Medaille voor brandweerman na ramp met torenkraan: “Als Martin volgens het boekje had gehandeld, leefde ik niet meer”

Het is 27 december 2017 en het stormt ongemeen hard aan de kust. Tussen de Meeuwenlaan en de Franslaan waait een defecte torenkraan om. Het tegengewicht van de kraan vermorzelt delen van verdieping 8 en 9 van Residentie Mosselbank. Kort daarna rijdt beroepsbrandweerman Martin Gyselinck voorbij met een collega, op weg naar een andere interventie door de storm. “We hoorden overal mensen schreeuwen. Mijn collega bleef beneden bij de mensen, ik ging binnen om tierende kinderen van een balkon te halen. Het was er pikdonker want de elektriciteit was uitgevallen. Ik had zelfs niet gezien dat er een krater in de bovenste verdieping was geslagen”, getuigt Martin. Hij begeleidde de kinderen en andere aanwezigen naar beneden en keerde terug om te zien of er niemand was achtergebleven. Op de negende en bovenste verdieping hoorde Martin hulpgeroep. 

“Ik stampte de deur open en waande mij in oorlogsgebied. Met mijn zaklamp scheen ik in een enorm gat. Veel lager en zag een deel van een gezicht onder puin liggen”, gaat Martin verder. Het ging om Abel Vallaeys (75), die er samen met zijn echtgenote een tweede verblijf had. De vrouw was op slag dood, terwijl Abel zwaargewond onder het puin zat. Martin besloot op risico van zijn eigen leven af te dalen. “Ik was overmand door adrenaline en handelde instinctief. Via het puin en betonijzers daalde ik af, maar ik amper zien en de brokstukken schoven weg. Ik had niet door dat ik twee verdiepingen omlaag aan het kruipen was”, aldus Martin. Hij raakte tot bij Abel en bevrijdde zijn gezicht en bovenlichaam de ademhaling te bevorderen. 

“Martin bleef constant tegen me praten om ervoor te zorgen dat ik bij bewustzijn bleef. Hij vroeg ook meermaals of ik zijn naam nog wist nadat hij zich had voorgesteld. Ik herinner me onze dialoog nog goed”, pikt Abel in. Maar de man was moeilijk van onder het puin te krijgen. Na een uur besloten Martin en de opgekomen collega’s om Abel los te trekken. “Hij begon in kritieke toestand te raken. Door hem los te trekken zou hij mogelijks extra letsels opgelopen, maar we hadden dan toch zijn leven gered”, herinnert Martin zich de beslissing nog. Intussen is Abel volledig genezen. “Als Martin er niet was geweest, was ik er ook niet meer. Door alleen en zonder uitrusting af te dalen in het puin, ging hij zijn boekje te buiten. Hij heeft dus zijn leven geriskeerd voor mij. Daarom kan ik niemand zo dankbaar zijn als hem. Dit vergeet ik nooit. Martin is een vriend voor het leven geworden. Iemand zoals hem, beschouw ik als familie”, sprak een zichtbaar geëmotioneerde Abel.

Intussen delen Abel en zijn redder Martin een hechte band en hebben ze elkaar meermaals ontmoet. Anderhalf jaar na de ramp besloot minister van Binnenlandse Zaken Pieter De Crem (CD&V) brandweerman Martin een medaille te geven, op vraag van Abel. Gouverneur Carl Decaluwé stond in voor de overhandiging, in het bijzijn van burgemeester Geert Vanden Broucke (CD&V) en Abel. “Die medaille is een grote erkenning, maar het was het laatste van mijn zorgen. Ik draag hem op aan mijn collega’s, die ook elke dag paraat staan”, reageert Martin Gyselinck op de medaille. “Ik durf wel te stellen dat ik toen de juiste man op de juiste plaats was. Ik ben namelijk 18 jaar paracommando geweest, met specialiteit in klimwerk. Dat laatste kwam goed van pas, maar een rampscenario valt niet te trainen. In de kazerne is uiteraard nog gepraat over het niet volgen van de veiligheidsvoorschriften en procedures. Maar eerlijk? Als ik Abel had moeten toeroepen om te zeggen dat ik niet mocht helpen, omdat ik mijn boekje te buiten zou gaan, dan zou ik mezelf niet kunnen vergeven mocht Abel overleden zijn. Bovendien zou ik deze vriend er nu niet bij hebben”, besluit brandweerman Martin Gyselinck.