Vroeger zelf verslaafd, nu helpen ze anderen: GameChangers begeleidt jongeren voor wie het online spelen uit de hand loopt

Bavo Vroman, Jeroen Vanpoeyer en Matthias Dewilde.
Joris Vergauwen Bavo Vroman, Jeroen Vanpoeyer en Matthias Dewilde.
Ze hebben elk een gameverslaving overwonnen. Nu willen ze hun ervaring gebruiken om jongeren die worstelen met hun gamegebruik bij te staan, maar ook hun ouders. Bavo Vroman, Jeroen Vanpoeyer en Matthias Dewilde hebben daarvoor GameChangers opgericht. “Vaak houden ouders uit onwetendheid juist de gameverslaving van hun kinderen in stand.”

Wat is een gameverslaving? Wanneer wordt je passie een verslaving en hoe zorg je ervoor dat het nooit zo ver komt? Met die vragen worstelen steeds meer jongeren én hun ouders, als ze worden geconfronteerd met een gameprobleem. En dat probleem is er wel degelijk. Uit onderzoek blijkt dat 11 procent van de jongeren tot 18 jaar een gameprobleem heeft. Bij 3 procent daarvan gaat het echt om een gameverslaving. Sinds vorig jaar is het ook erkend als verslavingsziekte.

Bavo Vroman (25) uit Sint-Niklaas, Jeroen Vanpoeyer (25) uit Mechelen en Matthias Dewilde (33), tot voor kort inwoner van Sint-Niklaas, kunnen er over meespreken. “Ik speelde rond mijn 16 en 17 jaar zowat 14 à 16 uur per dag”, aldus Jeroen. “Ik was fervent gamer van ‘Runescape’, waarbij ik op een bepaald moment bij de top 25 van de beste spelers ter wereld hoorde. Ik verwaarloosde mijn school. Maar ik had wel nog het voetbal. Het was nog niet zo erg dat ik álles opgaf.”

“Geen vrienden meer”

Matthias is intussen al twee jaar bezig met begeleiding van jongeren met gameproblemen. Hij geeft ook lezingen in scholen. Nu heeft dit drietal elkaar gevonden en vormen ze de organisatie GameChangers, waarmee ze willen werken aan de sociale vaardigheden van jongeren met een gameverslaving. “Op een laagdrempelige manier terug de sociale contacten herstellen, dat is écht belangrijk. Want door een gameprobleem raak je heel vaak in een isolement. Ikzelf was op mijn 23ste dag en nacht aan het gamen. Ik had bijna geen enkele vriend meer. Online praat je nog wel met anderen, maar offline, in de echte wereld, weet je nog amper hoe je sociale contacten moet leggen. Daar willen we met GameChangers aan werken, door met de jongeren te gaan bowlen of samen te koken bijvoorbeeld.”

Ouders worden ook betrokken. “Heel vaak zien we dat ouders uit onwetendheid de gameverslaving net in stand houden, door het meteen en resoluut te veroordelen. Als er verwijten vallen, vluchten jongeren nog meer in hun games, uit schuldgevoel of door een laag zelfbeeld. Een vicieuze cirkel is het, waaruit het moeilijk is te ontsnappen.”

Balans

“We willen de jongeren tonen dat er nog een wereld is naast het gamen. We willen hen zelf laten ontdekken wat de gezonde balans is. Maar we vinden ook dat er meer regulatie zou moeten komen. Er zijn bijvoorbeeld veel ingebouwde gokelementen bij games, die het aantrekkelijker en nog krachtiger maken. Net zoals bij alcoholreclames zou er ook bij games een boodschap moeten worden meegegeven. Ouders zouden ook de ‘schermtijd’ per dag kunnen beperken, of een ‘schermvrije’ avond inlassen elke week. Want het probleem valt niet altijd op. Jongeren die gamen, zitten binnen. Maar weet je nog, bij de hype van Pokémon Go? Hoeveel gamers liepen er dan niet massaal de straat op, starend naar hun schermpje? Toen was het wél heel even zichtbaar, hoeveel gamers er zijn.”

De GameChangers houden begin mei een eerste activiteit, voor 12 jongeren en 12 ouders, in het Gravenhof in Hoboken. Dat gaan ze later ook op andere locaties doen. Info: www.matthiasdewilde.be/gamechangers-kickoff/. 




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.