"Papa's laatste wens eindelijk ingewilligd"

Het wachtgraf van Willy Van Poucke.
Foto's Didier Verbaere Het wachtgraf van Willy Van Poucke.
Willy Van Poucke, het dodelijke slachtoffer van de treinramp, is eindelijk gecremeerd. "4,5 jaar hebben we moeten wachten om papa's laatste wens in te willigen", zegt schoonzoon Pascal Remmery.

Toen vrijdagnacht 4 mei 2013 om 1.58 uur een trein ontspoorde bij een defecte wissel ter hoogte van de Warandelaan en drie wagons met het uiterst giftige acrylnitril werden doorboord en in brand vlogen, begon voor de familie van Willy Van Poucke een juridische lijdensweg. De 64-jarige Willy Van Poucke overleed in zijn huisje aan de Schelde toen de brand gecontroleerd werd met een waterscherm. Dat koelwater vond zijn weg naar de rioleringen en, kilometers verderop, het huis van Willy. Hij ademde de giftige dampen in en overleed. Honderden anderen raakten gewond of bedwelmd door het gas. Uiteindelijk werden 2.000 mensen geëvacueerd.


De Nederlandse machinist van de ramptrein, ondertussen overleden, werd aangeduid als enige verantwoordelijke en kan uiteraard niet meer worden vervolgd. Een bittere pil voor Pascal Remmery, schoonzoon van Willy Van Poucke. Het huisje van Willy werd verzegeld en kon pas na drie jaar worden verkocht. Het lichaam van Willy werd in een anoniem wachtgraf achtergelaten omdat het parket weigerde om het vrij te geven.


"Na 4,5 jaar konden we papa eindelijk cremeren. Dat was zijn laatste wens. Willy rust nu bij ons thuis in Aalst", zucht Pascal. "Er zijn in het onderzoek en die fatale nacht heel veel menselijke fouten gebeurd. Ik ga geen steen werpen naar de hulpdiensten, want zij leverden schitterend werk. Maar door het onderzoek te klasseren en de schuld bij één man te leggen, zet het parket alle verantwoordelijken uit de wind. Het lijkt meer op een doofpotoperatie. Hoe kunnen ze dan leren uit de fouten die gemaakt zijn", vraagt Pascal zich af.

rv

Schadevergoeding

"Ondertussen wachten we ook al vijf jaar op enige vorm van schadevergoeding. Het huis van Willy was na jaren leegstand waardeloos geworden. En als familie droegen we de kosten van niet één, maar twee begrafenissen. Het gerecht zwijgt in alle talen hierover. Uiteraard knaagt zijn dood nog steeds, maar gelukkig hebben we door de recente crematie toch een beetje rust gevonden en zijn we blij dat we zijn laatste wens hebben ingewilligd", besluit schoonzoon Pascal Remmery.