"Je was vriendelijk, speels, maar ook vastberaden"

AFSCHEID VAN SCHEPEN ELS VANLANDSCHOOT

Nog voor de plechtigheid begon, stond er al een lange rij wachtenden aan de kerk.
BPM Nog voor de plechtigheid begon, stond er al een lange rij wachtenden aan de kerk.
Nieuwpoort heeft afgelopen zaterdag massaal afscheid genomen van schepen Els Vanlandschoot. Els overleed op 28 april in huiselijke kring, moegestreden na haar strijd tegen multiple sclerose. Els werd net geen 49 jaar.

Om 9.30 uur, een uur voor de uitvaartplechtigheid in de Onze-Lieve-Vrouwekerk begon, stonden de eerste mensen al in rij om een laatste groet te brengen aan Els. Een half uur later stond een niet te overziene rij van aan de kerkdeur tot ver in de aanpalende straat. Geen ministers of nationale politici, zoals bij de begrafenis van wijlen burgemeester Roland Crabbe een jaar geleden. Wel veel plaatselijke en regionale politici, maar vooral 'haar' mensen, de inwoners van Nieuwpoort die haar op handen droegen en voor wie zij door het vuur ging. Heel wat mensen kregen niet meer de gelegenheid om vooraf de kist met daarop haar schepenlint en de familie te begroeten, want de plechtigheid moest beginnen.

BPM

Lofbetuigingen

Het was een aangrijpend afscheid, met als hoogtepunt de rede van haar man Luc Filliaert. Hij schetste hun leven, van de dag dat hij de eerste verliefde blikken naar haar wierp in diezelfde kerk tot de dag dat zij wereld afscheid namen. "Je woorden waren zwanger van moed voor anderen, je was vriendelijk, speels, maar ook vastberaden", waren maar enkele van de vele lofbetuigingen die hij zijn lieve vrouw toestuurde. De tekst die hij voorlas, was er een van hoop, het vervolg op het afscheid dat hij en dochters Isolde en Sigried in intieme kring een week eerder hadden genomen.

Laatste wens

Live muziek was er van Felix Vermeirsch en Jan Vermeire en ook het stadsbestuur nam op serene manier afscheid van de schepen. Er werd ook massaal gehoor gegeven aan de oproep van haar echtgenoot en dochters om de laatste wens van Els in vervulling te laten gaan: Geen bloemen of kransen, maar een gift voor het project Bindkracht en zo bijdragen voor een warme thuis voor veertien jonge mensen met een beperking. Want zo was Els Vanlandschoot, tot haar laatste momenten bezorgd en bekommerd om haar medemens. De tekst achteraan het bidprentje kwam van Luc, Isolde en Sigried: "Vandaag fluisteren we zachtjes de letters van je naam. In de schaduw van het leven kolkt onze droom, botst het ademen tegen de witgekalkte muren van het gemis. Kom maar nader, nog veel meer nader, dan je al deed."