De man die de ziel van Tielt ving in zijn schilderijen: werk van wijlen Willy Verbrugge te bewonderen in De Traagheid

Veerle Windels samen met haar goede vriendin Gilberte Watté van De Traagheid. Aan de muren van het restaurant prijken sinds dinsdag twintig werken van Willy Verbrugge.
Sam Vanacker Veerle Windels samen met haar goede vriendin Gilberte Watté van De Traagheid. Aan de muren van het restaurant prijken sinds dinsdag twintig werken van Willy Verbrugge.
In restaurant De Traagheid kun je tot half maart enkele werken van de Tieltse kunstschilder Willy Verbrugge bewonderen. Willy stierf in 2017 op 92-jarige leeftijd, maar zijn landschappen hangen ook vandaag nog altijd in ontzettend veel Tieltse huiskamers. “Voor de familie is de expo een eerbetoon aan ‘nonkel Willy’.”  
Wijlen Willy Verbrugge. De Tieltse schilder overleed op 27 januari 2017 in rusthuis Sint-Remigius in Pittem.
Joris Defour Wijlen Willy Verbrugge. De Tieltse schilder overleed op 27 januari 2017 in rusthuis Sint-Remigius in Pittem.

Het initiatief voor de tentoonstelling komt eigenlijk van Veerle Windels uit Aarsele. Zij is behalve meter van De Traagheid ook de nicht van Willy. “Het idee ontstond toen mijn broer en ik vorig jaar het ouderlijk huis aan het opruimen waren. We ontdekten een schat aan schilderijen en dat deed me het werk van mijn oom herontdekken, ook al ben ik naast zijn atelier opgegroeid en heb ik thuis ook werk van hem hangen. Bewust hebben we voor de tentoonstelling gekozen voor schilderijen met herkenbare landschappen.”

Zicht op Huis Mulle de Terschueren vanuit het Paterspark.
Willy Verbrugge Zicht op Huis Mulle de Terschueren vanuit het Paterspark.

Lange carrière

En daar zijn er wel wat van, want Willy schilderde tijdens zijn lange carrière (hij begon al in 1947 met schilderen, nvdr) meestal plekjes uit Tielt en omstreken, zoals de Patersdreef,  huis Mulle, de molen op de Poelberg of de donderdagmarkt. Tijdens de tentoonstelling worden zelfs dertig van zijn litho’s van de Halletoren verkocht. Altijd ging hij ter plaatse schetsen, waarna hij het landschap thuis in zijn atelier op doek bracht. “Er is in Tielt veel natuurpracht verdwenen doorheen de jaren”, liet Verbrugge nog optekenen tijdens een interview. “Ik ben blij dat ik de ziel ervan toch nog heb kunnen vastleggen.” 

Een winters landschap langs de baan naar Kanegem.
Willy Verbrugge Een winters landschap langs de baan naar Kanegem.

Natuurpracht

“Ons huis grensde vroeger aan de achterkant van het huis van mijn oom en tante”, legt Veerle uit. “Als kind wipte ik regelmatig even binnen in het atelier bij ‘nonkel Willy’. Altijd was hij aan het schilderen. Als mijn broer en ik bleven eten, moest tante minstens vijf keer roepen dat het eten klaar was voor hij uit zijn atelier kwam. Als hij niet gaan werken was of niet in zijn atelier zat, was mijn oom op pad met zijn fiets en zijn schetsboek. Hij fietste van Ruiselede tot Dentergem en had veel oog voor natuurpracht. Al dacht hij ook vaak na over de toekomst van de natuur. Net zoals de maatschappij dat vandaag doet. Nostalgie speelt ook een rol. Zo hangt er nu in de Traagheid een schilderijtje van een boerderij die ooit in de Deken Darraslaan stond. Nonkel heeft dat boerderijtje pas geschilderd toen hij hoorde dat het zou gesloopt worden.”

Het was het alsof hij zijn jeugd hervonden had. Hij herkende elk schilderij en sprak in geuren en kleuren over de schilders en hun techniek. Dat moment ga ik nooit meer vergeten. De passie was er nog altijd

Veerle Windels
Het verdwenen boerderijtje dat ooit in de Deken Darraslaan stond.
Willy Verbrugge Het verdwenen boerderijtje dat ooit in de Deken Darraslaan stond.

Passie hervonden

Willy Verbrugge genoot niet alleen in Tielt bekendheid. Begin jaren tachtig beleefde hij de hoogdagen van zijn schilderscarrière, met een tentoonstelling in Parijs en een boek over zijn werk van Bertrand Derudder, uitgegeven bij Lannoo. Tijdens de laatste jaren van zijn leven woonde Willy in Pittem en stond het schilderen op een laag pitje. Al bleef de passie voor het vak er wel. “Op zijn 87ste heb ik hem nog meegenomen naar een tentoonstelling van de Latemse School (de oude Vlaamse landschapsstijl die Willy erg bewonderde, nvdr) in het museum Dhondt-Dhaenens. In de auto was hij voortdurend aan het klagen over pijn in zijn gewrichten, maar ter plaatse werd hij een ander mens. Het was net alsof hij zijn jeugd hervonden had. Hij herkende elk schilderij en sprak in geuren en kleuren over de schilders en hun technieken. Dat was een fantastische ervaring. De passie was er nog altijd.”

De stukjes Tielts cultureel erfgoed van Willy zijn nog tot half maart gratis te bezoeken tijdens de openingsuren van De Traagheid in de Krommewalstraat. 

Een geitenhoeder.
Willy Verbrugge Een geitenhoeder.
De molen op de Poelberg.
Willy Verbrugge De molen op de Poelberg.