Cijfers blijven gunstig in AZ West. Patiënt en hoofdverpleegkundige getuigen: “Blijf voorzichtig en volg de maatregelen op”

Hoofdverpleegkundige Mieke Devos (links) met twee van haar collega's en naast patiënt Jerry Vandaele.
AZ West Hoofdverpleegkundige Mieke Devos (links) met twee van haar collega's en naast patiënt Jerry Vandaele.
In het AZ West in Veurne liggen momenteel 3 patiënten op de intensieve zorgen van de Covid-afdeling en 7 op de gewone Covid-dienst. Toch moeten we waakzaam zijn, onderlijnt Jerry Vandaele (47) uit Nieuwpoort die nog steeds herstelt van het coronavirus. Hoofdverpleegkundige Mieke Devos uit Diksmuide koestert de hechte band tussen de medewerkers op de Covid-afdeling.

Alle diensten in het AZ West zijn operationeel en de cijfers blijven positief evolueren. Toch onderlijnt de directie dat we alert moeten blijven. Patiënt Jerry Vandaele treedt hen bij. “Toen de coronacrisis in maart uitbrak, kreeg ik koorts en had spierpijn. Op aanraden van mijn huisarts bleef ik thuis in quarantaine maar het werd niet beter dus belandde ik in het triagecentrum De Zonnebloem in Veurne. Van daaruit kwam ik in het AZ West terecht waar ik een positieve coronatest had afgelegd. Ik voelde me ziek en zwak. Na vier dagen was de koorts nog niet gezakt en viel ik zonder adem. Op de afdeling Intensieve Zorgen verbleef ik 9 dagen. Ik had schrik voor wat komen zou. In totaal moest ik bijna drie weken in het ziekenhuis blijven. Vandaag zijn we een maand later maar ik ben er nog steeds niet bovenop. Een wandeling met mijn vrouw en mijn energie is al op. Dat is frustrerend want ik ben een sportief persoon. Dit is niet zomaar een griepje. Ik hoop dat iedereen dat beseft en zich aan de maatregelen houdt. Hopelijk kan ik snel weer de draad van mijn gewone leven opnemen.”

Het vraagt veel, maar je krijgt ook veel terug

Hoofdverpleegkundige Mieke Devos uit Woumen bij Diksmuide werkte op de Covid-afdeling. “De schrik voor het onbekende maakte plaats voor professionaliteit. De zorg voor de patiënt primeert. Dat houden we voor ogen. Het is fysiek niet vanzelfsprekend. De astronautenpakken met maskers en faceshields vragen veel van ons lichaam. Als ik ’s avonds thuis kom, ben ik doodop. Toch is het niet allemaal kommer en kwel. Het videochatten doet patiënten opleven. Het is hun enige tool om hun gezin te zien. Ik koester ook de sterke band onder de medewerkers op de Covid-afdeling.”