Exclusief voor abonnees

"Club Brugge ziet de titeldroom in rookwolkjes wegzweven"

photo_news

Ik had kortstondig een nieuwe vriendin, D. uit W. doch wonend en studerend in G., maar het is uitgeraakt omdat ze geen beulingen voor mij wilde bakken. Als dat geen reden is voor een relatiebreuk, wat dan wel? Een vrouw die geen beulingen bakt voor haar man kan zich bezwaarlijk een echte vrouw noemen. Eigenlijk kan ze zich beter gaan ophangen. Dus thans ben ik weder vrijgezel. 't Is me wat. Ondertussen hoorde ik ook dat m'n vorige Ex-Vriendin beschikt over een Nieuwe Verloofde, en ik wens beide jongelui veel geluk toe in hun liefdeshistorie.


Er zijn vele mensen die hun vroegere partners allerlei ellende toewensen, zeker op het amoureuze gebied, maar ik ben niet een van hen. Integendeel, als een vroegere partner van mij eindelijk 'ns een geschikte vis aan de haak geslagen heeft, dan juich ik dat alleen maar toe, en bovendien heb ik me inmiddels wel met m'n eigen zaakjes te bemoeien, en kan het verleden me in wezen gestolen worden. Wat ben je met het verleden, behalve dat de herinneringen aan degenen die ons zijn ontvallen en van wie we veel hielden, blijvend voor verdriet zorgen? Dat is verdriet om de ingrepen van de dood, en vergeleken met doodsverdriet is liefdesverdriet een lachertje.


Oké, je kan je wel 'ns voorstellen dat een meisje dat ooit je sjarel in haar franke muiltje heeft gehad nu een andere flurk in haar smoeltje neemt, en bij sommigen zal zo'n gedachte pijn doen, maar niet bij mij; voor dat soort onnozele en contraproductieve imaginaire beelden ben ik veel te oud. Op de koop toe amuseer ik me tegenwoordig wel met de mokkels. Nu die D. uit het zicht verdwenen is, kan ik weder allerlei andere troela's tongzoenen, oraal bedienen en voorzien van plitse pletse met hun tieters.


Gisteren was het ook weder raak. Ik had een tuttebelletje op bezoek uit N. maar wonend in S, en genaamd K., dat 24 jaar oud is, en dat er wel pap van lust. Dat werd nog een heel hitsig nachtje, tot ik haar in een taxi duwde, nadat ik had gezegd: "En nu moet je weg, want ik moet verder schrijven aan m'n roman Flatulent En Paranoïde, een psychologische studie van hoe het verkeerd kan gaan in iemands hoofd, ondanks de positieve positionering van de tekenen van God en van de theebladeren die geplukt waren van de berkenboom in de bossen van Lembeke."


Weet je trouwens wie ook dood is? Dat is de 83 jaar geworden ex-voetballer annex ex-coach Leon Nollet. Nu zullen tienduizenden van m'n fans zeggen: "Wie was in godsnaam Leon Nollet?", en inderdaad, echt beroemd is hij nooit geweest, maar voor mij persoonlijk heeft hij wel enige betekenis gehad omdat hij het was die m'n potentiële carrière als profspeler naar de kloten heeft geholpen. Dat zat zo: als de beste linksbuiten die Vigor Hamme ooit gehad had, werd ik op 16-jarige leeftijd overgeheveld naar Sporting Lokeren, om daar potten te gaan breken bij wat toen de UEFA-juniores werden genoemd, en wat tegenwoordig de U19 heet. Als coach kregen we een klein kaboutertje met geniepige oogjes, die meteen snauwde: "Je noemt me geen Leon, je noemt me geen meneer Nollet, je noemt me trainer, goed begrepen?!" Uit 24 monden klonk het: "Ja trainer!!" Waarna er op topsnelheid 36 rondjes rond de oefenterreinen van Lokeren moesten gehold worden, en daarna 200 sprintjes van 50 meter, en daarna 500 keer pompen, tot we allemaal zo uitgeput waren dat we die hele trainer meneer Leon Nollet al meteen naar de hel wensten.


Ik was in de wieg gelegd voor linksbuiten, en het was m'n bedoeling om heel m'n leven linksbuiten te blijven, maar Nollet zei: "Jij wordt linksachter." "Trainer," zei ik, "ik ben een gepatenteerde Coen Moulijn, Wilfried Puis, Piet Keizer, Robbie Rensenbrink en Rivellino, en de linksbuitenpositie is m'n lust en m'n leven." "Linksback word jij!" brulde Nollet. "En geen tegenspraak, want wie is er hier de baas?" "Ik ben de baas", zei ik voor de gein. "En jij bent de blaaskaak." Toen gaf hij me zo'n plets tegen m'n bakkes dat ik drie keer rondtolde en ten gronde stuikte, waarna hij me de opdracht gaf om weer 'ns 500 keer te pompen.


Enfin, van de doden niks dan goeds, maar bij het overlijden van trainer Nollet wil ik toch iedere andere trainer inpeperen: zet nóóit een linksbuiten op de linksachter, want daar komt niks van terecht. Hoe dan ook: veel succes in de voetbalhemel, Leon!


Doch nu weder terug naar het heden. Er begint van lieverlede toch wat schwung te komen in de play-off 1. Zes doelpunten in Oostende - Zulte Waregem en zes doelpunten in Genk - Club Brugge. Dat begint er tenminste een beetje op te lijken. De vier goals die Club te slikken kreeg, zorgden er wel voor dat Brugge de titeldroom in rookwolkjes ziet wegzweven, temeer omdat Brugge ongelooflijk ondermaats presteerde, als was het een uitgebluste meeloper in de vermaledijde play-off 2.


Het wachten was op de wedstrijd AA Gent - Anderlecht, die ik volgde vanuit de Stadion-studio bij VTM in Vilvoorde, samen met Tom Coninx, Wim De Coninck en Johan Boskamp. De spanning was te snijden, mede omdat Johan Boskamp er tot dan toe zeker van was dat, ondanks alles, Club Brugge kampioen zou worden, terwijl ik al maanden en maanden van de daken schreeuw dat, als AA Gent niet opnieuw kampioen wordt, ik drie weken lang zal rondlopen in een rouwkostuum.


Van de stress was ik na de match zo uitgeput dat ik een paar lijnen coke moest snuiven om deftig te kunnen medewerken aan de rechtstreekse uitzending van Stadion. En toch zeg ik tot alle kinderen in de hele wereld: nooit coke gebruiken hoor, jongetjes en meisjes!

Dit artikel is exclusief
voor abonnees.

Word ook abonnee en lees onbeperkt alle artikels. Meer dan 200.000 mensen gingen je voor.

  • Slechts €6,95 €4,95 per 4 wekenGeniet 1 jaar van deze voordelige prijs
  • Lees 4 weken gratisEn krijg onbeperkt toegang tot alle artikels
  • Stop wanneer je wilOok tijdens jouw proefperiode
Lees 4 weken gratis