Zes maanden na het overlijden van Kenric (5) houden ouders vzw Vilomah boven doopvont: “Mensen helpen in hun reis door het ondenkbare”

 Ouders Serge en Livia  samen met tante Ellen.
Mine Dalemans Ouders Serge en Livia samen met tante Ellen.
Precies zes maanden geleden verliet de vijfjarige Kenric Enckels deze wereld. Een wereld die keihard voor hem was geweest. Maar liefst drie jaar vocht hij tegen rhabdomyosarcoom, een zeldzame kanker die het spierweefsel aantast. Vandaag houden zijn ouders Serge en Livia de vzw Vilomah boven de doopvont. Deze vzw richt zich op gezinnen waarin een kind palliatieve zorg nodig heeft.

“Na het overlijden van Kenric zijn we in een zwart gat gevallen”, vertelt Livia Raskin, de mama van Kenric. “De verzorging en de medische eisen van de afgelopen jaren hebben zo’n zware impact gehad op ons dagelijkse leven dat de zee van ruimte die nu ontstond zeer onwennig en moeilijk was om mee om te gaan. Ook het ongeloof dat hij echt weg is, is iets wat tot op de dag van vandaag blijft bestaan. Nog steeds verwachten we dat hij nu wel binnenkort terug zal komen of ons zal roepen vanuit zijn bed. We hebben onszelf de eerste weken toegestaan om ons volledig terug te trekken uit de samenleving. Enkel mensen die dicht bij ons stonden en waar we voor 100% op vertrouwden wilden we rond ons, maar de aandacht van de buitenwereld hebben we proberen buiten te sluiten.”

Precies 6 maanden geleden verliet de vijfjarige Kenric Enckels deze wereld. Een wereld die keihard voor hem was geweest.
Mine Dalemans Precies 6 maanden geleden verliet de vijfjarige Kenric Enckels deze wereld. Een wereld die keihard voor hem was geweest.

Thuiskomen na een goede dag

“Ik heb veel gelezen en ben online op zoek gegaan naar lotgenoten. Af en toe heb ik ook drie uur aan één stuk in het niets zitten te staren”, vertelt Livia over hoe ze stilaan uit die zwarte afgrond gekropen is. “Zelfzorg en ja, ‘zelfcompassie’ en vooral de overtuiging dat dit niet het einde is, dat ik hem ooit weer zal zien... het zijn maar enkele elementen die geholpen hebben om er weer bovenop te klimmen. Maar er zijn nog erg veel terugvallen, die zijn het grootst na een ‘goede’ dag. Thuiskomen na een aangename dag met ons gezin of een uitstap met vrienden wordt altijd gevolgd door een emotionele opdoffer ‘s avonds. We weten dit nu en proberen ook dat toe te laten want dat is de enige manier om je pijn te dragen volgens mij, toegeven dat hij er is en hem accepteren als bondgenoot. Want die pijn is het bewijs van het goede wat we hadden en nog steeds hebben.”

Na de behandeling, de leegte

“Samen met familie en goede vrienden lanceren we vandaag de vzw Vilomah”, gaat Raskin verder. “Vilomah, vertaald uit het Sanskriet, betekent ‘tegen de natuurlijke orde’. Deze vzw richt zich op gezinnen waarin een kind de diagnose palliatief kreeg. Vilomah wil er zijn tijdens de zware palliatieve periode, maar zeker ook nadien. Uit eigen ervaring weten we dat er momenteel heel veel goede doelen bestaan die zich inzetten voor kinderen in behandeling. We hebben geluk gehad dat enkele hiervan gedurende de afgelopen jaren er voor ons waren. Maar eens er geen behandeling meer mogelijk is, valt er een leegte. De situatie is zo moeilijk, zo zwaar en zo onbespreekbaar dat mensen vaak niet weten hoe ze kunnen helpen, wat ze best zeggen of waar ze wel of niet goed aan doen. Omdat we met een groep van mensen zijn die deze situatie vanuit verschillende standpunten beleefd hebben, willen we onze ervaring inzetten om een verschil te maken naar anderen die hier helaas ook door moeten. Maar we willen ons niet enkel richten op deze gezinnen. We willen ook meer algemene verbeteringen realiseren en het onderwerp bespreekbaar maken, vooral via lezingen, communicatie en het aankloppen bij verantwoordelijke instanties in ons land.”

6 tips om om te gaan met mensen die hun kind hebben moeten afgeven

“Nadat Kenric stierf, viel alles stil. Wij werden geconfronteerd met een immens verdriet.  Maar de mensen rond ons wisten niet hoe ze nog met ons moesten omgaan. Hoe ga je om met iemand die net zijn kind heeft afgegeven? Dat vinden mensen niet evident”, vertelt Livia Raskin. Daarom vroegen wij aan Livia om zes tips, vuistregels neer te schrijven, die je best kan hanteren, mocht het iemand in jouw vriendenkring of familie overkomen.

1. Heb geduld: neem het verdriet en hoe mensen daarmee proberen om te gaan nooit persoonlijk... al nodig je ons uit voor het geweldigste feest, de kans is groot dat we neen zeggen. Dat wil niet zeggen dat we niet met jou weg willen gaan maar dat we de buitenwereld op dat moment niet aan kunnen.

2. Zegt nooit: ‘zeg maar als ik iets kan doen’: als je wil helpen, doe dat dan, met hele kleine praktische zaken. Kook een maaltijd en breng die langs, haal een wasmand vuile was op en breng die proper terug of ga eens met de hond wandelen. Afwachten tot we om hulp vragen is makkelijk, want dat zullen we nooit doen, we willen niemand tot last zijn.

3. Besef dat er een verschil is tussen social media en de realiteit: reageren met een hartje op een post over ons overleden kind is prima, maar ga er niet van uit dat we dit opmerken als jouw steun. Stuur een echt bericht of bel eens, laat ons weten dat je buiten facebook/instagram ook aan ons denkt. Daarmee samenhangend moet je ook beseffen dat als je iemand niet persoonlijk kent maar enkel via social media zijn/haar verhaal gevolgd hebt, je niet ineens aanspraak kan maken op een titel van ‘goede vriend’.

4. Probeer ons niet te troosten met een verhaal over je overleden grootmoeder of hond: geloof ons, we vinden jouw verhaal ook erg en wensen niemand verdriet toe, maar jouw verlies maakt dat van ons niet anders en tenzij jouw verlies ook ingaat ‘tegen de natuurlijke orde’ kan je niet beseffen hoe wij ons voelen. Wees dankbaar dat je het niet weet.

5. Geef geen ongevraagd advies of oppervlakkige wijsheden: ‘toch maar sterk blijven’ of ‘tijd heelt alle wonden’... dat zijn zaken die we niet willen horen. Als we niet wisten dat we sterk moesten blijven zouden we ons leven niet verder zetten zoals we doen. Geef gerust toe dat je niet weet wat te zeggen, wij weten het ook niet, maar het feit dat je eerlijk bent tegen ons hebben we veel liever dan zo’n standaard zinnetje.

6. Vertel ons gerust ook wat jij meemaakt in je dagelijkse leven: heel vaak hoorden we ‘wat jullie meemaken is veel erger, mijn nieuws is niks vergeleken daarmee’. Als niemand ons nog iets zou vertellen wat minder erg is dan wat wij meemaakten zouden we niks meer hebben om over te praten. We willen ook horen wat jullie meemaken, we beseffen dat jullie leven verder gaat en net als vroeger willen we daar deel van blijven uitmaken.

Op onze website vind je nog heel wat info: www.vilomah.be

“Zelfzorg en ja  ‘zelfcompassie’ maar vooral de overtuiging dat dit niet het einde is, dat ik hem ooit weer zal zien... het zijn maar enkele elementen die geholpen hebben om er weer bovenop te klimmen” zegt mama Livia Raskin
RV “Zelfzorg en ja ‘zelfcompassie’ maar vooral de overtuiging dat dit niet het einde is, dat ik hem ooit weer zal zien... het zijn maar enkele elementen die geholpen hebben om er weer bovenop te klimmen” zegt mama Livia Raskin



1 reactie

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Mano Toté

    Prachtig en sterk initiatief. Topmensen! RIP kleine fighter