Babbelboxen brengen bewoners De Lichtervelde dichter bij hun familie: “Ik heb mijn vader zes weken niet gezien, dit doet deugd”

Caroline Van Herpe zie eindelijk haar vader Roger terug.
Anthony Statius Caroline Van Herpe zie eindelijk haar vader Roger terug.
In woonzorgcentrum De Lichtervelde in Eke (Nazareth) mogen bewoners vanaf nu familiebezoek krijgen via een babbelbox. Elk zit aan een kant van een glazen ruit en babbelen gaat via een telefoon. “Mijn papa en ik  zien elkaar voor het eerst in zes weken tijd, ik mis hem enorm”, zegt Caroline Van Herpe uit Zulte. 

“Hoe gaat het? Heb je nog pijn aan je hoofd?” Met luide stem vuurt Caroline Van Herpe enkele vragen naar haar papa Roger. De 89-jarige man verblijft in het woonzorgcentrum De Lichtervelde in Eke (Nazareth) en het is geleden van de lockdown dat hij zijn dochter ziet, iets wat sinds vrijdag mogelijk is dankzij een babbelboxen. Enkele traantjes rollen aan beide kanten van het glas over de wangen. Het antwoord op de vragen is bijzaak, elkaar zien is wat nu telt. 

Comfortabele zetel

“Rondom het gebouw werden vier babbelboxen geïnstalleerd”, legt directeur Günther De Coen uit. “Een in de inkomhal, een aan een tijdelijk afgesloten toegang en twee in de polyvalente zaal. Onze bewoners nemen binnen plaats in een comfortabele zetel en de bezoekers zitten buiten aan de andere kant van het glas. Men komt dus niet fysiek met elkaar in contact, maar men kan elkaar wel zien. Communiceren verloopt via twee telefoons, die voor het gemak op luidspreker kunnen gezet worden.”

Door zijn slecht gehoor kan mijn vader het nieuws niet volgen en is hij niet zo goed mee met wat er allemaal aan het gebeuren is. Maar ik zie dat het hem deugd doet om mij te zien. En dat is wederzijds, want ik mis hem enorm.

Caroline Van Herpe

“De telefoon zal niet veel uithalen want mijn vader hoort zeer slecht”, zegt Caroline. “Ik heb enkele zinnen opgeschreven, zodat ik op die manier kan communiceren. Daarom ben ik zo blij met deze babbelbox. Bellen is bijna niet te doen en via Skype of tablet lukt het ook maar moeilijk om mijn papa te contacteren. Ik kwam voor de coronacrisis tweemaal per week op bezoek en nu heb ik hem al zes weken niet gezien. Eens zwaaien van ver, meer is het nog niet geweest. Hij begrijpt niet goed waarom ik niet gewoon binnenkom. Door zijn slecht gehoor kan hij het nieuws niet volgen en is hij niet zo goed mee met wat er allemaal aan het gebeuren is. Maar ik zie dat het hem deugd doet om mij te zien. En dat is wederzijds, want ik mis hem enorm.”

Niet vertrouwd met digitale communicatie

“We merken dat het fysiek gemis begint door te wegen op onze bewoners, maar ook op de familie”, zegt Günther De Coen. “Vele senioren zijn niet vertrouwd met digitale communicatie. Van de 240 bewoners zijn er 106 die videochatten en om de andere groep de mogelijkheid te bieden om hun familie te zien, hebben we deze babbelboxen in het leven geroepen. Een dag nadat we het initiatief lanceerden, waren er al 30 inschrijvingen. We kunnen ongeveer 160 bewoners op een week tijd bezoek laten ontvangen. Elke box heeft een aparte ingang en er wordt gevraagd om voor en na het gesprek alles te ontsmetten. De deuren blijven dicht voor bezoek zolang het niet veilig is. Bij ons is er een persoon besmet met het coronavirus. Gelukkig zijn het milde symptomen en kan de persoon verzorgd worden op haar kamer.”