Oudste assistent-scheidsrechter van Vlaams-Brabant stopt na dit seizoen: “Als supporters iets roepen, gaat het mijn ene oor in en het andere weer uit”

Assistent-scheidsrechter Elie Naulaerts.
Geert Mertens Assistent-scheidsrechter Elie Naulaerts.
De oudste assistent-scheidsrechter van Vlaams-Brabant, Elie Naulaerts uit Ter Hoeve (Testelt), stopt ermee na dit seizoen. Op 25 maart wordt hij 70 jaar en dan wordt het tijd om de vlag aan de spreekwoordelijke haak te hangen. Scheidsrechter of assistent-scheidsrechter zijn is niet altijd een dankbare taak. “Ja, ik heb nogal wat naar mijn hoofd geslingerd gekregen”, lacht hij. “Gelukkig gaat het mijn ene oor in en het andere eruit.”

Voetbal was altijd de passie van Elie. “Ik heb eventjes gekoerst, maar ik ben gauw opnieuw gaan voetballen, dat was bij Testelt”, zegt hij. Begin jaren tachtig begon hij aan zijn carrière als scheidsrechter. “Vijf jaar heb ik in eerste nationale gestaan en daar waren best grote matchen bij”, glundert hij. “Zo heb ik een vriendschappelijke wedstrijd Manchester City - Antwerp mogen begeleiden. Mijn laatste match was Standard - Club Brugge, een cadeautje van de bond. Die laatste ploeg is ook mijn persoonlijke favoriet. Mijn favoriete speler was Jan Ceulemans. Daarnaast heb ik ook Gilles De Bilde, Jean-Marie Pfaff, Michel Preud’homme en Koeman van dichtbij aan het werk gezien.”

Gevaarlijk

De job van assistent is best gevaarlijk. “Een paar jaar geleden heb ik een heel seizoen uit gelegen”, legt hij uit. “Ik stond aan de zijkant van het plein met mijn vlag en twee spelers kwamen op me af: een tackle en een knal op de binnenkant van mijn knie. Ik dacht dat het gedaan was, maar het is opnieuw gelukt om de fysieke proeven tot een goed einde te brengen. Die worden wel zwaarder en zwaarder. En ik loop ook sneller kwetsuren op in vergelijking met vroeger. Daarom dat ik nu ook beslis om ermee te stoppen.”

Elie reed het hele land door voor de voetbal. “Ik weet nog dat ik naar een match in de oostkantons moest rijden. Er was zo’n dichte mist dat ik uit mijn venster moest hangen om iets te zien. Toen ik daar aankwam, lasten ze de match af. Resultaat: terug naar huis door de dichte mist.”

Meer agressie

Scheidsrechter of assistent-scheidsrechter zijn, is niet altijd een dankbare taak. “Neen, wat ik allemaal tegen mijn hoofd heb gehad: worstjes, pistolets ... Op een gegeven moment waren ze ook met rosse muntstukken aan het gooien. Mocht ik alles opgeraapt hebben, dan had ik misschien wel meer geld verzameld dan wat ik die avond verdiende. Dat is wel een verschil met vroeger: de agressie van de toeschouwers is enorm toegenomen. Het ergste dat ik meegemaakt heb, was een speler die naar me spuugde. Ik voelde me zó vies. Ik ben toen met kousen en schoenen onder de douche gegaan. Gelukkig zijn er ook mensen die hun appreciatie komen tonen. Prins Laurent, bijvoorbeeld, en de vroegere eigenaar van Marseille, Bernard Tapie. Dat was tijdens Standard.”

Elie vangt ook al jarenlang de scheidsrechters op bij KFC Diest in het Warandestadion. “Dat doe ik graag en blijf ik ook doen.” Toch zegt hij het voetbal niet helemaal vaarwel. “Neen, ik blijf – zolang de gezondheid het toelaat – nog de jeugdreeksen fluiten. Jonge scheidsrechters wil ik ook verder begeleiden. Ze trekken tegenwoordig veel te snel rode of gele kaarten, terwijl je vooral met de spelers moet praten.”