"Ben ik écht al zo oud geworden?"

106-JARIGE AAN HET FEESTHUIS IN RUSTHUIS TEN BERGE

Een glaasje cava kan er op een 106de verjaardag nog bij.
Foto Joris Vergauwen Een glaasje cava kan er op een 106de verjaardag nog bij.
Twee keer per week gymnastiek, nog elke dag op wandel in de rusthuisgangen, vlot overschakelend van het Vlaams naar het Frans, dankbaar én lief voor het verzorgend personeel en vooral: "Optimistisch zijn en niet klagen, want daar word je snel écht oud van". Een wijze raad van Adrienne De Maesschalck, die gisteren haar 106de verjaardag mocht vieren in rusthuis Ten Berge in Belsele.

Vreugde en verdriet kunnen in een woonzorgcentrum héél dicht bij elkaar liggen en elkaar vooral heel snel opvolgen. Donderdag overleed in rusthuis Ten Berge in Belsele nog een 100-jarige bewoonster. Vrijdag stond er echter alweer een grote taart op tafel voor een bijzonder verjaardagsfeest. Liefst 106 jaar heeft de gelukkige Adrienne De Maesschalck intussen op de teller staan. Daarmee is ze net niet de oudste inwoner van groot Sint-Niklaas. Die hoofdrol is weggelegd voor Ludovica Vertenten, die zich volgende maand 108 jaar jong mag noemen. Letterlijk jong, want zij woont nog steeds alleen, zit dagelijks op haar hometrainer en dweilt zelfs nog haar appartement.

Groepsgymnastiek

De 106-jarige Adrienne De Maesschalck zit op vlak van fitheid wel degelijk in dezelfde kopgroep als haar 108-jarige generatiegenote. "Nog twee keer per week neemt ze deel aan de groepsgymnastiek, elke dag stapt ze door het rusthuis met haar wandelstok en zoekt ze het gezelschap van haar medebewoners op voor een gezellig babbeltje. Ze is nog heel zelfstandig. Ze spreekt ook een woordje Frans en laat graag horen dat ze dat nog niet kwijt is. Merkwaardig genoeg schakelt ze de laatste tijd zelfs geregeld eens over in het Engels. Soms stelt ze ons wel eens de vraag 'How are you?'. Alleen haar zicht is minder, maar verder is ze echt nog een heel kranige dame", klinkt het bij de rusthuismedewerkers.

Ontroerd dankbaar

De fiere 106-jarige besefte gisteren héél goed dat het een bijzondere dag was voor haar. Ze reageerde ontroerend dankbaar, maar ook met veel tranen. Wie al zo lang in het leven staat, is ook al vaker geconfronteerd geweest met verlies. En voor Adrienne is het leven niet zacht geweest. Ze verloor als kind haar moeder, moest één van haar twee dochters afgeven en ook de dood van haar kleinzoon liet een diepe kras achter op haar ziel. "Haar tranen vandaag vloeien voor al die dierbaren die ze heeft verloren. Maar ondanks haar moeilijke levensweg is ze zo'n lieve, zachte en dankbare vrouw gebleven. Het is altijd 'schatteke' en 'zoeteke'. Ze is nog heel helder, maar toch vroeg ze vandaag nog met de glimlach: 'Ben ik nu écht al zo'n oud vrouwmens geworden?'." Adrienne werd op 2 februari 1912 geboren in Wachtebeke. Na een leven als huisvrouw in Waasmunster, woont ze intussen vier jaar in Ten Berge. Tot haar 102de heeft ze zelfstandig thuis gewoond. En dan natuurlijk haar geheim: "Wees optimistisch en goedgezind. Klagen is nergens goed voor. Daar word je pas écht snel oud van." Op haar verjaardag kreeg ze taart en cava. 's Avonds volgden natuurlijk nog pannenkoeken, want dat voordeel hebben mensen die verjaren op Lichtmis ook. Zo gaat het intussen al 106 jaar voor Adrienne.