"Mijn oudste fan is een non van 86"

Jeugdschrijver bereikt met controversiële thema's niet alleen de jeugd

Schrijver Dirk Bracke werkt momenteel samen met regisseur Adil El Arbi, die de film 'Black' maakte, aan een scenario voor een tiendelige televisiereeks. "Een uitdaging, maar geen carrièreswitch. De liefde voor boeken zal altijd blijven."
Foto Nimmegeers Schrijver Dirk Bracke werkt momenteel samen met regisseur Adil El Arbi, die de film 'Black' maakte, aan een scenario voor een tiendelige televisiereeks. "Een uitdaging, maar geen carrièreswitch. De liefde voor boeken zal altijd blijven."
Thema's als drugsverslaving, kinderprostitutie, oorlog of seksueel geweld. Neen, controverse heeft jeugdschrijver Dirk Bracke (64) nooit geschuwd. Zopas rolde zijn jongste worp Has#tag van de persen, over de gevolgen van sexting, online pesten en catfishing. Zijn rauwe vertelstijl en realistische benadering slaan duidelijk nog altijd aan bij het jonge volkje, en hij mag zelfs regisseur Adil El Arbi tot zijn fans rekenen.

We ontmoeten Dirk Bracke in zijn woning in Stekene, waar hij ons verwelkomt in een zwarte hoodie. Op de achterkant prijkt in grote letters 'Black', een souvenir van de filmset van Adil El Arbi en Bilall Fallah. Zij baseerden zich immers op een boek van Bracke voor hun prent over een Brusselse jeugdbende.

Adil en Bilall maken nu het mooie weer in Hollywood. Heb je nog contact?

"We hebben elkaar vorige week nog gezien. Vooral met Adil heb ik een heel goede klik. Als hij in Hollywood zit, mailen we elkaar geregeld. We hebben dan ook veel aan elkaar te danken. Dankzij 'Black' zit hij nu in Hollywood, en omgekeerd heeft de film ook heel wat promotie opgeleverd voor mijn boeken. Maar het gaat verder dan dat. Adil is bij mij terechtgekomen nadat hij op 15-jarige leeftijd een boekbespreking moest maken over 'Straks doet het geen pijn meer'. Hij had tot dan zelden of nooit een boek in zijn handen gehad. Maar het verhaal over incest heeft hem diep geraakt, en hij heeft ook plannen om hier een adaptie voor film van te maken. 'Het Engelenhuis' werd trouwens ook al verfilmd, maar dan door Hans Herbots en onder de naam 'Bo'. Dat was al in 2010, maar het is pas sinds 'Black' dat de telefoon roodgloeiend staat. Het productiehuis Caviar wil intussen ook de rechten van mijn andere boeken kopen. Blijkbaar schrijf ik vrij 'filmisch'. Ik heb daar nooit bij stilgestaan, en het is ook zeker geen techniek die ik bewust hanteer."

Tegenwoordig is de film er sneller dan het boek. De kortfilm Has#tag ging eind vorig jaar al in première.

"Voor dit boek heb ik inderdaad een vreemd parcours gevolgd. Ik werd enkele jaren geleden gevraagd voor een workshop bij de vzw Het Stokpaardje, een instelling in Hoogstraten voor jongeren die het mentaal moeilijk hebben. Ze leverden zelf het verhaal en wilden er een kortfilm van maken. Ik heb Adil toen gevraagd of hij wou meewerken. Hij sprong meteen op de kar. Ik dacht eigenlijk dat het heel 'low budget' gefilmd zou worden, maar plots streek er een hele filmploeg neer. Het is de bedoeling om de kortfilm in scholen te tonen, maar intussen heeft Caviar ook plannen om er een langspeelfilm van te maken."

Zowel 'Bo' als 'Black' volgen de verhaallijn van de boeken niet volledig. 'Black' heeft zelfs een volledig ander einde. Hoe ga je daar als auteur mee om?

"Ik heb daar totaal geen problemen mee. Voor 'Black' wou men een meer dramatisch einde, en dat werkt ook perfect op het scherm. Je moet een verhaal kunnen loslaten. En dan heb je ook het verschil tussen film en televisie, dat ik nu zelf ondervind. Adil heeft me gevraagd om het scenario te schrijven voor een tiendelige televisiereeks, en ik mag me losjes baseren op fragmenten uit mijn boeken. Het is echter zwoegen - ik ben geen scenarioschrijver. Ik zie het als een uitdaging, maar een carrièreswitch is niet in de maak. De liefde voor boeken zal altijd blijven."

Volgend jaar is het exact 25 jaar geleden dat je debuteerde met 'Steen'. Zijn er na een kwarteeuw nog voldoende maatschappelijk relevante thema's om je tanden in te zetten?

"Het klopt dat ik zelden een thema twee keer zal aansnijden in een boek. Het probleem is vooral dat ik weinig fantasie heb. (lacht) Het klinkt vreemd, maar het is zo. Aan elk boek gaat heel wat onderzoek vooraf. Ik ga bijvoorbeeld praten met slachtoffers, daders, getuigen,... Het schrijven zelf gaat wel gemakkelijker, het is een soort métier geworden. De onzekerheid van de beginjaren is verdwenen. Ik heb zelf ook wel al het gevoel gehad dat alle onderwerpen al eens behandeld werden, maar toch duikt er telkens wel iets nieuws op. Soms zelfs dingen waar ik nooit eerder van had gehoord, zoals 'catfishing'. Dat zijn mensen die met een vals profiel contact leggen via sociale media, en vaak ook naaktfoto's proberen los te peuteren. Het verbaast me soms wel hoe naïef jongeren toch kunnen zijn."

Hoe moeilijk is het om je als 64-jarige te blijven inleven in de wereld van tieners?

"Gevoelsmatig sta ik nog altijd erg dicht bij de leefwereld van jongeren, en dat zal nooit veranderen. Het zijn trouwens niet alleen tieners die van mijn boeken houden. Mijn oudste fan is een 86-jarige non uit Ardooie! Het is vooral de drukte van het schrijversbestaan dat begint te wegen. Schrijven lukt nog wel, zolang ik aan mijn vertrouwde tafel in de woonkamer kan zitten. Het is wat erbij komt kijken dat me soms tegen begint te steken. Zoals om 6 uur opstaan om de file te vermijden, omdat ik aan de andere kant van Vlaanderen een lezing moet geven. Ik sluit niet uit dat er een dag komt dat ik mijn pen definitief aan de kant leg. Maar voorlopig kriebelt het nog te veel om al aan mijn pensioen te denken."


Wie een gesigneerd exemplaar wil van Has#tag, kan nog tot 12 november terecht op de boekenbeurs in Antwerpen, in hal 4.