"Dorp heeft zoveel voor mij gedaan. Blij dat we nu iets terug kunnen doen"

STEUNFONDS BRANDWONDENSLACHTOFFER KOOPT SERVIES VOOR ONTMOETINGSCENTRUM DE BUKSBOOM

Jennifer Boeyen, voor wie het steunfonds destijds opgericht werd, in haar doopsuikerwinkel. Ook dochtertjes Amy, Emily en Audry staan op de foto, samen met papa Jan. En er is een vierde spruit op komst.
Bollen Jennifer Boeyen, voor wie het steunfonds destijds opgericht werd, in haar doopsuikerwinkel. Ook dochtertjes Amy, Emily en Audry staan op de foto, samen met papa Jan. En er is een vierde spruit op komst.
Ontmoetingscentrum De Buksboom had na renovatie alles: grote zaal, vergaderzaal, keuken, berging, en uiteraard een toog. Maar één 'detail' werd vergeten: het servies. Daar werd nu een mouw aan gepast, met dank aan het 'Steunfonds Jennifer Boeyen', opgericht in 1993 om het toen 5-jarige brandwondenslachtoffer Jennifer te helpen. "Dit was een mooie kans om de inwoners iets terug te geven."

De renovatie van het ontmoetingscentrum in de Odulphusstraat ging eind 2016 van start. En het resultaat mag er wezen, met naast onder meer een vergader- en grote zaal ook de nodige sanitaire voorzieningen en kleedkamers. Maar er ontbrak 'iets': hoe konden de Bostenaren vergaderen, fuiven of een privéfeestje organiseren zonder servies? Wel, voortaan kan het, met een geschonken set voor liefst tweehonderd personen.


Het geld voor dat servies komt van het Steunfonds Jennifer Boeyen, dat in 1993 opgericht werd nadat de toen 5-jarige Jennifer bij haar oma per ongeluk hete frituurolie over zich heen kreeg. De medische kosten liepen al snel op en het hele verhaal liet niemand in Bost onberoerd. "Iedereen wilde helpen", vertelt Yves Cornu, voorzitter van het steunfonds. "In eerste instantie trokken we van deur tot deur met steunkaarten. Haast elke vereniging heeft ook wel een activiteit georganiseerd ten voordele van het fonds. De mutualiteit betaalde het merendeel van de medische kosten, het fonds betaalde het remgeld om de ouders te ontlasten. Ook kwamen we tussen in de kosten voor een reis met lotgenootjes en haar communie. Intussen is Jennifer een echte dame geworden, met een leuk gezin. Maar het fonds dat haar naam draagt, bestaat nog steeds. Het doel is om brandwondenslachtoffers jonger dan 21 jaar uit Bost te steunen - zo hebben we nog twee mensen kunnen helpen. Mede dankzij een goed beheer hebben we nog wat 'geld in kas' en bij de bank brengt het niet zoveel meer op. We vonden dan ook dat het wel tijd was om iets terug te doen voor de gemeenschap en De Buksboom was daar de ideale gelegenheid voor. We hebben 8.500 euro neergeteld en als er extra servies nodig zou blijken, dan kan men steeds nabestellen. En er is nog genoeg geld om eventueel brandwondenslachtoffers te helpen, maar laat ons hopen dat dit nooit meer nodig zal zijn."

Voorzitter Yves Cornu (r.) en de leden van het steunfonds met een deel van het geschonken servies.
Bollen Voorzitter Yves Cornu (r.) en de leden van het steunfonds met een deel van het geschonken servies.

Mama van drie (vier)

Jennifer zelf, 30 jaar oud intussen, woont tegenwoordig in de buurt van Tienen. Daar runt ze 'Sugar and Beans', een winkel met doopsuiker. En ze is ook mama van Amy (5), Emily (3) en Audry (14 maanden). Een vierde kindje wordt volgende maand verwacht - een zoontje, deze keer. Het geluk lacht haar dus toe. "Ik denk wel nog elk jaar terug aan wat er gebeurd is", aldus Jennifer. "In april van vorig jaar heb ik mijn oma en meter, bij wie het ongeval gebeurde, moeten afgeven. Zij voelde zich ongetwijfeld enorm schuldig, maar ik heb het haar nooit kwalijk genomen. Opa en oma hebben me nog diezelfde dag naar het ziekenhuis gebracht. Ik heb helse pijnen doorstaan, zelfs een tijd in coma gelegen. Lange tijd was het onzeker of ik mijn rechterbeen zou kunnen houden... Maar ik heb gelukkig heel goede zorgen gekregen. Na de ziekenhuisperiode heb ik nog lang een drukpak moeten dragen. En tot mijn 12de moest ik regelmatig operaties ondergaan. De littekens op mijn benen en buik zullen nooit verdwijnen - ik ben er ook enorm mee gepest geweest. Stel je maar voor: als 16-jarige met je vriendinnen naar de Halve Maan trekken, waar zowat iedereen je aanstaart... Lang heb ik gedacht dat mensen eerst mijn littekens zagen, en dan pas Jennifer. Gelukkig heeft Jan, mijn echtgenoot, me hier overheen geholpen. Hij deed me inzien wie ik echt ben."

Doopsuiker

Na haar schooltijd begon Jennifer te werken. "Ik runde een café, maar toen onze eerste dochter op komst was, ben ik weer van 9 tot 5 gaan werken. Ik heb in die periode ook gemerkt dat er nergens in de buurt een doopsuikerwinkel was, en dus heb ik er zelf eentje geopend. Eerst in bijberoep, maar sinds anderhalf jaar fulltime in de Gilainstraat."


Het steunfonds is ze nog altijd erg dankbaar. "Zonder hen had ik hier niet zo gezeten. Dat er nog geld over was, wist ik wel - al had ik geen idee hoeveel. Maar het doet me plezier dat ze op deze manier iets terug kunnen doen voor de gemeenschap. Veel Bostenaren hebben destijds iets gegeven voor mijn herstel en ook nu staan ze nog altijd klaar om andere brandwondenpatiënten te helpen. Al hoop ook ik dat dit nooit meer zal hoeven..."