“Veel te vroeg moest je afstappen, volop in de beklimming van het leven”: 1.300 mensen nemen afscheid van Jarne Lemmens (15)

Zo’n 1.300 rouwenden namen zaterdag afscheid van de beloftevolle wielrenner wiens koerstruitje over de kist gedrapeerd werd.
Mozkito Zo’n 1.300 rouwenden namen zaterdag afscheid van de beloftevolle wielrenner wiens koerstruitje over de kist gedrapeerd werd.
In een bomvolle Sint-Pauluskerk in Opwijk hebben zo’n 1.300 vrienden en familieleden afscheid genomen van Jarne Lemmens. De vijftienjarige beloftevolle wielrenner stierf afgelopen zondagnacht thuis in zijn slaap aan een hartfalen. Nogmaals bleek wat voor een positieve indruk de jonge kerel achtergelaten heeft bij al wie hem lief had.

“Hoe sterk is de eenzame fietser die kromgebogen over zijn stuur tegen de wind zichzelf een weg baant.” Met de woorden van Boudewijn de Groot stak iemand van Jarnes team Avia-Rudyco-Janatrans Cycling Team van wal om Jarne te herdenken. “Jouw enthousiasme, blozende hoofd en hoe je altijd achter je vrienden stond zullen we blijvend herinneren”, ging het verder. “Je reed je laatste wedstrijd, waarvan de weg nog maar deels gereden was. Veel te vroeg moest je afstappen, volop in de beklimming van het leven. En daar sta je dan als machteloze en verslagen toeschouwer. We nemen de herinneringen aan de jonge sportieve gast die Jarne was mee. Bedankt, Jarne. Het ga je goed.” Twee ploegmakkers namen vervolgens nog het woord om herinneringen op te halen. Onder meer aan stages waar ze samen aan deelnamen.

Overal hoorden we onlangs dat je aan het puberen was en graag uw eigen ‘goestingske’ deed. Maar we zouden al het geld ter wereld willen geven om nog iéts te mogen beleven. Hier staan we: verslagen en vol onbegrip. Het is zo oneerlijk. Lieve jongen, waarom moesten ze u laten gaan?

Ouders van Jarne

“Je lege kamer, je fietsen die onaangeroerd blijven... Zoveel kleine dingen waardoor we je gaan missen”, waren de woorden van zijn ouders die werden voorgelezen. “Ook de gezellige momenten wanneer je bij ons thuis was. Overal hoorden we onlangs dat je aan het puberen was en graag uw eigen ‘goestingske’ deed. Maar we zouden al het geld ter wereld willen geven om nog iets te mogen beleven. Hier staan we: verslagen en vol onbegrip. Het is zo oneerlijk. Lieve jongen, waarom moesten ze u laten gaan? Vijftien jaar, ‘ne crème van ne gast’. Mogen we de kracht hebben zoals jij die had om verder te gaan zonder jou. Je blijft voor eeuwig in ons hart en je zal samen met je twee opa’s over ons waken.”

Het bidprentje van Jarne.
Mozkito Het bidprentje van Jarne.

Passie voor wielrennen

“Lieve Jarne, je was het eerste kind en kleinkind. In 2007 werd jouw jongere zus geboren. Het appartement werd te klein en we verhuisden naar een nieuwe woonst in Nijverseel. Je ging naar school in ‘t Luikertje en had veel vrienden. Je verzeilde via de school op achtjarige leeftijd in de wielerwereld, toen bij Noord-West Brabant uit Merchtem. Alles wat met wielrennen te maken had, interesseerde jou. Je was ook wel een beetje verwend: op nieuwe spullen hoefde je nooit te wachten. Papa zorgde ervoor dat je altijd op tijd op het wedstrijdblad stond en samen doorkruisten we het hele land. Je had snel door dat je geen blokbeest was en liet het ASO achter jou om naar het GTSM te trekken, waar je enorm gedreven was.”

Tal van kransen werden ter ere van de jongen aan kerk neergelegd.
Mozkito Tal van kransen werden ter ere van de jongen aan kerk neergelegd.

We lopen langs elke klas en zien alleen maar verslagenheid. Zoveel verdriet, zoveel ongeloof en zoveel onmacht. Je klasgenoten staren voor zich uit en kunnen geen woord meer uitbrengen. Er is alleen verdriet. ‘Jarne was een echte kameraad. Maar ja, hij is er niet meer... Hij is er gewoon niet meer’, de realiteit komt nu hard binnen. We gaan je zo hard missen, Jarne

Klasgenoten

Ongeloof, onmacht en verdriet

“Maandagochtend vernemen we het schokkende nieuws dat jij er niet meer bent”, klonk het bij iemand van het GTSM, de secundaire school uit Merchtem waar Jarne les volgde in het derde jaar. “We lopen langs elke klas en zien alleen maar verslagenheid. Zoveel verdriet, zoveel ongeloof en zoveel onmacht. Je klasgenoten staren voor zich uit en kunnen geen woord meer uitbrengen. Er is alleen verdriet. ‘Jarne was een echte kameraad. Maar ja, hij is er niet meer... Hij is er gewoon niet meer’, de realiteit komt nu hard binnen. We gaan je zo hard missen, Jarne. Dankbaar dat jij een leerling van ons was en nog altijd mag zijn. Het afscheid is hartverscheurend en de pijn valt niet te dragen.” Ook twee klasgenoten van de tiener herdachten de jongen met enkele anekdotes.

Het bidprentje van Jarne.
Mozkito Het bidprentje van Jarne.



2 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Lennert De Meersman

    We zullen je missen Jarne

  • Koen Mattens

    Sterkte aan familie en vrienden