Brecht (29) pleegt euthanasie na jaren verlamd te leven: “Ik had ook een gezin gewild, maar het mocht niet zijn”

Afgelopen vrijdag om 15 uur kreeg Brecht uit Opoeteren de verlossende injectie.
RV Afgelopen vrijdag om 15 uur kreeg Brecht uit Opoeteren de verlossende injectie.
Elf jaar geleden brak Brecht Paumen (29) zijn nek nadat hij er een zware bal tegen kreeg in het zwembad. Sindsdien leefde hij verlamd vanaf de nek en werd de mentale én fysieke pijn hem te veel. “Hij wilde zo graag een vriendin en kinderen", vertelt zijn moeder Sonja Hilven.

Afgelopen vrijdag om 15 uur kreeg Brecht uit Opoeteren de verlossende injectie. Een twintiger die op zich nog wel levenslust had, maar moegestreden bleek na twaalf jaar verlamd door het leven te gaan. 

Hij was zeventien toen hij speelde aan het zwembad en een zware bal tegen zijn hoofd en nek kreeg. De klap bleek fataal. Brecht brak zijn nek en zijn zenuwbanen raakten beschadigd: volledig verlamd, maar wél nog gevoel in zijn ganse lijf.

“Hij leefde al zoveel jaren met pijnen, maar werd amper geloofd door de dokters”, begint zijn moeder. “Van dag één is hij strijdvaardig geweest. Revalidatiecentra in Lanaken en Hoensbroek bij Nederland, maar daar kon hij door de wetgeving in ons land niet meer terecht. Het is een lang verhaal van veel ziekenhuisopnames en een lange strijd.”

Wanhoopsdaad

Die strijd gaf Brecht nu op. Vorig jaar deed hij een aanvraag voor euthanasie, en na twee eerder uitgestelde afspraken, gebeurde vrijdag dan toch het gevreesde. “Nochtans had hij in november nog een lichtpuntje. ‘Mama, ik ga weer leren lopen’, zei hij dan. Of ‘kon ik mijn handen toch maar bewegen', maar het mocht niet zijn. In december ondernam hij nog een wanhoopspoging, maar dat lukte gelukkig niet."

Afgelopen vrijdag om 15 uur kreeg Brecht uit Opoeteren de verlossende injectie.
RV Afgelopen vrijdag om 15 uur kreeg Brecht uit Opoeteren de verlossende injectie.

“Sinds vier jaar woonde hij alleen in As. Hij hoopte dat vrienden hem op die manier kwamen bezoeken. Maar dat gebeurde helaas niet. De thuisverpleegster, allemaal aangepaste toestellen, noem maar op. Alleen tegen de eenzaamheid is er weinig opgewassen als de omgeving afhaakt. We stelden voor om opnieuw thuis te komen wonen, maar dat weigerde hij. En hij voelde zich een last naar zijn ouders toe. Vaak mensonterende omstandigheden. Dan huilde hij zo vaak.”

‘Lastige patiënt’

Sonja is ‘opgelucht' voor haar zoon, maar zelf voelt ze vooral pijn. “Vooral omdat hij wél een levensgenieter was. Hij maakte graag plannen, wilde vooruit, maar de pijn was te zwaar. Tegen alles en iedereen opboksen kent ook zijn limieten. Het laatste jaar kroop hij uit zijn schulp, maar dan kreeg hij in het ziekenhuis de stempel als ‘lastige patiënt’ te zijn. Maar wat wil je, als ze niet geloven dat je pijn hebt.” 

Vrijdag zal de uitvaart in besloten kring plaatsvinden. “Vandaag (donderdag, red.) zijn we hem nog eens gaan groeten. Het is toevallig zijn verjaardag, maar hij was zo moe dat hij daar niet op wilde wachten. Ik ben nu toch nog even bij hem geweest en dat doet me ook al deugd.”