"Weer cichorei drogen in september"

FRITZ BOUWT UNIEKE DROOGLOODS OPNIEUW OP NA BRAND

Fritz Vanlerberghe en Linda Depuydt bij hun ast die tegen september moet klaar zijn.
Foto CMW Fritz Vanlerberghe en Linda Depuydt bij hun ast die tegen september moet klaar zijn.
Hoewel een brand zijn cichorei-ast - de laatste van zijn soort in België - vernield heeft, zal eigenaar Fritz Vanlerberghe (65) hem toch weer opbouwen. De Passendalenaar is te veel gepassioneerd door de stiel van cichoreiverwerking. "Onze klanten vreesden in de miserie te geraken als we de boeken dicht doen", klinkt het. Vanaf september moet de ast operationeel zijn.

Begin december vorig jaar werd de cichorei-ast van Fritz Vanlerberghe en zijn vrouw Linda Depuydt langs de Molenstraat in Passendale erg beschadigd door een brand. Het vuur situeerde zich vooral in de bovenste van twee droogruimtes. Niemand raakte gewond, maar de schade was aanzienlijk. "Door de hitte plooide het ijzerwerk. Dat deed de muren scheuren", zuchten de eigenaars.


De oude cichorei-ast is de laatst werkende in ons land. Even zag het er naar uit dat ook die zou verdwijnen. Fritz en zijn vrouw vonden echter dat hun verhaal nog niet ten einde was. "Mijn man zou niet zomaar kunnen stoppen, hij doet dit veel te graag. Bovendien kregen we verschillende mails van klanten uit het buitenland. Ze drukten hun ontzetting uit over wat er was gebeurd, maar ze wilden vooral dat we niet zouden stoppen."


Dat het koppel het werk met passie doet, is af te leiden uit de geschiedenis van het bedrijf. De droogtoren stamt uit 1923. Het verwerken van cichorei is al lang een familiale aangelegenheid. "Wij hadden een graanmaalderij", aldus Fritz. "Boeren vroegen of we hun cichorei niet wilden verwerken. We konden dat niet weigeren. Daarom bleven we de droogtoren gebruiken."


In de streek waren er vroeger heel wat asten. Dat veranderde toen Pacha ophield te bestaan. Dat bedrijf was de enige afnemer van gedroogde cichorei. In snel tempo verdwenen de asten. Ook Fritz en Linda overwogen om te stoppen. "Tot we in 1997 tijdens een Open Monumentendag bij een collega werden aangesproken door een bioboer. Hij vroeg of we niet voor hem konden drogen", aldus Linda. "Daarop zijn ook wij overgeschakeld op bio." Dat betekende een nieuw avontuur. "Er was toen nog geen sprake van internet. We trokken tijdens onze vakanties naar Portugal en Spanje op zoek naar klanten. Fritz studeerde zelfs Portugees."


Later werden er contacten gelegd op een biobeurs, waar Fritz en Linda nog elk jaar naar toe trekken. "Nu hebben we klanten in Duitssprekend Europa en in het noorden van Italië."


Ook de leveranciers van de wortels komen uit het buitenland, namelijk uit Frankrijk en Nederland. Die bioboeren zijn door Fritz uitgekozen. "Ons product wordt gebruikt in vervangkoffie. Met ons bioproduct werken we veel kleinschaliger dan in de traditionele landbouw, maar ons werk wordt wel geapprecieerd."

India

Dat Fritz Vanlerberghe letterlijk en figuurlijk ver gaat om leveranciers te zoeken, blijkt uit een anekdote. "In 2013 was er een slechte oogst en zaten we met weinig wortels. We zijn daarop naar India getrokken op zoek naar cichorei. Dat was een cultuurshock. Toch hebben we van een kleine boer zijn oogst gekocht. Jammer genoeg was ook die mislukt en kon de man slechts één derde van de voorziene hoeveelheid leveren."


Momenteel staat de toren er op de bedrijfssite nog steeds wat troosteloos bij. Lang zal dat wellicht niet meer duren. "We hebben al verschillende aannemers aangetrokken en normaal zou er volgende week al kunnen worden gestart met de werken. Dat moet ook, want tegen september zouden we graag weer helemaal operationeel zijn."