"Geboorte van dochtertje was opperste geluk"

Yevgueni-frontman over inspiratie achter meest persoonlijke plaat tot dusver

Klaas Delrue, frontman van Yevgueni. "Ik ben trots op wat we in de voorbije twintig jaar bereikt hebben. Maar een kind op de wereld zetten, laat al de rest in het niets verdwijnen."
Foto Deleu Klaas Delrue, frontman van Yevgueni. "Ik ben trots op wat we in de voorbije twintig jaar bereikt hebben. Maar een kind op de wereld zetten, laat al de rest in het niets verdwijnen."
Klaas Delrue, frontman van Yevgueni, en zijn vrouw probeerden zes jaar lang zwanger te worden. Vorig jaar werd hun diepste wens eindelijk werkelijkheid. Dat 'opperste geluk', zoals Delrue de geboorte van zijn dochtertje noemt, vormde de inspiratiebron voor het album 'Tijd is alles'. "Niet zomaar een meisje, niet zomaar een dag. De dag dat jij de wereld, en ik terug het zonlicht zag."

'Tijd is alles' is het jongste album van Yevgueni. Een erg persoonlijk album, met als 'uitschieter' het nummer 'Adem'.

Jullie zesde album intussen. Tevreden?

"Zeker. Eigenlijk wil je als artiest van elke plaat oprecht kunnen zeggen dat die toch wel van het beste is dat je ooit gemaakt hebt. Maar in dit geval kunnen we érg trots zijn op het resultaat. We hebben voor het eerst samengewerkt met producer Jo Francken, en die heeft zijn reputatie meer dan waargemaakt. Hij pusht artiesten echt om het beste uit zichzelf te halen. Je moet daar uiteraard wel mee om kunnen wanneer iemand zegt dat de muziek en teksten waar je zoveel van jezelf ingestopt hebt, toch beter kunnen. Maar die spreekwoordelijke 'schop onder ons gat' heeft het eindresultaat alleen maar beter gemaakt. Al is het eigenlijk vooral het persoonlijke verhaal achter dit album dat het voor mij héél bijzonder maakt."

Vertel?

"De geboorte van ons dochtertje, in april vorig jaar, was het einde van een heel lastige periode. Zwanger worden is bij ons niet vanzelf gegaan. Het heeft meer dan zes jaar geduurd en we hebben heel wat medische hulp nodig gehad. Onze vorige plaat hebben we ook volop in die periode van vertwijfeling gemaakt. Dat hoorde je ook, vind ik. 'Tijd is alles' werd echter gemaakt met een gevoel van opperste geluk, na de verlossing die de geboorte van ons dochtertje voor mij toch wel was. En dat hoor je ook."

Als artiest moet je elke keer weer je glimlach bovenhalen op het podium, ook als je het moeilijk hebt. Hoe was dat?

"Enorm lastig. Ik heb zelfs even gevreesd dat het me niet meer zou lukken. We kregen telkens opnieuw slecht nieuws, keerden voor de zoveelste keer ontgoocheld terug naar huis... Met dezelfde goesting en overtuiging op het podium staan, dat lukte me niet altijd meer. Ik heb héél vaak een masker moeten opzetten."

Dit album gaat ook over 'tijd'. Vond je het confronterend om 40 jaar te worden?

"Ik ben best wel trots op wat we in de voorbije twintig jaar bereikt hebben. Maar als ik eerlijk ben: een kind op de wereld zetten, dat laat al de rest in het niets verdwijnen. Ik heb er vaak mensen over horen praten, over die impact. Maar je moet het toch zelf meegemaakt hebben om dat echt goed te kunnen vatten."

Een hit scoren, zoals 'Als ze lacht', moet geweldig zijn. Maar wil je dat succes dan niet de hele tijd evenaren?

"Een nieuwe hit van die grootorde mag altijd. Een handleiding om er één te schrijven, bestaat echter niet. Je hebt dat niet zelf in de hand. We kunnen alleen maar dankbaar zijn dat we die hit hadden, dat we dat succes mochten ervaren. Er zijn veel artiesten die één grote hit scoren, maar waar je daarna nooit nog iets van hoort. Gelukkig is dat bij ons niet het geval. We zijn enorm blij dat we al twintig jaar mogen doen wat ons gelukkig maakt. Wij zijn toch een mooi voorbeeld van die West-Vlaamse gedachte: als je ambitie hebt en je werkt hard, dan kom je er."

Wat is voor jou het mooiste moment met Yevgueni?

"Dranouter, in 2007. We stonden net na de middag geprogrammeerd, en ik dacht echt dat er amper volk zou zijn. Toch zijn toen zeven- à achtduizend mensen naar ons komen luisteren. Dat nemen ze ons niet meer af."

Jullie brengen Nederlandstalige muziek. Nooit aan Engels gedacht? Of West-Vlaams?

"Mijn grote helden waren vroeger Jan De Wilde, De Nieuwe Snaar, De Mens, Gorki, Noordkaap,... Dat was de muziek waar ik naar luisterde toen ik zelf in mijn tienerjaren liedjes begon te schrijven. Muziek waar je dag en nacht naar luistert, sluipt je muzikale DNA binnen. Nederlands is ook de taal waar ik me comfortabel bij voel, en waarmee ik ook respons van het publiek voel. De taal waarin je denkt en droomt, is ook de taal waarin je muziek moet schrijven. En in mijn geval is dat niet het West-Vlaams."

Wannes Cappelle, met wie je het goed kan vinden, zei Antwerpen recent nog vaarwel voor een terugkeer naar West-Vlaanderen. Zit dat er ook voor jou nog in?

"Ik denk het niet. Wij zijn echt stadsmensen en we voelen ons heel goed in Mechelen. Het is geen 'negatieve keuze' om niet in Rekkem te wonen, maar een 'positieve keuze' om centraler te wonen, omdat het gewoon veel praktischer is. Maar ik keer altijd heel graag terug naar mijn geboortedorp. Dan probeer ik altijd mijn jeugdvrienden weer op te zoeken. Chiro Pendoender zal ook altijd een speciale plaats in mijn hart hebben. Was ik geen muzikant geworden - en dus in de streek gebleven - dan was ik nog altijd lid geweest."

Hoe zien de komende maanden eruit?

"We staan onder meer in de AB in Brussel, in de Casino in Sint-Niklaas en de Handelsbeurs in Gent. Daarna beginnen we met een reeks optredens in culturele centra in heel Vlaanderen. We zouden met dit album ook echt graag voet aan de grond krijgen in Nederland, al was het maar om te zeggen dat we internationaal bekend zijn. (lacht) Te gast zijn in tv- en radioprogramma's en ons daar opnieuw moeten voorstellen, om dan op weg naar huis onze single op de radio te horen: geweldig."