"Ooit op plaatsbezoek naar stinkende wc's"

VREDERECHTER STEFAN LUYTEN (67) GAAT MET PENSIOEN

Vrederechter Stefan Luyten met griffier Inge Verhamme.
Foto Laenen Vrederechter Stefan Luyten met griffier Inge Verhamme.
Het einde van het vredegerecht in Schilde (begin deze week) bracht meteen het pensioen mee van vrederechter Stefan Luyten. De bijna 68-jarige Luyten neemt met spijt in het hart afscheid van 'zijn' rechtbank.

Sinds 1 mei is het vredegerecht aan de Turnhoutsebaan in Schilde definitief gesloten: een besparingsmaatregel van de overheid. Wilrijkenaar Stefan Luyten, die van bij het begin in 2001 recht sprak in Schilde, besliste dan maar met pensioen te gaan.


"Eigenlijk had ik nog graag een jaar langer doorgegaan, maar toen bleek dat dit in Schilde niet meer zou kunnen, besloot ik er toch mee te stoppen", zegt Luyten, die vroeger nog advocaat en vrederechter was in Antwerpen. "Ik vind de sluiting van Schilde zeker ook jammer voor mijn vierkoppige team, dat uitstekend werk verrichtte. In de laatste dagen kregen we trouwens bedankingen uit allerlei hoeken. Zo kwam de burgemeester van Borsbeek hier bijvoorbeeld een bos bloemen afleveren. Maar ook andere politici, advocaten en gewone burgers lieten hun appreciatie blijken."

Erezaak

Luyten en zijn administratieve krachten namen hun werk dan ook erg ter harte. "Het was voor ons een erezaak om bij elke zaak een plaatsbezoek te brengen. Om je een beter beeld te vormen van een bepaalde situatie is dat vaak geen overbodige luxe. In al die jaren ben ik op veel plaatsen geweest in Schilde en omgeving. Toen ik onlangs een stapel dossiers overbracht naar Brasschaat heb ik er nog eens bewust op gelet: om de paar honderd meter passeerde ik wel een locatie waar mijn werk me al had gebracht."


Een plek waar Luyten veelvuldig langs ging, is het Wijnegem Shopping Center. Wijnegem hoorde ook bij het kanton Schilde. "Ik kan me nog herinneren dat ik eens ter plaatse ging in het kader van een zakelijk geschil. Een zaak die in het winkelcentrum ijs verkocht claimde dat men hinder ondervond van de nabijheid van de toiletten. Ik ben dan zelf gaan ruiken of er geurhinder was. Het is te zeggen: ik heb een medewerkster laten ruiken, want mijn eigen neus is niet zo goed", glimlacht Luyten.


De afscheidnemende vrederechter zal zijn job - dicht bij de mensen - missen. "Maar stilzitten is niks voor mij, dus ben ik al aan het uitkijken naar nieuwe uitdagingen. Af en toe als observator fungeren bij buitenlandse verkiezingen zegt me bijvoorbeeld wel iets. Samen met mijn buurman, generatiegenoot en collega Peter Poma - die binnenkort afzwaait als vrederechter in Brasschaat - ga ik bekijken of we eventueel gezamenlijke projecten kunnen opzetten die de gemeenschap ten goede komen. Peter en ik verstaan mekaar erg goed, behalve als het op voetbal aan komt. Hij is voor Beerschot en ik voor Antwerp, maar dat hindert verder niet", besluit Luyten met een knipoog.