Axelle (24) biedt luisterend oor aan naasten van kankerpatiënten: “De hersentumor van mijn zus triggerde mijn depressie”

De 24-jarige Axelle Bel uit Vilvoorde.
Marc Baert De 24-jarige Axelle Bel uit Vilvoorde.
Axelle Bel (24) uit Vilvoorde wil de aandacht vestigen op het tekort aan psychologische hulpverlening voor de naasten van kankerpatiënten. Zelf weet ze maar al te goed hoe belangrijk dat is. Haar jongere zus kreeg te kampen met een hersentumor, daar hield Axelle zelf een depressie op na.

Toen Axelle zestien was en haar zus dertien, sloeg het noodlot toe. Haar jongere zus kreeg kanker. “Mijn wereld stortte in. In een uur tijd bouw je een muur om je heen en is je gezin het enige wat nog telt. Van bezoeken in het ziekenhuis, tot helpen in het huishouden en natuurlijk ook nog naar school gaan. Het was een heel beladen periode”, vertelt ze. Eens haar zus er anderhalf jaar lang behandelingen en nog eens anderhalf jaar revalidatie had opzitten, kreeg Axelle te kampen met een depressie die meer dan twee jaar aansleepte. “De psychologische ondersteuning naar kankerpatiënten en ouders is fenomenaal. Evenals voor jonge kindjes in een gezin. Maar voor zussen of broers op middelbare schoolleeftijd is er geen ondersteuning. In veel ziekenhuizen is daar geen sprake van. Dikwijls worden zij de gang op gestuurd.”

Zelfstandigheid

Axelle voelde zich verloren en miste professionele ondersteuning. “Er wordt van je verwacht dat je je plan trekt. Je blijft alleen thuis, neemt wat huishoudelijke taken op je en praat erover met je vrienden. Tegelijkertijd worstel je met je pubertijd en ben je op zoek naar jezelf. Je moet veel keuzes maken en door die opgebouwde muur praten velen eigenlijk niet over hoe ze zich voelen.” 

Wat haar vroeger hielp, was alles van zich af schrijven. “Ik wou mijn zus niet belasten met hoe ik mij voelde en wou er gewoon voor haar zijn. Voor mezelf schreef ik neer hoe ik heel het proces als ‘de zus van’ heb ervaren. Ondertussen is het afgewerkt tot een boek en komt het binnenkort uit. Mijn zus heeft het in vier keer moeten uitlezen, omdat het haar zo raakte. Voor het eerst las zij hoe ik die periode beleefde. Mijn doel met dit boek is ook om mensen inkijk te geven hoe naasten zo’n periode ervaren en verwerken. Misschien helpt het om het taboe te doorbreken.”

Van depressie naar kantelpunt

De ziekte van haar zus heeft Axelle gemaakt tot wie ze nu is. Op haar negentiende kreeg ze te kampen met een depressie die meer dan twee jaar aansleepte. Ze studeerde tweeënhalf jaar lang voor verpleegkundige om te weten hoe de mensen die haar zus destijds verzorgden, worden opgeleid. Helaas maakten de stages en ervaringen het te heftig waardoor ze haar studie toen afbrak. “Dan heb ik een sabbatjaar genomen om alles op een rij te zetten en heb ik het boek verder afgewerkt. Intussen heb ik mijn diploma psychologie op zak, en werk ik als zelfstandige.”