Freddy Dury (77) overleden aan corona: “Een zalige mens, nooit een woord kritiek en altijd lachen: dat was Freddy”

Freddy Dury op vakantie in de Ardennen.
RV Freddy Dury op vakantie in de Ardennen.
In woonzorgcentrum Het Pardoen in Wervik is vrijdag Freddy Dury (77) overleden aan de gevolgen van het coronavirus. Hij zette zich jarenlang in voor voetbalclub Eendracht Wervik en was medewerker van Boerenkermis De Mote-Molenmeersen. “Papa stond altijd klaar voor zijn kinderen en kleinkinderen”, aldus dochter Valérie.

Freddy Dury was gehuwd met Josina Nuytten en woonde in de Molenmeersenstraat. Er zijn vier kinderen: Valérie, Jannick, Fabrice en Patrick. Er zijn daarnaast acht kleinkinderen. “Twee weken geleden werd mijn vader positief getest op het coronavirus en ging zijn toestand zodanig achteruit”, aldus Valérie. “In overleg met onze familie wilden we niet dat hij naar het ziekenhuis zou gaan. Vanaf maandag was mijn vader niet meer bij bewustzijn. We zijn nog mogen afscheid gaan nemen in het rusthuis. Alvast een dikke pluim voor het personeel.”

Eendracht Wervik

Freddy begon zijn beroepsloopbaan als garnierder in de zetelfabriek Confortluxe in Wervik. Hij werd er zelfs chef en voetbalde met FC Confortluxe. Daarna ging hij aan de slag als wegenwerker bij het Agentschap Wegen en Verkeer, afdeling West-Vlaanderen. In 2003 ging hij er na 23 jaar dienst met welverdiend pensioen. Freddy was jarenlang terreinverzorger van voetbalclub Eendracht Wervik tot hun verhuis naar het Viroviosstadion.

“Hij was eerst ploegafgevaardigde van de jeugdploeg onder leiding van trainer Gerdy Logie”, vertelt Valérie. “Nadien was papa terreinverzorger van de drie terreinen in de Helle- en Ooststraat. Hij deed nog veel meer dan dat. Papa stond in voor het onderhoud van de kleedkamers en deed tijdens de thuismatchen van het eerste elftal aan de ingang de ticketcontrole, samen met wijlen Alix Hoornaert.”

“Mijn dochter Fien Pauwels speelt in de damesploeg van Eendracht Wervik en mijn vader was daarop zo fier. Hij probeerde zoveel mogelijk de thuiswedstrijden op zondagnamiddag bij te wonen. Ik ging hem dan halen in Het Pardoen.”

Trombose

Freddy en zijn echtgenote gingen heel graag op vakantie naar de Ardennen. “Mijn ouders hadden eerst jarenlang een stacaravan in La Roche en nadien 22 jaar lang in Hotton”, vertelt Valérie. “Zoveel als mogelijk trokken ze naar daar. Hij kreeg een paar keer een trombose. Hij was nog een tijdlang redelijk goed. Op den duur was de zorg voor mijn moeder thuis niet meer te doen en volgde twee en een half jaar geleden een opname in Het Pardoen.”

Door het coronavirus geen Boerenkermis De Mote-Molenmeersen eind augustus. Waar Freddy Dury jarenlang een zeer trouwe medewerker was. “Mijn papa was er van bij het begin bij”, zegt zijn dochter. “Freddy hielp jarenlang mee aan het minivoetbaltoernooi Wisselbeker Danny Vantomme”, zegt Frank Vandekerckhove. “Zijn hart lag op dat veld. Het was zijn dada.”

“Freddy was ’s morgens ook als eerste paraat om de feesttent op te ruimen. Pakweg tien jaar geleden had ik hem eens uitgedaagd dat ik nu eens de eerste zou zijn, maar de volgende ochtend was hij tien minuten vroeger dan ik. Nog een andere anekdote. Er is een periode geweest dat er ’s nachts in onze feesttent een bewaker met een Mechelse herder was. Dat eerste jaar wist Freddy dat blijkbaar niet. Hij trok ’s morgens vroeg de tent open en die hond trok aan zijn broekspijpen.”

“Freddy was een zalige mens. Nooit een woord kritiek en altijd lachen: dat was Freddy. Iemand waarmee je nooit problemen had. Freddy zette zich altijd in. Nadat hij de eerste keer een trombose kreeg, was hij er op de volgende Boerenkermis toch. ‘Ik kroop door het oog van de naald’, hoor ik hem nog altijd zeggen. Ook zijn echtgenote hielp jarenlang bestellen in de tent.”