Filip valt vijftig meter naar beneden in ravijn: “Het is een mirakel dat ik nog leef”

Filip Claeys en zijn moeder, in het Jan Ypermanziekenhuis in Ieper.
Hans Verbeke Filip Claeys en zijn moeder, in het Jan Ypermanziekenhuis in Ieper.
Zijn jaarlijkse motorvakantie met broer Denis en enkele vrienden zal Filip Claeys (47) uit Westrozebeke nooit meer vergeten. Tijdens een rustdag trok het gezelschap er op 19 juni in Zuid-Tirol met een mountainbike op uit. Filip kwam ten val en donderde 50 meter naar beneden. “Ik kon me vastgrijpen aan enkele takken, onder mij gaapte het ravijn”, zegt hij. De man raakte zwaargewond en revalideert nu in het Jan Ypermanziekenhuis. “Het is een mirakel dat ik nog leef”, beseft hij.

Ze hadden al Luxemburg, Duitsland en Oostenrijk doorkruist toen Filip Claeys en zijn vrienden besloten om in Zuid-Tirol een rustdag in te lassen. “We overnachtten in een hotel in Levico Terme, bij Trentino”, vertelt Filip. “Maar rusten staat niet in onze woordenboek, en dus huurden we een mountainbike.” De groep sloeg een smal weggetje in dat verder versmalde tot een richel. “Rechts van ons gingen de rotsen omhoog, links van ons gaapte de diepte. We reden voorzichtig, maar op een zeker moment liep de band van mijn achterwiel toen ik over een boomwortel reed. Voor ik het goed besefte, viel ik naar beneden.”

Overal bloed

In een reflex maakte Filip zich zo breed mogelijk. “Ik viel en bleef maar vallen. Daarom strekte ik mijn armen en benen uit, in de hoop dat het zou stoppen. Vijftig meter dieper kon ik enkele takken grijpen en me daaraan vasthouden. Onder mij gaapte het ravijn. Mijn rechterbeen hing als een vod te bengelen, overal was er bloed.” Claeys riep zo luid hij kon naar zijn broer en de twee vrienden die mee waren. “Zij probeerden zo snel mogelijk af te dalen. Na een minuutje of tien - ik was bijna door mijn krachten heen - waren ze bij me. Ik verging van de pijn toen ze me optilden naar een plat rotsblok, waar ik veilig kon zitten.”

Het gezelschap probeerde de hulpdiensten te bellen. “Maar we begrepen geen jota van het Italiaans gebrabbel en konden ook niet doorgeven waar we ons bevonden. Het schoot me te binnen dat ik op mijn iPhone de app 112 had geïnstalleerd. Van zodra ik de app inschakelde, kregen we verbinding en snel daarna ook iemand die Engels sprak aan de telefoon. Een kwartier later waren de eerste hulpverleners ter plaatse.” De hulp van enkele alpinisten werd ingeroepen, om Filip in een speciale brancard tientallen meters te laten zakken, naar de plek waar een ziekenwagen hem kon oppikken. Twee uur na het begin van de reddingsactie arriveerde Filip in het Santa Chiara-ziekenhuis.

De Westrozebekenaar hield aan zijn val een open beenbreuk over, een gebroken knie, een kapotte rugwervel, twee gebroken ribben en tal van kneuzingen over het hele lichaam. “De Italiaanse orthopedisten hebben me met grote deskundigheid geopereerd.

Filip Claeys en zijn moeder, in het Jan Ypermanziekenhuis in Ieper.
Hans Verbeke Filip Claeys en zijn moeder, in het Jan Ypermanziekenhuis in Ieper.

Die mannen kennen er wat van. Tijdens het skiseizoen noteren ze daar dagelijks gemiddeld 35 opnames, van patiënten met allerhande breuken en trauma’s. De verzorging was prima. Maar ik heb er geen oog dichtgedaan. ’s Nachts leek het ventilatiesysteem alleen maar warme lucht te spuwen. En van bezoekuren trekken de Italianen zich niet veel aan. Om zeven uur ’s morgens was het al van dat, tot de middag. Na de siesta, rond 15 uur, herbegon het, vaak tot middernacht. Het maakte dat ik uitgeput raakte, niet meer at en alleen nog maar water dronk.”

Uitstel en nog eens uitstel

Filip Claeys wou na enkele dagen maar één ding: zo snel mogelijk naar België gerepatrieerd worden. “De situatie was onhoudbaar. Dat zag ook mijn 82-jarige moeder die, bezorgd als ze is, met alle geweld naar Italië wou komen om me te zien. Ik heb twee vrienden bereid gevonden om met mijn auto de verplaatsing te maken en haar mee te nemen. Ze zijn hier twee dagen gebleven en namen op de terugweg mijn motorfiets mee op een aanhangwagen.” De Westrozebekenaar kreeg van Europe Assistance enkele keren te horen dat de repatriëring met enkele dagen werd uitgesteld. “Daarom belde ik een vriend van me die in het AZ Delta op de spoeddienst werkt. Hij raadde me Filip Deconinck aan, die in Roeselare een bedrijfje runt voor privaat ziekenvervoer. Vrijdagavond is Filip vertrokken, met twee extra chauffeurs. Zaterdagvoormiddag om tien uur lag ik al zijn ambulance, klaar om naar België te vertrekken.”

Slapen en recupereren

Filip Claeys revalideert nu in het Jan Ypermanziekenhuis in Ieper, dicht bij z’n familie. “Het zal tijd vergen maar het komt wel goed”, zegt hij. “Ik ben dankbaar dat ik nog leef. De app 112 heeft mijn leven gered, iedereen zou die moeten installeren op z’n smartphone. Ik doe mijn hoed af voor de mensen die mij zo goed geholpen hebben, zoals mijn broer en de vrienden. De rit naar hier was fysiek geen pretje maar Filip Deconinck en zijn collega’s hebben me op een schitterende wijze bijgestaan. De zorg was uitstekend en verzachtte de pijn. En hier in Ieper is het goed. Ik slaap weer zoals het hoort en kan recupereren. Maar hoewel ik hier ook absoluut niet mag klagen, mis ik toch wel een beetje die jonge knappe verpleegstertjes in dat Italiaans ziekenhuis (lacht). Dat zuiderse gevoel heeft toch wel iets”, besluit Filip.




6 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Daniel De Groote

    Hij kon nog niet binnen bij St-Pieter,de laatste hangt nog met zijn voeten buiten.Spoedig herstel.

  • Emiel Bonduel E

    1 uit de duizend! Spoedig herstel!

  • Nick Bogaert

    Één ding is zeker de hemel is nog niet voor jou bestemd . Beterschap Filip

  • christina geentjens

    Een goed " Engeltje Bewaarder " zat op uw schouder Filip .

  • MARC Moons Maec

    Spoedig herstel .......dat verhaal van europ assistance komt mij zeer bekend voor .......het is daar de gewoonte aan het worden dat slachtoffers zelf hun repatriëring moeten regelen.......heb dit in januari ook zelf meegemaakt