"Bové'ke, je laat een onvulbare leegte achter"

DUIZENDTAL ROUWENDEN NEEMT AFSCHEID VAN POPULAIRE VOETBALCOACH

De vrienden van Arno dragen de kist na afloop van de plechtigheid naar buiten.
Mozkito De vrienden van Arno dragen de kist na afloop van de plechtigheid naar buiten.
"Als ik iedereen hier zie, en hoor hoe ze over jou praten, dan ben ik fier dat je onze zoon was." Er waren dan ook enkel mooie woorden tijdens de afscheidsplechtigheid van Arno Bové, die in de nacht van 16 op 17 juni om het leven kwam in een verkeersongeval. Mooie woorden die door een kleine duizend rouwenden gehoord werden.

De Onze-Lieve-Vrouwkerk in Vlezenbeek was afgelopen weekend veel te klein voor de vele mensen die afscheid wilden nemen van Arno. Het maakte nogmaals duidelijk hoe geliefd hij was. "Liefste Arno, veel te vroeg ben je gegaan", sprak vader Thierry. "We hebben niet de kans gehad om afscheid te nemen. De leegte die je achterlaat, is onverdraaglijk. Al je dromen, maar ook je muizenissen, zijn je ontnomen. Bij de kleine hindernissen in het leven zocht je steun bij ons - heel vaak bij je mama - om nadien fier te vertellen over je persoonlijke overwinningen. Van je eerste schooldag tot het afstuderen. En recenter je eerste wedde, of toen ze je vroegen om de studiereis naar Amsterdam te begeleiden. Of de eerste beker die je met je ploeg won. Vaak dachten we dat je naïef was, maar je leefde zonder vooroordelen. En als ik iedereen hier zie, en hoor hoe ze over jou praten, dan ben ik fier dat je onze zoon was. Ik wil dan ook iedereen bedanken die hem gesteund en geholpen heeft om zich verder te ontplooien."


Arno was voetbalcoach van de U8 van VC Groot-Dilbeek, en zou normaal in januari visiecoördinator van de U8 en U9 worden. In het dagelijkse leven was hij leerkracht Lichamelijke Opvoeding in het Sint-Niklaasinstituut (SNI) in Anderlecht. "Je kreeg titels als 'grappigste opvoeder', 'tofste collega' en 'beste leerkracht'", sprak Gert Walravens, directeur van het SNI. "Mensen hielden van je droge humor, en de vriendelijke woorden die je voor iedereen had. Leerlingen durfden zich zelfs jouw vriend te noemen. Je was altijd kalm en kordaat. Je was amper anderhalf jaar bij ons, maar wat je in die tijd bent gaan betekenen, is onvoorstelbaar."

De foto van Arno op het bidprentje.
Repro De foto van Arno op het bidprentje.

Jerommeke

Ook zus Loes en broer Thijs vonden de moed om zich een laatste keer tot Arno te richten, net als zijn neven en nichten. "Je vroeg je altijd af waarom we iets moesten veranderen als het goed was", klonk het. "En dat klopt. Het was perfect met ons vijf." Woorden die gevolgd werden door het passende 'What happened to perfect' van Lukas Graham. "We zagen je opgroeien van een tenger ventje tot ons 'Jerommeke'", sprak één van de neven. "We maakten samen veel mee, zoals die stijve spieren na het verbouwen. Je was altijd bereid om te helpen, en het doet pijn dat wij dat niet meer voor jou kunnen doen. Je was positief, onzelfzuchtig en kon altijd lachen. We blijven met dertien, en jij blijft de sterkste. Voor altijd."


"Bové'ke, de leegte die je achterlaat, is onbeschrijflijk en valt nooit meer te vullen", spraken de vrienden van Arno. "Hopelijk kom jij opendoen, wanneer wij daarboven komen aankloppen. De vele mooie momenten samen blijven we voor altijd koesteren. Je was onze steun en toeverlaat, met een hart van goud. Je was meer dan een vriend, je werd familie. Je gaf ons levenslessen en leerde ons genieten doordat je zelf zo positief in het leven stond. Net als je leerlingen en voetballertjes keken wij op naar jou."


De beste vrienden van Arno besloten de uitvaartplechtigheid door hem letterlijk nog een laatste keer op handen te dragen, bij het buitenkomen van de kerk.