"Dankbaarheid nog elke dag héél groot"

LUC BEDANKT NOG ELK JAAR ZIJN REDDER PAUL MET ONTBIJT

Paul en Luc hebben elkaar na een jaar weer heel wat te vertellen bij het ontbijt.
Foto Coppens Paul en Luc hebben elkaar na een jaar weer heel wat te vertellen bij het ontbijt.
"Luc redde drie jaar geleden mijn leven. De dankbaarheid is onbetaalbaar, maar mijn redder een keer per jaar trakteren op een gezellig ontbijt is het minste wat ik kan doen", vertelt Paul Wolfvelde, die een hartaanval op de fiets overleefde dankzij het koele optreden van toevallige passant Luc Piccavet.

Het blije weerzien zondagmorgen in het Parkhotel in Kortrijk is hartverwarmend. Paul Wolfvelde (68) uit Lauwe omhelst Luc Piccavet (59) uit Waregem hartelijk en diep gemeend. Dankzij het heldhaftige optreden van redder Luc mag Paul nog elke morgen opstaan en genieten van het leven.


"Vier procent kans had ik om de hartaanval op Hemelvaartsdag 2014 te overleven. Ik was aan het fietsen op de Bellegemberg. Toen ik boven kwam, zakte ik in elkaar en ging het licht uit." De hartaanval was fataal geweest moest Luc Piccavet niet toevallig voorbijgereden zijn. Met een frisse EHBO-cursus op zak stopte Luc en begon het slachtoffer meteen te reanimeren. Met succes, want drie jaar later houdt hij lichamelijk helemaal niets over aan het bijna fatale incident. "Op een pilletje extra per dag na is mijn man weer helemaal de oude", lacht Mieke Vandeburie.

Goed nieuws brengen

"Onvergetelijk wat die wildvreemde man voor mij deed. Vandaag hebben we een dankbare en sterke band. Luc is zo trots dat hij mijn leven kon redden. Ik ben zo opgelucht dat ik nog leven mag. Ik kan mijn redder niet teruggeven wat hij voor mij deed. Dat is onbetaalbaar, maar een gezellig ontbijt is het minste wat ik kan doen."


Enkele weken geleden hingen beide heren aan de telefoon. "Ons ontbijt komt eraan. Zouden we de krant niet op de hoogte brengen? Zo kunnen we samen nog eens goed nieuws brengen." De heren en hun partner waren dan ook opgetogen toen we hun ontbijt even verstoorden. "In 2011 werd ik aangereden door een auto. Ik ging met fiets en al over de kop. Een barst in mijn helm was het enige wat ik aan het ongeluk heb overgehouden. In zes jaar tijd werd ik twee keer bijgestaan door een ongelofelijke engelbewaarder. Elke dag dat ik nog mag leven, ervaar ik sindsdien als een bijzonder geschenk", vertelt Paul, die Luc en diens vrouw Ann Decaluwé graag wat meer zou uitnodigen.

Diepgelovig

"Eigenlijk hoeft dat niet voor mij. De herinnering van de redding zit diep in mijn hart. Dat is voor mij voldoende. Ik ben diepgelovig. Mijn naasten redden, lief zijn voor elkaar, dat is de rode draad door mijn leven heen" aldus Luc.


Toch sluit Paul niet uit dat hij Luc en Ann wat vaker zal uitnodigen. "Misschien bij mooie familiegebeurtenissen. Soms betrap ik mezelf erop dat ik mijn redder wil bellen als er iets belangrijks gebeurt." De band met de drie kinderen van Paul en Mieke is er de voorbije jaren ook alleen maar sterker op geworden. "Het botste weleens met mijn zoon Ward, maar nu pakt hij me altijd wat harder vast dan vroeger. Hij was nog niet klaar om zijn papa te zien vertrekken. Mijn beide ouders zijn allebei gestorven na een hartaanval."