"Maar op de blokjes blijft 'Made in Belgium' staan!"

Clics-speelgoed neemt steile vlucht na samenwerking met Zuid-Korea

Hedwig Van Roy met zijn Koreaanse zakenpartner. Samen brengen ze de Clicformers op de markt.
Foto Laenen Hedwig Van Roy met zijn Koreaanse zakenpartner. Samen brengen ze de Clicformers op de markt.
Zo'n achttien jaar geleden stond een productontwikkelaar met een plastic blokje voor de deur van Hedwig Van Roy. Hij kocht het patent op, en nu produceert Clics er zo'n 200 miljoen per jaar. De blokjes worden uitgevoerd naar zestig landen en meer dan 50 miljoen kinderen hebben er al uren speelplezier aan beleefd. En nu lijkt alles nóg eens in een stroomversnelling te komen dankzij een samenwerking met het Koreaanse Gymworld Inc. "Maar we blijven een familiebedrijf."

Hedwig lacht wanneer we hem een uurtje voor de grote opening van de nieuwe gebouwen aan de Kampweg in Wuustwezel de hand schudden. Anderhalf jaar geleden, in mei 2016, spraken we elkaar ook al eens. Toen waren de bouwvergunningen voor het uitbreidingsproject net binnengekomen.

Je ziet er wat moe uit, Hedwig. Slopend jaar achter de rug?

"Man, man, man, dat kan je wel zeggen. En zeker als je bedenkt dat het eigenlijk allemaal begonnen is met een gesprekje van tien minuten met de baas van Gymworld Inc, dat Magformers (magnetisch speelgoed, red.) op de markt brengt. Ik sprak hem aan op een speelgoedbeurs in Nurnberg, en vroeg hem of ik wat uitleg over Clics moest geven. 'No, I don't like it. No good quality', zei hij. Ik was verbouwereerd. Maar we hebben elkaar dus toch even gesproken en een week later stond hij plots aan de deur in Wuustwezel. Daarna volgden afspraken in New York en Seoul. Daar zijn we tot 5 uur 's ochtends in een karaokebar blijven hangen, en sindsdien zijn we maten. (lacht) Hij heeft er zijn ingenieurs op losgelaten en zes weken later stonden ze daar met de vernieuwde versie van onze eigen Clics. De naam Clicformers was dan ook snel gekozen. Al is het ook aanpassen, hoor. Als er bij ons al eens twee blokjes te veel in een doos zaten, dan trokken we ons dat niet aan. Maar niet met Koreanen, hoor. Voor hen geld: 'just is just'. De bedrijfsleider legt het altijd uit in voetbaltermen: we speelden in derde klasse, en nu in de Premier League. Betere spelers, een groter stadion en business seats, dus. En als je onze nieuwe gebouwen ziet staan, dan mag je zeggen dat we goed geluisterd hebben. (buldert)"

Wat verandert er nu bij Clics?

"We maken niet langer alleen onze eigen gekende blokjes, maar ook de nieuwe Clicformers. Een ietwat vernieuwde en verbeterde versie van de Clics, zeg maar. Volgend jaar maken we er meer dan driehonderd miljoen van. De opslagplaats wordt dan ook uitgebreid van 3.000 naar 9.000 vierkante meter. Voorts zijn we nu ook de officiële verdeler van Magformers, het magnetische speelgoed van de Koreanen. Clics heeft een steile vlucht genomen."

En eigenlijk is het allemaal met een beetje stom toeval begonnen?

"We hadden achttien jaar geleden met Excelsior een goed draaiende horecazaak aan de kerk in Brasschaat. Ik moest daar weinig moeite doen om de zaak te laten vollopen, maar ik voelde me een beetje afstompen. We hebben die zaak van de hand gedaan, waarna ik eerst nog wat beertjes verkocht heb. Maar toen die man met dat blokje aanklopte, heb ik het patent meteen gekocht. Ik voelde er iets voor. Is het een stukje geluk? Misschien wel. Net zoals het een stukje geluk is dat ik die Koreaanse zaakvoerder tegen het lijf gelopen ben. Maar ik heb er nog geen seconde spijt van gehad."

Familie heb je altijd hoog in het vaandel gedragen. Is daar nog voldoende tijd voor?

"Het is een enorm hectisch jaar geweest. Nauwelijks tijd voor het gezin en rust. Twee dagen Ardennen: dat was onze vakantie. En daar hebben we uiteindelijk zowat alle speelgoedwinkels bezocht om na te kijken of onze producten wel goed gepresenteerd werden. (grijnst) Maar naar het buitenland of eens goed gaan eten? Dat is lang geleden. Twee hotdogs in de Ikea in Breda, vorige week: verder zijn we niet geraakt. Maar kom, dat is ook het buitenland. (lacht) Al moeten we er binnenkort misschien toch maar even tussenuit. Aan de andere kant is stilzitten ook niets voor ons. Kijk naar mijn vrouw, hoe gepassioneerd zij wel niet is. Elke ochtend om 6 uur is ze aanwezig in het bedrijf. Mijn dochter en schoonzoon zitten ook in de zaak. Zelf loop ik nog graag dagelijks door de productieruimte. Want ik draag vandaag dan wel een das, veel ga je dat niet zien. Dit bedrijf is een zaligheid. Ik ben nu 58 jaar, maar nog niet meteen van plan om ermee op te houden."

Opvallend: amper 22 werknemers maken de blokjes. Volgend jaar komen er wel

wat bij, maar het blijft weinig. Een doordachte beslissing?

"Alles is inderdaad volledig geautomatiseerd. Karretjes, robots en machines zijn zeven dagen op zeven, 24 uur op 24 in de weer. De enige juiste keuze om de productie in eigen land te kunnen houden. Op onze blokjes staat 'Made in Belgium', en daar zijn we trots op. Ons speelgoed gaat naar China, terwijl dat meestal omgekeerd is. En we gaan verder. Binnenkort volgen onze sprekende blokjes. Lowtech verbinden met hightech, meegaan met de toekomst. Maar meer verklap ik nog niet."

Je weet blijkbaar van geen ophouden?

"Je moet blijven innoveren om erbij te horen. Ach, weet je, het leuke is dat we door de vriendschap en samenwerking met de Koreanen plots bij de echt groten horen. We liggen in de winkelrekken van Amerikaanse giganten zoals Walmart en Toys'R'Us. In vergelijking met Lego zijn we nog altijd een dwerg en het zou een utopie zijn om dat bedrijf te willen kloppen. Maar zolang we blijven groeien, zijn we tevreden. En waarom meer dan 200 miljoen blokjes per jaar? Er zijn veel kindjes op de wereld, hé!"