"We hebben chance dat we zolang samen mogen zijn"

FRITS (100) EN CAROLA (97) ZIJN 75 JAAR GETROUWD

Frits en Carola zijn na al die jaren nog steeds gelukkig samen. "Hopelijk kunnen we binnen vijf jaar nog eens vieren."
Joke Couvreur Frits en Carola zijn na al die jaren nog steeds gelukkig samen. "Hopelijk kunnen we binnen vijf jaar nog eens vieren."
75 jaar lang lief en leed delen. Het is weinigen gegeven, maar Frits De Brabandere (100) en Carola Wambeke (97) zijn erin geslaagd. Op 7 februari 1942 gaven ze elkaar het jawoord in de kerk van Schuiferskapelle. De jaren hebben hun tol geëist, maar nog steeds woont het kranige koppel helemaal zelfstandig in de Henri D'Hondstraat. "We hebben chance dat het ons gegeven is om zolang samen te zijn", zegt Carola.

Een drukte van jewelste was het gisteren in het huisje van Carola en Frits. Het is volgens burgemeester Els De Rammelaere (N-VA) de allereerste keer dat er in Tielt een albasten jubileum te vieren valt. Des te opmerkelijker is dat de twee jubilarissen duidelijk nog lang niet aan een rusthuis toe zijn. Het gaat misschien wat moeizamer dan vroeger, maar met vereende krachten slagen ze erin het huishouden op orde te houden. Een zorgkundige of een poetsvrouw heeft er nog nooit een voet binnen gezet. "Mijn man heeft eergisteren de was nog gesorteerd en in de trommel gestopt", vertelt Carola, die niet zo goed meer hoort. "Ik heb gisterennamiddag staan strijken en nu zit alles weer netjes in de kast." De tuin onderhouden lukt wel niet zo goed meer. "Mijn broer Hugo komt het gras afrijden", pikt dochter Rita (73) in. "Zelf kom ik af en toe een handje helpen in huis en ik heb al een paar keer aangeboden om de strijk mee te nemen, maar daar wil mama niet van weten."


Het geheim van hun hoge leeftijd en relatief goede gezondheid is volgens Frits een leven van regelmaat. "Elke dag staan we klokvast om zes uur op", vertelt de eeuweling. "Altijd hebben we alles met mate gedaan. Ik drink nog af en toe iets en heb een paar jaar gerookt, maar daar ben ik gelukkig mee gestopt. Routine is belangrijk voor ons." Anderzijds blijkt de familie De Brabandere toch goede genen te hebben. "Mijn zus Alida is drie dagen voor haar honderdste verjaardag gestorven", legt hij uit. "Ze baatte destijds café De Rooster uit in Ruiselede."

Joke Couvreur

Gewerkt tot 85ste

Frits zelf is zijn leven lang gareelmaker geweest. "Van mijn 18de tot mijn 85ste heb ik hier in mijn atelier thuis gewerkt. Carola had een schoenwinkeltje aan de voorkant van het huis, terwijl ik achteraan garelen voor de paarden maakte. Af en toe herstelde ik ook laarzen voor de klanten van Carola." Met de opkomst van de tractor verdwenen de meeste gareelmakers uit het straatbeeld, maar Frits diversifieerde zijn activiteiten en maakte ook dekzeilen voor karren. "De stiel stierf uit, dus was ik na verloop van tijd de enige overgebleven gareelmaker in de wijde omtrek. "Altijd heb ik mijn werk gehad. Altijd heb ik het graag gedaan. Stress? Dat bestond toen nog niet."

Trouw samen met broer

Frits weet nog goed dat het erg koud was op hun huwelijksdag, die al bij al sober verliep. "We hadden een auto gehuurd om naar het feest in het ouderlijk huis van Carola te gaan, maar 's avonds rond acht uur moesten we te voet terugkeren door de dikke sneeuw. Het was oorlog, dus van strooien was geen sprake. En wij met onze trouwkleren daardoor. Ik was liever in de zomer getrouwd, maar het was een dubbel huwelijk, samen met mijn broer Gaston. Hij trouwde met de zus van Carola en hij was vier jaar ouder, dus over de datum hadden wij niets te zeggen."

Hoop op eiken jubileum

75 jaar later zijn Frits en Carola nog steeds samen. Ze kregen met Hugo (72) en Rita (73) twee kinderen, die samen voor acht kleinkinderen zorgden. Die kleinkinderen zorgden op hun beurt voor veertien achterkleinkinderen. "Reken daar de partners bij en je zit al snel aan veertig man", zegt Hugo, die nog meegeeft dat er binnenkort in zijn thuisgemeente Oostkamp een groot familiefeest gegeven wordt. Want een jubileum van 75 jaar, daar maken ze er niet zoveel van. "We hebben chance gehad dat ons dit gegeven is", sluit Carola af. "Laat ons hopen dat we het binnen vijf jaar nog eens kunnen doen."