Microbeads zijn plastic bolletjes kleiner dan 0,5 millimeter. Ze worden toegevoegd aan schoonmaak- en verzorgingsproducten zoals tandpasta, zonnecrème en cosmetica, en in vullers die plastic een soepele textuur geven.

Omdat ze zo klein zijn, glippen ze door waterfilteringssystemen en belanden zo in rivieren en uiteindelijk de oceanen. Daar worden ze opgegeten door vogels, vissen en andere zeedieren.

Volgens de onderzoekers van het Centre for Sustainable Chemical Technologies (CSCT) aan de Universiteit van Bath kan één douchebeurt tot 100.000 plasticdeeltjes naar zee stuwen. Elk jaar komt er zo acht miljoen ton plastic in de oceanen terecht.

Het onderzoeksteam heeft nu microbeads gemaakt uit cellulose, het materiaal dat de sterke vezels vormt in hout en planten.

De cellulosemicrobeads hebben dezelfde kwaliteiten als microplastics maar zijn al na een korte periode bio-afbreekbaar. Bovendien kunnen deze microbeads gemaakt worden uit de cellulose die aanwezig is in afvalproducten, zoals bijvoorbeeld de restproducten uit de papierindustrie.

"Microplastics in cosmetica worden gemaakt uit polyethyleen of polypropyleen, oliederivaten die er honderden jaren over doen om af te breken in de natuur", zegt Janet Scott van het CSCT.

De cellulosebolletjes worden gemaakt door een oplossing van cellulose door kleine gaatjes in een membraan te drukken. Hierdoor ontstaan kleine druppeltjes die stollen en vervolgens bolletjes vormen.

De cellulosebolletjes worden vervolgens weggewassen van het membraan met behulp van zonnebloemolie, legt James Coombs OBrien van het CSCT uit in een filmpje. Ten slotte worden ze gespoeld en zijn ze klaar voor verwerking.