"Blijf lachen en haal het maximum uit je leven"

AN VANHEUSDEN VECHT AL 36 JAAR TEGEN EXTREME REUMA

An Vanheusden met haar hond Louise, die alles voor haar betekent.
Henk Deleu An Vanheusden met haar hond Louise, die alles voor haar betekent.
We krijgen allemaal met tegenslagen te maken. An Vanheusden (37) uit Waregem, die al sinds haar

1,5 jaar met een extreme en zeldzame variant van reumatoïde artritis kampt, raadt aan om altijd op het positieve te focussen.


"Haal het maximum uit het leven en


blijf vooral lachen", zo luidt haar advies.


An wil niet als superheld gezien worden.


"Ik ben ook maar een gewone mens, maar een gewone mens is tot veel in staat. Er komen altijd nieuwe kansen. Neem nu mijn rolstoel. Dat zijn maar wielen onder mijn achterwerk hé. Ik speelde er jaren elektrische rolstoelhockey mee, terwijl ik nu coach van het nationale e-hockeyteam ben", zegt ze. Het geeft een mens moed, hoe An Vanheusden in het leven staat. "De reuma begon met een knie en zette zich jaar na jaar verder. Mijn hele lichaam is nu aangetast, van mijn kaak tot mijn kleinste teen en alles daartussenin. De extreme vorm die ik heb, is te wijten aan brute pech. Mijn kraakbeen ontsteekt, waardoor mijn eigen immuunsysteem het aanvalt. Het breekt af met wrijvingen van bot op bot als gevolg. Die misgroeiingen veroorzaken heel veel bot- en spierpijnen. Eigenlijk is mijn lichaam al 80 jaar. Zelfs met mijn aangepaste wagen rijden begint moeilijk te worden. Ik ben die pijn echter gewoon. Ik neem medicatie, rust op tijd, volg dagelijks kine. en woonde ook medidatielessen bij. Onlangs ging ik zelfs nog karten met oud-KLJ'ers in Henegouwen, ik voelde me net Super Mario (lacht)."


Hoe doe je het?


"Ik ben altijd optimistisch en positief ingesteld. Met uitzondering van enkele jaren geleden, toen ik na het overlijden van mijn man in een rouwdepressie sukkelde. Ik merkte dat negativiteit je enkel nog meer naar beneden haalt. Dat laat ik nu niet meer toe. Hoe ik het doe, weet ik niet. Het zit misschien in de genen. Maar het ligt zeker ook aan mijn ouders, die me als een normaal kind opvoedden. Ik ging tot en met het vierde middelbaar naar een gewone school, het Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaartinstituut in Waregem, volgde muziek- en dictieles, leefde me uit bij de scouts en ging samen met mijn ouders op vakantie, desnoods met rolstoel, zoals naar Oostenrijk. Waarom zou je je wegstoppen, als persoon met een beperking? Kom naar buiten en laat je zien! Ik krijg op straat wel af en toe wat zottigheid naar mijn hoofd zoals 'niet te snel rijden hé' of 'mag jij wel buiten?'. Maar meer ook niet. Klagen helpt niet, over hoe ontoegankelijk winkels of horecazaken bijvoorbeeld vaak zijn. Doe er zélf iets aan. Ik zit in een adviesraad voor personen met een beperking. Toegankelijkheid is er een van mijn stokpaardjes. De mensen zijn niet van slechte wil hoor. Het gaat vaak over onwetendheid. Zo merkte ik enkele weken geleden dat het rolstoeltoilet op de Markt in Waregem niet toegankelijk was omdat de tent boven de kerstchaletjes deels in de weg stond. Ik nam er een foto van en speelde het door aan de stad, waarna het meteen opgelost werd."


Hoe ben je coach van de nationale e-hockeyploeg geworden?


"Mijn reuma is verergerd naarmate ik ouder werd. Vanaf het vijfde middelbaar moest ik naar de school Sint-Lodewijk voor jongeren met een fysieke beperking, in Kwatrecht, een dorp bij Wetteren. Ik zat toen al in een rolstoel. De coach daar was op zoek naar nieuw bloed voor zijn e-hockeyteam. Ik besloot om een training te volgen en de rest is geschiedenis (lacht). De kick en de vrijheid om met een elektrische rolstoel snel en tactisch te sporten, sprak mij aan. Het is een microbe die me nooit meer heeft losgelaten. Ik heb het 21 jaar gedaan. Vorig seizoen (2016-2017, nvdr.) moest ik noodgedwongen stoppen, na een dom ongeluk thuis, waarbij ik een al aangetaste elleboog stootte. Het gewricht was helemaal kapot. Het was een heel zware beslissing om te stoppen, maar mijn lichaam kon het niet meer aan. Toch viel ik niet in een zwart gat, want ik werd enkele maanden geleden gevraagd om het nationale team te trainen waar ik zelf speelster was en mee vice-Europees kampioen en vicewereldkampioen werd. Enkel van Nederland wonnen we nooit. Ik heb het geluk dat de spelers me aanvaarden, want ik heb veel ervaring. Ik vind het even plezant als zelf spelen, wat ik absoluut niet verwacht had."


Je staat zelfs op de CD&V-lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen.


"De burgemeester stond vorige winter al aan mijn voordeur om me de vraag te stellen. We zijn al lang vrienden. Mijn papa Patrick was in de politiek actief, terwijl burgervader Kurt Vanryckeghem ook een tijdje mijn kinesist was. Ik vind de tijd rijp. We kunnen niet altijd blij en vrolijk zijn, maar ik wil toch meer positiviteit in de maatschappij. De mensen vertellen me vaak over hun problemen, want ik kan heel goed luisteren. Ik hoop dat ik iets voor hen kan doen in de gemeenteraad. Zo gaat toegankelijkheid niet enkel over personen met een beperking, maar ook over oudere mensen die slecht te been zijn en mama's met een kinderwagen. Of ik verkozen zal raken? Ik krijg veel positieve reacties van mensen, die zeggen dat ze zeker op mij gaan stemmen."


Hoe zal je ziekte evolueren?


"Ik heb daar geen zicht op. Ik geef toe dat ik schrik heb om afhankelijker te worden. Maar goed, het lukt mij nog om zelfstandig te wonen. Ik bekijk het dag per dag. Wat komen zal, zal komen. Mij verzetten, helpt niet. Pluk de dag, want het leven is veel te mooi. Mensen beseffen dat vaak niet. Mijn glas is altijd halfvol in plaats van halfleeg. Ik wil als hockeycoach mooie tornooien winnen, hoop nog veel te reizen en wil mijn neefjes en nichtjes groot zien worden. Ik wil ook naar scholen blijven gaan om er te getuigen over mijn beperking. Ik doe dat nu driemaandelijks, voor alle leeftijden, binnen het project Taboe van de Katholieke Vereniging Gehandicapten (KVG)."


Wat betekent je hulphond voor jou?


"Ik heb Louise, een golden retriever, bijna vijf jaar. Ze betekent álles voor mij. Zo stond mijn leven een paar weken geleden stil, toen Louise erg ziek was en er voor een hersentumor werd gevreesd. Gelukkig bleek dat niet zo te zijn, Louise is ondertussen weer de oude. Ze doet deuren, kasten en lades open en dicht voor mij. Wat ik laat vallen, raapt ze op. Ze helpt mij ook letterlijk met het uittrekken van kledij. En ze is superbelangrijk op het sociaal vlak. Zeg wat je wil, maar het blijft voor tweevoeters moeilijk om contact te leggen met iemand met een beperking. Ze hebben er schrik voor. Door mijn hond is dat veranderd. De mensen stappen nu zelf spontaan op mij af. Vroeger moest ik zelf altijd de eerste stap zetten."


2017 loopt op zijn einde en hoe kunnen we het jaar beter uitzwaaien dan met een positieve noot? Onze regioreporters gingen op zoek naar mensen uit uw omgeving met een warm verhaal. Getuigenissen over hoop, succes, een nieuwe start, over elkaar steunen en helpen. U leest het vier dagen lang in uw Regiokrant.


2017


van


De warmste verhalen

An Vanheusden als coach van het nationale e-hockey team.
RV An Vanheusden als coach van het nationale e-hockey team.