Sofie Dumont, thuis in Bogaarden: “Ik doe hier héérlijk mijn goesting. Lekker rock-‘n-roll!”

Op visite bij chef Sofie Dumont.
Tim De Backer Op visite bij chef Sofie Dumont.
In de Vlaams-Brabantse editie van In de buurt Magazine, dat je op dinsdag 30 april GRATIS bij Het Laatste Nieuws krijgt, siert Sofie Dumont de cover. Zij is een vrouw van de wereld, maar is toch helemaal thuis in Bogaarden, een klein gehucht van Pepingen. In hun huis in hartje Pajottenland smeedt chef Sofie Dumont steeds weer nieuwe wilde plannen, maar komt ze ook helemaal tot rust, samen met haar man Wim en dochtertje Grace.

Sofie in ’t kort

• Geboren in Jette in 1974.
• Bekroond tot Lady Chef of the Year 2009.
• Runde jarenlang het gastronomische restaurant Les Eleveurs in Halle.
• Presentatrice van onder meer ‘Goe Gebakken’, ‘De keuken van Sofie’ en ‘Happy Moments in Ibiza’.
• Auteur van kookboeken als ‘Goe Gebakken’, ‘Happy Days’, ‘De keuken van Sofie’ ‘Op de groei’ en méér.
• Getrouwd met Wim en mama van Grace Lio Summer (6).
• Volg Sofies recepten en avonturen op Instagram @sofiedumontchef en op haar facebookpagina Sofie Dumont Chef

Je vindt In de buurt Magazine op dinsdag 30 april GRATIS bij Het Laatste Nieuws. Tips, adresjes en warme gesprekken uit en over jouw regio: je vindt het allemaal in ‘In de buurt’.
RV Je vindt In de buurt Magazine op dinsdag 30 april GRATIS bij Het Laatste Nieuws. Tips, adresjes en warme gesprekken uit en over jouw regio: je vindt het allemaal in ‘In de buurt’.

Een trage rit langs kronkelende baantjes, uitgestrekte velden met koeien en paarden en glooiende groene heuvels… Als je bij Sofie Dumont en haar gezin op bezoek gaat, word je getrakteerd op een authentiek stukje Pajottenland. Man Wim is een geboren en getogen Hallenaar, Sofie zelf groeide op in Brussel, maar heeft duidelijk haar plek gevonden in Pepingen. Het is druk, vertelt Sofie, zoals altijd. Toch zit ze er ontspannen bij, met hond Billy tevreden soezend aan haar voeten. Een weekje Ibiza met haar gezin heeft haar deugd gedaan, het thuiskomen ook. Zelfs Belgiës lady chef met het hoogste rock-‘n-rollgehalte wordt hier helemaal zen.

Eerlijk: is Pepingen wel rock-‘n-roll genoeg voor jou?

Maar ja! Voor mij is rock-‘n-roll vooral je goesting doen. Dat doe ik hier, meer dan ooit. Ik geniet nog altijd keihard van het koken. Zeker op de manier waarop ik het nu doe. Ik kook op tv, ik maak filmpjes voor mijn facebook- en instagrampagina, ik word ingehuurd als kok voor bedrijven en feestjes, ik geef workshops en demo’s… allemaal met evenveel plezier, net omdat het zo gezellig is. Bij mij draait het niet enkel om het eten, maar vooral om het samen zijn. Kan ik voor mij alleen koken? Ja. Vind ik dat leuk? Nee. Eten smaakt zoveel beter in gezelschap. Smartphone aan de kant en gewoon even babbelen. We praten zó weinig met elkaar, omdat we ons door het leven haasten. Even ontsnappen aan de rush en plaatsmaken voor gezelligheid, dat is het doel.

Eten smaakt zoveel beter in gezelschap. Smartphone aan de kant en gewoon babbelen. Even ontsnappen aan de rush en plaatsmaken voor gezelligheid, dat is het doel

Sofie Dumont

Hier is het inderdaad wel héél rustig. Heb je dat nodig in je drukke leven?

De rust is zeker een van de dingen die me aantrekt. Net als de schoonheid en de eenvoud van het leven. Als ik naar buiten kijk, zie ik in onze tuin de vogeltjes vliegen. Hier wonen groene spechten, meesjes, roodborstjes en ga zo maar door. Onze tuin is niet gigantisch groot, maar door de velden erachter hebben we een heerlijk weids uitzicht. Die groene omgeving kan me razendsnel helpen ontspannen. Als ik voel dat mijn hoofd op hol begint te slaan, trek ik even naar buiten. Dan zoek ik iets om te doen in de tuin. Ik snoei, ik verzorg onze kruidenplantjes, ik pluk besjes of ik trek wilgenkatjes om in een vaas te zetten. Heerlijk!

Trekken jullie er vaak op uit in de buurt?

Met onze hond Billy moeten we wel gaan wandelen. (lacht) Maar dat is hier absoluut geen opgave. Je kunt hier zó mooi wandelen, eindeloos lang zonder maar één grote baan te hoeven oversteken. Met Grace ga ik ook vaak op pad. Zij vindt het geweldig om met haar fietsje rond te crossen. Onderweg komen we heel veel dieren tegen. Paarden, ezels, pony’s, koeien, schapen, alpaca’s… you name it!

(lees verder onder de foto)

Tim De Backer

Hoe zijn jullie eigenlijk precies in Bogaarden terechtgekomen?

Ik wist Bogaarden zélf niet eens liggen tot we verhuisd zijn. Wim en ik woonden met ons tweeën in Halle, maar zochten al een tijdje een bouwgrond. Een makelaar die vaak bij Les Eleveurs kwam eten, liet me weten dat hij in Bogaarden een tof stuk grond had. Mijn reactie: ik wil wel in de streek blijven, hé! (lacht) Maar het bleek op amper zeven minuten van het centrum van Halle te liggen. Ideaal dus. Het lijkt alsof je uren door de velden moet rijden om hier te geraken, maar eigenlijk zitten we overal dichtbij. Oké, op Uber Eats hoef je hier niet te rekenen, maar dan gaan we onze Thaise take-away zelf wel halen.

Hoe kijken ze hier naar een ‘Bekende Vlaming’ als jij?

Heel gewoon, en dat vind ik fantastisch. De mensen zijn totaal niet opdringerig. Voor hen ben ik gewoon Sofie. Ze doen vriendelijk een babbeltje zoals ze met iedereen doen. Al zag ik onlangs wel dat ons huis in een streekwandeling expliciet werd genoemd als ‘het huis van’. Dat vind ik een béétje vreemd, zeker omdat je wandelaars al van ver ziet wijzen: ‘Dáár woont ze!’ Maar ik kan hier mezelf zijn. De eerste keer dat ik Grace aan haar schooltje afzette, was ik mijn haar vergeten te kammen. Ik kwam daar aan als een vogelverschrikker, maar so what. Enkele mama’s van Graces klas zeiden me wel dat ze geen cake meer zouden durven te bakken voor verjaardagsfeestjes, maar dat is allemaal goedgekomen. (lacht) Wees gerust: thuis koken wij heel gewoon. Vanavond staat er kip met sla en appelmoes op het menu. Niets bijzonders, hé.

(lees verder onder de foto)

Tim De Backer

Is Pepingen een fijne plek om jullie dochter op te voeden?

Grace kan hier echt kind zijn. Ze kan nog gewoon op straat spelen. Als het mooi weer is, wordt het stukje straat voor ons huis één grote vrolijke krijttekening. Haar school, een fijne dorpsschool, ligt vlakbij. Later kan ze er met de fiets naartoe. In de vakanties volgt ze hier een paardrijkampje in de buurt, geweldig vindt ze dat. Ze is een even grote dierenvriend als ik. We nemen haar vaak mee buiten Pepingen. Al sinds ze baby is, gaat ze met ons mee op reis. Naar Ibiza, maar ook elders. Vorig jaar zijn we naar Peru en Costa Rica getrokken, met allemaal volwassenen en zeker niet in de meest luxueuze resorts. Sommige mensen zien dat als onverantwoord, ik vind het net heel erg belangrijk dat ze een stukje van de wereld ziet. Dat ze niet geïsoleerd geraakt in ons dorp, dat ze ziet dat niet iedereen het even goed heeft als wij.

Krijgt Grace zo een andere jeugd dan jij hebt gehad?

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik drie was en we hadden het thuis niet breed. Ik woonde bij mijn mama en zus in Jette. Brussel is een geweldige stad, maar ik heb me er niet altijd even veilig gevoeld. Ik moest met de metro drie keer overstappen voor ik op school toekwam. Klasgenoten die met Nike-sneakers naar de les gingen, keerden op hun sokken terug naar huis. En als hun sokken van Nike waren, was het op blote voeten. Er waren heel veel bendes actief toen. Ik heb het ook meegemaakt, ja. Mijn vest van Chevignon – dat merk was heel hip toen – werd gepikt. Kwaad dat ik was! Vooral omdat ik er zelf voor gespaard had. Mijn hele kindertijd heb ik de afdankertjes van mijn zus gedragen. Zodra ik kon werken, deed ik dat, toen vooral om coole kleren te kunnen kopen. Echt: alles wat ik heb, daar heb ik zelf hard voor gewerkt. Ik geef het niet graag toe, maar Grace is superverwend. Ik vind het zo moeilijk om neen te zeggen!

Brussel is een coole stad vol leven, maar met een ruw kantje. Ons vind je weleens in De Noordzee, de fishbar op het Sint-Katelijneplein.

Sofie Dumont

Kom je nu nog vaak in Brussel?

Heel veel, maar wel met de auto. (lacht) Brussel lééft. Het is een coole stad, met een ruw kantje, maar ook veel creativiteit. Brussel toont je het leven zoals het is. Onlangs gingen we naar de opening van Sergio Hermans nieuwe Frites Atelier in de buurt van het Sint-Katelijneplein. Zelfs hij was onder de indruk van de stad. Ik denk dat we hem eens een culinaire rondleiding moeten geven. Ons vind je weleens in De Noordzee, de fishbar op het Sint-Katelijneplein. Resto Henri is nog zo’n topper. Sven, een van de twee eigenaars, woont hier trouwens vlakbij met zijn gezin. Eerlijk, vaak gaan we gewoon uiteten bij Van Hoo in Halle. Dat is zo’n beetje ons ‘stamrestaurant’. En we eten er bijna altijd hetzelfde: calamares à la plancha en witloof-met-hesp.

Laat jij je als chef voor je gerechten ook inspireren door je buurt?

Het seizoen volgen is heel belangrijk als je kookt. Meer en meer mensen kopen lokaal nu, omdat ze begaan zijn met het klimaat. Ik werk al heel lang zo. Toen ik recht van de hotelschool kwam, konden mijn producten niet exotisch genoeg zijn. Ik wilde yuzu van Japan en magret uit Frankrijk. Het moest allemaal van ver en speciaal zijn. Intussen ben ik helemaal van mindset veranderd. Ik ga aan de slag met producten uit de regio, dat is een grotere uitdaging. In de winter bijvoorbeeld zie je vaak dezelfde groenten, en dat is het heel tof om daarmee te experimenteren. Het houdt je wakker als chef. Creatief zijn met gewone ingrediënten, dat wil ik doen.

Wat zijn jouw favoriete streekproducten dan?

De appelen en peren zijn fantastisch hier, dus er staan altijd sapjes in onze koelkast. Ik bestel ook regelmatig bij Boeren en Buren, waar je kwaliteitsproducten krijgt van boerderijen uit de buurt. Groenten, fruit, vlees, vis, honing, granola, brood, bloemen… álles kun je daar kopen. Dat je weet dat het duurzaam gekweekt is, vind ik een groot pluspunt.

Toen ik van de hotelschool kwam, konden mijn producten niet exotisch genoeg zijn. Intussen ben ik van mindset veranderd. Ik ga liefst aan de slag met producten uit de regio, dat is een veel grotere uitdaging.

Sofie Dumont

Ken je de mensen áchter al dat lekkers ook?

Met de bezielers van Boeren en Buren heb ik een heel goed contact. Handig ook, als ik weer eens vergeet tijdig mijn bestelling op te pikken. Merci Tom! (lacht) Bij Jeanne – het boerinnetje van om de hoek – haal ik de lekkerste eitjes, melk en grasboter. Echt, die boter is to die for. Ze wordt gemaakt van melk van koeien die vrij kunnen grazen, dat proef je. Jeanne is een fantastische madame. Ik heb haar ooit zelfs voorgesteld in een filmpje voor Vlaanderen Vakantieland. Soms vraagt ze mij om recepten, maar ik vraag liever haar om tips. Niemand maakt zo’n lekkere kaastaart als zij. Mensen als Jeanne zijn zo gepassioneerd met hun product bezig, ze steken er ongelooflijk veel liefde en werk in. Dan kun je niet anders dan er respect voor hebben. Dat heb ik ook met vlees: er zijn dieren voor ons gestorven, dan maak je ze klaar met veel respect. Het liefst zo puur mogelijk, met veel aandacht voor de authenticiteit van het product.

Je maakt graag gezonde haalbare recepten. Vind je dat belangrijk?

Absoluut, zeker ook omdat ik merk dat mijn volgers heel dankbaar zijn als ik zulke gerechten post. Bij mij is de klik er vooral gekomen met het overlijden van mijn vader. Hij is jong gestorven, aan alvleesklierkanker. Mijn papa was een bon vivant. Ik zie hem nog zo staan in zijn klein keukentje in zijn appartement in hartje Brussel. Wat hij uit de keuken kon toveren! En dan de reacties van zijn gasten als we met de grote schalen de eetkamer inkwamen… ‘Mais André, c’est fantastique!’ De liefde voor koken heb ik echt van mijn familie meegekregen. Door het overlijden van mijn papa heb ik niet alleen geleerd nog meer van elke dag te genieten, maar vooral ook om zorg te dragen voor je lichaam. Ik wil Grace groot zien worden. Uiteraard wil ik voor haar enkel het beste, gezond en vers eten. Maar het is soms verdomd moeilijk, ook voor mij. Ik probeer haar zo weinig mogelijk suiker te geven, maar ze krijgt al eens zo’n chocolade-eitje met de gekende oranje-witte wikkel…

(lees verder onder de foto)

Tim De Backer

Heeft het moederschap je veranderd?

Ik ben zachter geworden, dat zeker. Als ik nu interviews lees van vroeger of filmpjes terugzie, denk ik: man, ik had toch een héél grote mond. Pas op, ik zeg nog altijd mijn mening - what you see is what you get – maar ik doe het genuanceerder. Minder onbezorgd ben ik ook, en minder egoïstisch. Ik ga nu niet meer met de moto leren rijden of helemaal loos gaan. Of ik minder werk dan vroeger? Euhm, neen. Meer zelfs! Maar wel anders, ik ben er voor Grace. Ik ben laat mama geworden. Ik heb lang gedacht dat het moederschap niet voor mij weggelegd was. Volgens mij beleef ik het daarom veel bewuster. Als ik jonger was geweest, had ik waarschijnlijk wel nog die lange shiften in het restaurant gedraaid. Grace is een cadeautje, daar wil ik van genieten.

Tien jaar geleden werd je bekroond tot Lady Chef of the Year. Had je toen gedacht dat je hier nu zou staan?

Toen ik in Les Eleveurs begon te werken, dacht ik: dit doe ik de rest van mijn leven. Tot ik erbij neerval, want zo gaat dat in een restaurant. We kregen een heel goede score van Gault&Millau, maar een ster hebben we zelf nooit geambieerd. Ik ben een perfectionist, maar ik wil het wel op mijn manier doen. Ik laat me niet graag regels opleggen door anderen. Mijn titel als Lady Chef heeft veel deuren geopend. Plots verscheen er een artikel met een mooie foto in de krant, werd ik gevraagd voor radio en tv… En de rest is geschiedenis. Ik heb er nog geen seconde spijt van gehad dat ik toen voluit voor mijn media-avontuur ben gegaan.

Je werd zo de eerste vrouwelijke tv-chef. Zie je jezelf als een pionier?

Goh, dat zal ik over mezelf niet zo gauw zeggen. (lacht) Ik heb altijd meegedraaid in een mannenwereld. Nu nog ben ik op events vaak de enige vrouw tussen twintig mannelijke chefs. Ik ben laat ‘volwassen’ geworden – ik was lang die grote plank zonder borsten – maar toen ik dan wel vrouwelijke vormen kreeg, werd ik plots als Barbiepop aanzien. Tót ik begon te koken, dan zagen ze wat ik kon. Ik heb altijd mijn mannetje kunnen staan, in de keuken en daarbuiten. Ik ben gewoon mezelf, ook op televisie. Daar ben ik ook wel in gegroeid. In het begin luisterde ik nog te veel naar de mening van anderen, probeerde ik altijd mooi ‘Algemeen Nederlands’ te spreken en kwam ik soms over als een saaie griet – volgens sommigen. (lacht) Als ik nu dingen doe, wil ik dat het authentiek is. Nu maken we al onze programma’s zelf, met ons eigen productieteam. Er zijn zeker nog tv-plannen, ja!

Hoeven we dan niet meteen bang te zijn dat Pepingens favoriete tv-chef naar Ibiza verhuist?

Zeg nooit nooit! Ibiza is geweldig. Toen ik er voor het eerst naar toe ging, dacht ik: waartoe heb ik me nú weer laten overhalen? Wim was er al vaker geweest, maar zonder al te veel daglicht te zien. Maar Ibiza is veel meer dan een party island, het is zó mooi en groen. Voor mij was het een heuse coup de foudre! Uiteindelijk hebben we er ook zelf een huisje gekocht. We gaan nog heel vaak naar Ibiza, want we voelen er ons echt thuis. Vorig jaar hebben we er trouwens nog de reeks ‘Happy Moments in Ibiza’ opgenomen, voor mijn Youtube-kanaal, die dit jaar misschien een vervolg krijgt. Stiekem dromen we ook van Costa Rica, waar we vorig jaar met vakantie waren. We werden er verliefd op Santa Teresa, een dorpje van niks. Een bikini en flipflops, meer heb je daar niet nodig. La pura vida. Je vindt er de schoonste lucht van de wereld, alleen al daarom lijkt het een goed idee. Maar voorlopig is er van verhuizen geen sprake, we blijven hier.




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.