Exclusief voor abonnees

"Als je met een zootje ongeregeld de Afrika Cup wint, ben je de essentie van een wonder"

AFP

In het delirium over de glansprestaties van Hazard, Lukaku en Mertens werd het ultimum van Hugo Broos op de Afrika Cup wat zuinigjes bejubeld. Terwijl de coach met de Ontembare Leeuwen van Kameroen wel geschiedenis schreef. Niet eerder won een Belg een prestigieus landentoernooi.  

Hugo is een oer-Belg: stiller dan zijn verleden, vertwijfeld in succes, banger voor camera's dan voor de kogel. Een coach zonder toeters en bellen. Voor bestudeerde grimassen van de ernst doet hij ook geen moeite. Bijna werkvolk. Op een avond zat hij met een Brussels gezelschap in een restaurant in Knokke. Gekakel naar de maan, Urbanus-humor, tussendoor dure woorden van de faux-chic. Hugo knikte, glimlachte, kuchte en zweeg. Quasi onzichtbaar zat hij daar. Diepe verlegenheid. Het vijfde wielsyndroom speelde hem parten. Misschien is dat ook de tragiek van zijn carrière: noot geleerd hoe succes te consumeren.

Na de finale werd hij uitbundig gejonast door zijn spelers. Iedereen wilde de nieuwe heilige aanraken, op de schouders nemen, zoenen. Hugo onderging het met een vertrokken gezicht van kiespijn. Hij kwam niet los uit zijn organen. Uit gestold  geluk. Geweldige cool, juist omdat het de glans van een Wiedergutmachung had. Het Belgische voetbal stond in het krijt bij Broos. Te vlug afgeschreven. Niet gezien dat de brandende ambitie achter zijn inherente kou intact was gebleven. Onverminderd een zestiger met dromen en toekomst.

Als je met een zootje ongeregeld de Afrika Cup kunt winnen, ben je meer dan toegevoegde waarde. Dan ben je de essentie van een wonder. Slapen ze nog bij Standard?

Dit artikel is exclusief
voor abonnees.

Word ook abonnee en lees onbeperkt alle artikels. Meer dan 200.000 mensen gingen je voor.

  • Krijg onbeperkt toegangLees alle artikels via de site en app
  • Lees 4 weken gratisNadien slechts €6,95 per 4 weken
  • Stop wanneer je wilOok tijdens jouw proefperiode
Lees 4 weken gratis