Anneleen (37) verliest strijd tegen borstkanker: “Ze ging ondanks alles spontaan en goedlachs door het leven”

Anneleen Van Parijs met dochtertjes Eléonore (l.) en Célestine, en haar man Kristof Vande Walle.
Joke Couvreur Anneleen Van Parijs met dochtertjes Eléonore (l.) en Célestine, en haar man Kristof Vande Walle.
Ondanks een reeks zware operaties en intense chemokuren heeft Anneleen Van Parys (37) toch de strijd tegen borstkanker verloren. De gemeentehuismedewerkster vocht al sinds midden 2015 tegen de ziekte en verloor daarbij nooit de moed om door te zetten. “Ze bleef ondanks alles altijd positief en strijdlustig”, blikt haar man Kristof Vande Walle terug.

Anneleen woonde samen met haar man en kinderen Eléonore (10) en Célestine (6) op de Paanders. Het koppel had elkaar indertijd leren kennen bij de KLJ. Ze was van Sijsele afkomstig, maar verhuisde naar Kristofs thuisgemeente Meulebeke. Daar bouwden ze een warm nest en ze ging er aan de slag als medewerkster bij de dienst financiën op het gemeentehuis. Tot ze midden 2015 het verdict borstkanker kreeg. “Een mokerslag, want ook haar mama Marleen was in 2004 al aan de ziekte gestorven”, zegt Kristof. “We gingen samen met volle moed de strijd aan en er volgde een succesvolle operatie, maar in 2016 zeiden de dokters dat de kanker naar haar hersenen was uitgezaaid. We zaten in zak en as, maar Eléonore zei dat we niet mochten opgeven. Ze wees naar een vakantiefoto waarop we allemaal met een brede glimlacht stonden en zei dat we ooit weer zouden kunnen lachen zoals op die foto. De volgende dag besloten we er opnieuw voor te gaan en keihard te vechten.”

Ook onze kindjes konden nog afscheid van haar nemen. Rond kwart voor twaalf rolde er nog een traantje over haar wang. Een laatste inspanning, om te laten weten dat ze alles wel degelijk begrepen had. Een uurtje later is ze zachtjes heengegaan.

Kristof Vande Walle

Benefiet

Vorig jaar volgde nog een benefiet voor Anneleen in OC Vondel. “Op dat moment was alles weer even oké, maar in augustus ging haar hand-oogcoördinatie plots achteruit. De ziekte was terug. Er volgde nog een operatie in september, maar drie maanden later was de tumor toch terug. Op dat moment wisten we dat er geen weg meer terug was. Ze kreeg ondersteuning van palliatieve zorgeenheid De Mantel en we besloten de resterende tijd nog ten volle te benutten.”

Joke Couvreur

In februari werd ze na een consultatie in Brugge onwel en terug thuis kreeg ze van de dokter een nieuwe pil voorgeschreven. Rond 2.30 uur viel ze in slaap en de dag nadien kreeg ik haar niet meer wakker. Artsen installeerden een pomp en brachten haar terug bij het bewustzijn, maar praten kon ze niet meer. Ze kon wel nog haar ogen openen en met haar beperkte mimiek signalen geven. Woensdagavond hebben we nog een warme avond gehad, waarbij heel wat vrienden en familieleden langskwamen. Ook onze kindjes konden nog afscheid van haar nemen. Rond kwart voor twaalf rolde er nog een traantje over haar wang. Een laatste inspanning, om te laten weten dat ze alles wel degelijk begrepen had. Een uurtje later is ze zachtjes heengegaan.”

Zonder mijn medeweten heeft ze op mijn gsm ook een boodschap achtergelaten, om te zeggen dat ik sterk moet zijn en verder moet. Ik zal dat filmpje altijd koesteren.

Kristof Vande Walle

Communie-outfit gekozen

Kristof zal zich Anneleen als een sterke vrouw herinneren. “Ze bleef ondanks alles altijd positief en strijdlustig. Ze ging spontaan en goedlachs door het leven. Zo staat het ook op haar rouwbrief. Een uniek persoon, met altijd een vrolijke, opgewekte toon. Ze zorgde overal voor de gezellige noot. Wij moesten er haar niet door sleuren, maar zij deed dat bij ons wel meermaals. Ze wilde nooit opgeven en cijferde zich voor ons weg. Straks vieren we de eerste communie van Célestine en ze had haar outfit al in december gekozen. Ze was vooral bekommerd om onze toekomst en niet om haar ziekte. Dat zegt eigenlijk alles.”

Filmpje op gsm

Anneleen was al sinds de diagnose bezig met haar eigen uitvaartdienst voor te bereiden. “Ze deed dat tot in de puntjes. We moesten er enkel nog wat structuur in brengen”, zegt Kristof. “Haar nicht die op de benefiet nog was komen zingen had ook nu samen met haar een liedje gekozen en kort voor haar overlijden was er nog iemand een boodschap komen filmen die ze op de begrafenis zullen afspelen. Zonder mijn medeweten heeft ze op mijn gsm ook een boodschap achtergelaten, om te zeggen dat ik sterk moet zijn en verder moet. Ik zal dat filmpje altijd koesteren.” De uitvaartplechtigheid vindt op zaterdag 29 februari om 10 uur in aula De Aster in de Tieltstraat 49 plaats.