"Terug naar de koers? Dat kan en durf ik niet"

SEINGEVER TONY BLIJFT VOORLOPIG BINNEN NA AGRESSIE VAN JAAR GELEDEN

Tony leeft op pijnstillers en moet de koers noodgedwongen vanuit zijn zetel volgen.
Foto Mariotti Tony leeft op pijnstillers en moet de koers noodgedwongen vanuit zijn zetel volgen.
Seingever Tony Demuynck (72) hangt zijn bordje na 56 jaar wellicht aan de haak. De man werd vorig jaar tijdens een wielerwedstrijd in Wellen bewust aangereden door een ongeduldige automobilist, en durft het komende seizoen de baan niet meer op. "Ik kan nog amper lopen", zucht hij. "En de dader? Die kocht zijn straf af."

Tony startte al op zijn 16de als officiële seingever in onze provincie. Honderden wielerwedstrijden in heel het land heeft hij mee in goede banen geleid. Maar daar lijkt nu een einde aan te komen. Het wielerseizoen komt momenteel op kruissnelheid, maar Tony moet vanuit zijn zetel toekijken. "In juni van vorig jaar is het fout gelopen", zucht hij. "Ik stond aan het kruispunt Zangstraat-Mollekestraat, hier in Wellen, voor een wielerwedstrijd voor kinderen tussen 8 en 12 jaar. Plots kwam er een bestelwagen aangereden, waarvan de bestuurder aanstalten maakte om het parcours op te rijden. We wezen hem erop dat dit niet mocht, maar daar had hij geen oren naar. Hij stoof op de nadarhekken af, en ik kwam eronder te liggen. Hij pleegde vervolgens vluchtmisdrijf - via het parcours. Enkele minuten later zouden daar tientallen kinderen passeren..."


Tony hield er verwondingen aan beide benen, nekwervels en het achterhoofd aan over. Bijna een jaar later heeft hij nog altijd veel pijn, en kan hij amper slapen. "Ik word 's nachts geregeld badend in het zweet wakker. Dan roep ik dat 'ze moeten opletten voor de kinderen'. De dader, een 62-jarige zelfstandige uit de buurt, werd veroordeeld voor opzettelijke slagen en verwondingen. Maar hij heeft zijn straf gewoon afgekocht - te zot voor woorden. Iemand met geld mag de regels aan zijn laars lappen, en ik lig hier... Er zijn tal van wielerwedstrijden in de buurt waar ik seingever zou zijn. Dit weekend zelfs nog. Maar ik durf en kan simpelweg niet meer. Bij elke auto die nadert, voel ik de angst opkomen. Het respect voor de seingever is weg, en we zijn al niet met veel. Jaarlijks worden er extra vrijwilligers gezocht, maar niet altijd gevonden."

Vers bloed gezocht

Dat laatste wordt bevestigd door Jos Mondelaers, voorzitter van de Limburgse afdeling van Wielerbond Vlaanderen. "We vinden vooral geen nieuwelingen", zegt hij. "En de huidige seingevers beginnen op leeftijd te komen. Vroeger konden we gemakkelijk twintig seingevers inschakelen voor één lokale wedstrijd. Vandaag halen we soms niet eens de helft van dat aantal. Voor wedstrijden van aspiranten krijgen we wel vaak hulp van ouders en ook bij heel grote wedstrijden valt het nog wel mee. Maar voor meer lokale evenementen, die meerdere keren per jaar plaatsvinden, is het niet evident. Anderzijds is verkeersagressie tegenover seingevers, die overigens verzekerd zijn, eerder uitzonderlijk. Maar mensen die moeilijk doen, kom je wel eens tegen."