Bezieler Rousselaerse Revue overleden paar dagen na huwelijk met liefde van z'n leven: “De pretlichtjes in zijn ogen vergeet ik nooit”

Amper enkele dagen voordat Werner Van Branteghem voor palliatieve sedatie koos, stapte hij nog in het huwelijksbootje met z'n levenspartner Rik Bossu.
RV Amper enkele dagen voordat Werner Van Branteghem voor palliatieve sedatie koos, stapte hij nog in het huwelijksbootje met z'n levenspartner Rik Bossu.
Werner Van Branteghem is dinsdag op 66-jarige leeftijd overleden. Hij was cineast, toneelschrijver, regisseur en één van de grote bezielers van de Rousselaerse Revue Compagnie. Bovendien werkte Werner jarenlang voor de stad Roeselare waar hij de Batjes, Winkelnacht en de kerstmarkt in goede banen leidde. Werner was al langer ziek en koos voor palliatieve sedatie. Maar niet vooraleer hij vorige week nog in het huwelijksbootje stapte met Rik Bossu, de liefde van z’n leven.

“Een eeuwige glimlach, pretlichtjes in de ogen en nu en dan een schunnige grap. Zo zullen wij ons Werner Van Branteghem herinneren. Een man die heel wat in z’n mars had en z’n commerciële en creatieve stempel op Roeselare drukte”, zegt Rik Bossu, die verweesd achterblijft.  Werner Van Branteghem was de 50 al voorbij toen hij uit de kast kwam, maar bloeide pas open toen hij Rik Bossu leerde kennen. “Werner had me eigenlijk eerder al eens afgewezen”, vertelt Rik. “Maar op een dag trok hij op uitstap naar Sluis waar je een kikker kon kussen voor goed geluk. De dag nadien belde ik hem op met de vraag om nog eens af te spreken. Werner was die kus niet vergeten en zag het als een teken. Want wie een prins wil trouwen, moet veel kikkers kussen, zo luidt het spreekwoord. Sindsdien waren we onafscheidelijk en genoten we volop samen van het leven. Maar een tijdje geleden kreeg Werner last van z’n arm die hij nog moeilijk kon bewegen. De dokters dachten eerst aan frozen shoulder. Hij ging naar de kinesist en later naar een specialist die hem doorstuurde naar een neuroloog. Die zei zonder er doekjes om te winden dat Werner de spier- en zenuwziekte ALS had en maximaal nog twee jaar te leven had. Een maand later trok hij die diagnose weer in, maar Werners gezondheid ging snel achteruit. Toch probeerden we samen nog volop te genieten. Op 27 december heb ik hem binnengebracht in het ziekenhuis. Nooit heeft hij geklaagd over pijn, maar hij kon steeds moeilijker ademen en koos uiteindelijk voor palliatieve sedatie.”

Werner Van Branteghem (rechts) samen met Raf Degryse en wijlen Réjane Van Daele, de trekkers van de Rousselaerse Revue.
Foto Jos Bogaerts Werner Van Branteghem (rechts) samen met Raf Degryse en wijlen Réjane Van Daele, de trekkers van de Rousselaerse Revue.

Afscheid

Werner droomde al jaren van een huwelijk met de liefde van z’n leven. Dat was een publiek geheim, want als auteur en regisseur van de Rousselaerse Revue bracht hij het thema meermaals op het podium van Zaal Ocar. “Woensdag heeft burgemeester Kris Declercq (CD&V) ons in de echt verbonden in het ziekenhuis. Werner was zo gelukkig. Maar vanaf dan is het snel gegaan. De laatste dagen heeft hij nog afscheid genomen van iedereen die hem nauw aan het hart lag in zijn eigen stijl. Hij vertelde grappen, lachte, haalde verhalen boven over het toneel,… Gisteravond (maandag, nvdr.) hebben we samen nog een glas gedronken en vandaag moest ik helaas afscheid van hem nemen. Het is zo lastig.”

Toneelstukken zijn erfenis

Werner werd in 1953 geboren als enige zoon van viswinkel De Vishalle op het einde van de Noordstraat en droeg het stadscentrum in z’n hart. Tijdens z’n jarenlange carrière bij de stad belandde hij uiteindelijk op de dienst feestelijkheden, waar hij instond voor de organisatie van de Batjes en de kerstmarkt, waar hij jarenlang zelf een standje bemande, en Winkelnacht introduceerde. Maar Werner was ook gebeten door film. Met zijn eigen films won hij meerdere prijzen en mocht hij zelfs twee keer een medaille van de koning voor beste cineast van de Benelux ontvangen. Hij belandde dankzij z’n goeie vriend Raf Degryse bij de Rousselaerse Revue Compagnie. Hij schreef de revues, regisseerde ze en stond ook zelf op het podium. In 2012 waagde hij zich ook aan het schrijven van toneel. ‘Help, moeder trouwt’ was z’n eerste stuk. Al snel volgden ook ‘B&B Stille Rust’, ‘Bea & Lea’, ‘Bar Paradiso’,… Z’n blijspelen werden vertaald en door tal van toneelverenigingen opgepikt, tot in Canada toe. “Recent werkte hij nog ‘Beter uit de kast’ af en hij zat nog met een drietal scenario’s in z’n hoofd”, zegt Rik. “Hij vond het fantastisch om gans Vlaanderen rond te rijden en te gaan kijken naar de voorstellingen van zijn stukken. Het wordt moeilijk, maar ik wil dat graag blijven doen want Werner ’s toneelstukken zijn z’n erfenis.” De uitvaartdienst vindt plaats in intieme kring op zaterdag 1 februari.