Louis Ide: arts, politicus en nu ook schrijver van romans: “Politiek is per definitie tijdelijk, schrijven blijf ik doen”

Met Holy Land is Louis Ide al toe aan zijn tweede roman.
Frank Eeckhout Met Holy Land is Louis Ide al toe aan zijn tweede roman.
Louis Ide uit Zwalm is arts en nationaal partijsecretaris van de N-VA. Hij was ondervoorzitter van de Senaat en is columnist voor knack.be en Artsenkrant. Hij schreef diverse boeken over gezondheidszorg. Ide debuteerde vorig jaar met de korte roman ‘Het Project’. Met ‘Holy Land’ levert hij nummer twee af. Wij hadden een babbel met de auteur-politicus.

Wanneer kreeg je de passie van het schrijven te pakken?

Als kind schreef ik al graag ‘een opstel’, maar de echte liefde voor het schrijven is gegroeid door aan politiek te doen. Je moet namelijk leren bevattelijk – in een beperkt aantal woorden – je punt te maken. Ik herinner me dat ik ooit vele dagen gezwoegd heb aan mijn eerste opiniestuk. Stap per stap ging dat beter. In 2006 schreef ik een eerste boek. Over gezondheidszorg en waarom die best op Vlaams niveau wordt georganiseerd. Er zouden er nog twee volgen. Vorig jaar publiceerde ik voor de eerste keer een roman ‘Het Project’. Een roman schrijven is helemaal anders dan boeken over gezondheidszorg schrijven. Maar laat ons zeggen dat ik ‘de ambacht’ van het schrijven onder de knie kreeg door vele columns en non-fictie boeken te schrijven.

Hoeveel exemplaren werden er verkocht van je eerste boek en waar leg je de lat nu?

De verkoop van mijn debuut ‘Het Project’ (een pikant verhaal over afstamming en ouderschap) loopt nog. Er waren drie drukken. Nu, het waren telkens voorzichtige oplages, wat normaal is bij een debuut. De uitgever is alvast heel tevreden, vandaar dat de idee voor een tweede roman snel opborrelde. ‘Holy Land’ was geboren, een pittige roman over geloof, pijn, twijfel, houvast. Drie of eerder vier personen leiden hun leven met elk hun ideologische meningsverschillen en dan gebeurt er van alles ... Ik hoop dat het veel gelezen wordt en dat mensen het een aanrader vinden, want dan ben je geslaagd als auteur. Mijn uitgever (Witsand) vertelde me dat ‘Holy Land’ het goed doet in de eerste verkoopsweken. We hopen dus nog beter te doen.

Je schrijft columns en nu ook boeken. Waarom deze twee verschillende dingen?

Ik moet zeggen dat ik sinds ik romans schrijf, veel minder columns schrijf. Sporadisch nog wel, zoals recent nog over de coronacrisis. Er is gewoon geen tijd meer voor. Als vader van drie dochters is geneeskunde en politiek combineren al niet evident. En met tussendoor nog boeken schrijven, is er geen tijd meer voor veel columns. Het zijn twee aparte genres, ze zijn niet te vergelijken. Vandaar dat – ook al is het wat minder – ik altijd ook columns zal blijven schrijven om een maatschappelijk punt te maken. Door romans te schrijven kan ik me afzonderen van de wereld (van de geneeskunde en de politiek), ik zit dan in de wereld van het verhaal. Dat werkt ontspannend, een beetje zoals joggen, dan maak je je hoofd ook leeg.

Waar haal je de inspiratie voor je boeken?

Meestal overvalt me de inspiratie. Soms gewoon in de file of als ik het gras afrij. Maar eens het verhaal er is, in mijn hoofd, lardeer ik het wel graag met feiten. Die feiten reconstrueer ik dan op zo’n manier dat het fictie blijft. Het kan dus perfect zijn dat ik een bestaand kasteel beschrijf en het plaats in een onbestaand dorp. Ik kijk ook veel rond en op de een of andere manier blijven dingen dan ook hangen. Soms dingen van vele tientallen jaren geleden, gebruik ik dan opnieuw.

Is het een optie om op termijn te stoppen met de politiek en je volledig te richten op het schrijven van boeken?

Neen. Dat is niet de intentie. Maar als je aan politiek doet, weet je dat het elke dag gedaan kan zijn met je mandaat. Politiek is per definitie tijdelijk en dat is maar goed ook. Schrijven blijf ik doen, er zit al een derde boek min of meer in mijn hoofd. Dus tot zo lang combineer ik geneeskunde met politiek en boeken schrijven.