"Ik weet dat ik wat lijden heb kunnen wegnemen"

Welkom in Limburg BIJ LOTHAR GROB MEDICLOWN 'SPIK' NA DE DOOD VAN ZIJN VRIEND 'SUPER VINCE' WINTERS (9)

Lothar Grob en Vince Winters beleefden samen een jaar lang een geweldige tijd.
Foto Mine Dalemans Lothar Grob en Vince Winters beleefden samen een jaar lang een geweldige tijd.
Lothar 'Spik' Grob is er het hart van in na het verlies van zijn vriendje 'Super Vince' Winters. Vorige maandag overleed de jongen van 9 uit Meeuwen-Gruitrode na een jarenlange strijd tegen een hersentumor. Aan stoppen denkt de mediclown niet, want er wachten nog zoveel andere kinderen op hem om even hun problemen te vergeten. Maar de patiëntjes die het niet haalden uit zijn hart schrappen, kan Lothar niet. "Ik heb ooit overwogen om al hun initialen te laten tatoeëren. Maar dan was ik nu een speldenkussen."

"Ik weet dat ik wat lijden heb kunnen wegnemen"


Een jaar lang lief en leed delen, dat doet iets met een mens. En dus weet Lothar Grob (35) - beter bekend als mediclown Spik - dat het zwarte gat na de dood van 'Super Vince' Winters nog komt. "Mensen vragen vaak: hoe ga je daar mee om, als je verneemt dat een kind zal sterven? Ik weet dat ik bij Vince heel wat lijden heb kunnen wegnemen. Hoewel hij eerst geen clown wou zien. Maar achteraf heeft tegen zijn mama gezegd dat hem dat speet. Dat we anders een jaar langer hadden kunnen spelen. Dat helpt", zegt Grob.


Vince raakte in Vlaanderen bekend met jullie filmpjes.


"Tijdens onze gewone opnames maakte ik stiekem ook extra beelden. Zo kunnen de ouders Vince nog eens zien zoals ze hem nooit zagen. Maandag maakten we nog samen een opname. Maar voor ik vertrok, kreeg ik te horen dat de familie alleen wilde zijn. Ik voelde toen al dat het niet meer lang zou duren. Niet veel later kwam het bericht dat Vince zachtjes was ingeslapen."


Hoe moeilijk is het om een kind los te laten?


"Op de een of andere manier blijf ik met alle kinderen verbonden en met bijna alle ouders heb ik nog contact. Sommigen zie ik zelfs terug tijdens mijn filmkampen. Elk jaar bezoek ik ook de grafzerken van de overleden patiëntjes. Ooit heb ik er aan gedacht om al hun initialen te laten tatoeëren. Maar dan zou ik nu een speldenkussen zijn, dus dat plan heb ik laten varen."


Vreugde en verdriet liggen voor een mediclown vaak heel dicht bij mekaar. Is dit voor iedereen weggelegd?


"Je kan een geweldige spelbegeleider zijn maar daarom nog geen goede clown. Want sta er maar eens, in zo'n steriele ziekenhuiskamer. Of begin er maar eens aan, met enkel vier witte muren om je heen. En dan zijn er nog die vreselijke verhalen. Want je komt ook kinderen tegen die niet voor een ziekte zijn opgenomen maar wel omdat ze zijn achtergelaten of misbruikt."


En wat als het de clown te veel wordt?


"Dan heb ik collega's die ik zo kan bellen voor een babbel of een troostende pint op café. De organisatie achter de mediclowns is daar ook erg mee begaan."


Verandert zo'n band met een kind jou?


"Soms op verrassende manieren. In Meeuwen-Gruitrode kent iedereen me nu. Onlangs ging ik er een broodje kopen in de supermarkt en de kassierster had me herkend. Begon die mij te achtervolgen door de winkel, terwijl ze riep dat Spik een broodje, of néén, een sandwich ging kopen. Alsof ik Justin Bieber was (lacht)."


"Een ander overleden patiëntje inspireerde me om vier maanden naar Cambodja te gaan, om er te 'clownen' in de sloppenwijken. Temidden van al die armoede en door de taalbarrière leer je pas om met het minimum aan middelen clown te zijn. Ik was vertrokken met een groene hanenkam om me herkenbaar te maken als clown. Die ging er snel weer af want het bleek niet nodig."


Ik kan me voorstellen dat - net zoals Vince in het begin - niet alle kinderen zitten te wachten op een clown.


"Dat klopt. De eerste lach kan een masker zijn om angst te verbergen. Je moet hun vertrouwen winnen maar ook dat van de familie. Want uiteindelijk geven zij hun kostbaarste bezit even af aan een wildvreemde. Het mooiste is als ze je zeggen: 'Kom maar langs achter, je moet niet aanbellen'. Dan weet je dat je een deel van de familie bent geworden."


Was dit eigenlijk een jongensdroom?


"Ik verdien mijn brood als entertainer. Toen ik een tiental jaar geleden met andere performers onderweg was, kreeg ik de vraag of ik geen mediclown wilde worden. Op zich leek me dat wel wat. Je kan een goed doel steunen door geld te schenken maar nu kan ik echt iets van mezelf geven."


Is Spik thuis een even grote clown voor zijn kinderen?


"Ik ben van nature een vrolijk en enthousiast persoon en dus ook thuis. Wil dat zeggen dat ik daarom een betere papa ben? Dat denk ik niet. Maar eigenlijk zijn mijn kinderen de grootste clowns. De ene is een geweldige lucht-acrobate, de andere heeft dat clowneske helemaal. Die zie ik wel nog in mijn voetsporen treden."