Tot 4 jaar cel voor ouders die zoon met ADHD opsloten: “Ze zien de ongepastheid van hun handelingen nog steeds niet in”

Moeder Tamara en haar man.
rv Moeder Tamara en haar man.
Een echtpaar uit Zwijndrecht is gestraft voor de onmenselijke behandeling van hun 16-jarige zoon met ADHD. De jongen werd systematisch zonder eten of drinken opgesloten in zijn kamer, omdat hij ‘onhandelbaar’ zou zijn. Het slachtoffer moest op een beschimmelde matras slapen en urineren in een fles. 

De Antwerpse rechters halen in het vonnis scherp uit naar het echtpaar uit Zwijndrecht. “Ze hebben gedurende vele jaren de schrijnende levensomstandigheden van hun zoon in stand gehouden. Na al die jaren zien ze de ernst en de ongepastheid van hun handelingen nog altijd niet in. Mevrouw blijft beweren dat ze naar hulp heeft gezocht, maar dat het opsluiten van hun zoon de enige oplossing was. Mijnheer blijft voorhouden dat het gedrag van hun zoon hen geen andere keus liet.”

Ondanks de harde kritiek aan het adres van de ouders van het 16-jarige slachtoffer legden de rechters geen effectieve gevangenisstraffen van 5 jaar en 30 maanden op, zoals de procureur vorige week had geëist. Moeder Tamara V.d.W. (37), die al vier maanden in de cel zit, werd veroordeeld tot 4 jaar cel, waarvan twee jaar voorwaardelijk. Ze moet strikte voorwaarden naleven, zoals onder meer in therapie gaan en een cursus ‘Slachtoffer in beeld’ volgen. Vader Kris D.C. (45) is niet aangehouden. Hij kreeg dertig maanden cel, volledig met uitstel. Beiden zijn wel schuldig aan ‘onmenselijke behandeling’ en ‘vrijheidsberoving’.

Beschimmelde lakens

De feiten kwamen begin maart aan het licht, nadat een tante de politie had ingelicht over de schrijnende leefomstandigheden van haar 16-jarige neef. Toen de politie naar de woning ging, was de jongen opgesloten in zijn kamer. Zijn moeder moest de sleutel uit een kluis in haar slaapkamer gaan halen. Het slachtoffer weende van opluchting toen de deur openging en hij de politie zag. De situatie in zijn slaapkamer was erbarmelijk: zijn matras en lakens waren beschimmeld, onder het bed lag een flesje met urine en het raam kon niet open, waardoor er een penetrante geur hing. De slaapkamer van zijn twee broers waren wel normaal. 

De jongen vertelde dat hij zich al heel zijn leven minderwaardig voelt. Hij werd geregeld 20 uur onafgebroken in zijn kamer opgesloten, zonder eten of drinken. Zijn raam werd dichtgeschroefd, omdat hij eens een keer langs de regenpijp naar beneden was geklommen om zijn behoefte te doen. Als hij uit zijn kamer mocht, dan moest hij stilletjes op een stoel in de keuken zitten, want hij mocht niet samen met de andere gezinsleden in de zetel zitten. Vroeger werd hij ook geslagen, maar na een melding bij het CLB was dat gestopt.

ADHD

Tijdens het onderzoek bleef moeder Tamara bleef zich als slachtoffer profileren. Ze had wel hulp gezocht voor de ADHD-problematiek van haar zoon maar die hulpverleners lieten haar na enkele maanden in de steek, vond ze. Tamara vond trouwens dat haar zoon overdreef: “Als hij opgesloten zat en drie keer hard tegen de deur stampte, ging die wel open. In geval van brand kon hij dus zijn kamer uit. Dat kan ik niet zeggen in mijn cel. Als ik tegen de deur stamp, blijft die gesloten.”

De procureur had de rechters vorige week tijdens de behandeling van de zaak aangeraden om naar van het slachtoffer te kijken. “De jongen was geen partij voor zijn manipulatieve moeder. Pas na opmerkingen van de speurders besefte de jongen dat het niet normaal was dat hij werd opgesloten. Hoelang zijn moeder hem al minderwaardig behandelde tegenover zijn twee broers, kon de jongen niet zeggen. “Zolang ik mij herinner”, zei de jongen. Hij was zeer emotioneel tijdens het verhoor. Geregeld moesten de speurders stoppen om hem op adem te laten komen. De jongen wil zijn moeder nooit meer zien.”

Dictator

Voor vader Kris was de procureur een pak milder. De man werkte lange dagen. Hij kon niet op tegen de dictator die zijn vrouw was. Hij voerde gewillig haar bevelen uit. Als Tamara niet thuis was, mocht zijn zoon wel eens langer opblijven. Of hij kreeg een boterham mee naar zijn kamer. De vader had het slot op het raam wat losgevezen zodat zijn zoon toch een spleetje frisse lucht kreeg op zijn kamer.

De zoon van het koppel staat momenteel onder toezicht van de jeugdrechter. De rechtbank kent hem een voorlopige schadevergoeding van 2.500 euro toe. Een deskundige zal de schade verder begroten.




11 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Veerle Hertens

    Te weing,vooral omdat er geen schuldinzicht is.

  • Severien De smedt

    Keur dit absoluut niet goed, maar er is ook wel echt een tekort aan hulp voor mensen met zo een kind. Het is tijd dat ze daar eens werk van maken de begeleiding van dergelijke gezinnen te verbeteren

  • Martine Lenssens

    En niemand die zich afvroeg waarom de jongen niet naar (een speciale) school ging, zijn broers hadden mss ook iets tegen iemand kunnen zeggen? Al was het maar een hint? Maarja wat had hun moeder dan met hun gedaan. En de buren? Die moeten toch iets gemerkt hebben? Hopelijk krijgt die jongen eindelijk een thuis en de begeleiding die hij nodig heeft. Dat de ouders hetzelfde mogen ondergaan als wat ze hun zoon hebben aangedaan. Al zijn de broers dan ook hun ouders kwijt natuurlijk..

  • Barbara Schotte

    Zoiets moeten meemaken EN zien dat je broers anders, beter behandeld worden is een trauma voor de rest van zijn leven. Het is zo hard om te leven met de wetenschap dat je niet graag gezien werd door mensen van wie je onvoorwaardelijke liefde verwacht! Hij heeft zo'n geluk dat zijn tante ingegrepen heeft, hopelijk staan zijn broers ook klaar voor de jongen, zij zijn ook gemanipuleerd! Ik hoop dat hij toch gelukkig kan worden

  • ANN LIMBOS

    Die jongen is 16 jaar, awel geef ze dan ook 16 jaar cel, want ze komen er veel te goedkoop vanaf !