Fotografe Evi Polak gaat tijdelijk opnieuw aan de slag als verpleegkundige op spoedafdeling UZA: “Daar is mijn hulp nu meer nodig”

Evi Polak zet haar fotografiewerk even op een lager pitje en gaat terug als verpleegkundige aan de slag.
Kristof Pieters Evi Polak zet haar fotografiewerk even op een lager pitje en gaat terug als verpleegkundige aan de slag.
Het is een tijdelijke carrièreswitch die kan tellen. Nadat ze bijna alle opdrachten geannuleerd zag worden, besloot fotografe Evi Polak (44) opnieuw aan de slag te gaan als verpleegkundige op de spoedafdeling van het UZA. “Er is een grote nood aan extra krachten en ik heb het diploma en de ervaring. Als fotografe kan ik nu niet veel betekenen voor de maatschappij, maar als verpleegkundige zoveel te meer.”

Als fotografe kan Evi Polak een fraai palmares voorleggen. Al verschillende keren schopte ze het tot in de finale van de World Photographic Cup. Ze combineert reportagewerk in binnen- en buitenland met huwelijksfotografie, maar die opdrachten zijn door de uitbraak van het coronavirus allemaal weggevallen. Daarom dat ze heeft besloten om tijdelijk terug de draad op te pikken als verpleegkundige. “Het lijkt intussen al een eeuwigheid geleden maar ik ben in 1995 aan de slag gegaan op de spoedafdeling van het UZA. Ik wilde eigenlijk fotografie studeren, maar mijn moeder zag daar geen brood in. Het is uiteindelijk een compromis geworden waarbij ik fotografie in avondonderwijs ben gaan volgen en overdag als verpleegkundige aan de slag was. Ik heb het tien jaar lang gedaan. Daarna kreeg ik voldoende opdrachten om voltijds als fotograaf verder te gaan. De band met de spoeddienst is echter nooit verdwenen, want ik heb er destijds mijn man Tom leren kennen. Hij werkt nog steeds op de spoedafdeling. Ik hoor dus uit eerste hand welke hectische tijden het nu zijn.”

Werkdruk neemt toe

In plaats van werkloos thuis te zitten, besloot Evi haar diploma van onder het stof te halen. “Ik ben met open armen ontvangen, want de nood aan extra personeel is bijzonder groot. Het is een flexibel contract voor drie maanden. De paar foto-opdrachten die nog op de agenda staan, kan ik afwerken. Het is wel de sociale bewogenheid die me drijft om terug als verpleegkundige aan de slag te gaan. Ik kan als fotografe momenteel weinig betekenen voor de maatschappij. Normaal zat ik nu in het noordoosten van Indië voor een reportage, maar die is door de uitbraak van het virus in het water gevallen. Tom is meteen terug aan de slag gegaan en ik hoor hoe de druk elke dag stijgt. Daarom wil ik mijn steentje bijdragen. Ze kunnen er alle hulp gebruiken.”

rv

Draad snel oppikken

Woensdag begint Evi aan de eerste werkdag. “Het is best wel spannend”, geeft ze toe. “Ik kom immers meteen op de afdeling terecht waar coronapatiënten toekomen. In het begin zal het wel even wennen zijn, maar ik denk dat ik de draad snel weer kan oppikken. Er zijn nog wel een aantal collega’s die ik ken van vroeger.”

“Ooit werd ik verplicht om een verpleegopleiding te volgen, en wilde ik zo snel mogelijk op eigen benen staan als fotografe. Nu keer ik uit eigen beweging terug. Misschien is het dan toch een roeping die ik vroeger heb onderdrukt”, besluit ze met een knipoog.