Asielzoeker in Mechelen: “Ik heb mensen gedood zien worden. Hier is het veilig”

vlnr Ali Alzamma,  Neng Dasori, Gabriella De Francesco, Barbara Van de Perre, André Bockstal (boven), Mohammed Sakallah en Adam Ilwes (onder)
David Legreve vlnr Ali Alzamma, Neng Dasori, Gabriella De Francesco, Barbara Van de Perre, André Bockstal (boven), Mohammed Sakallah en Adam Ilwes (onder)
Schepen Gabriella De Francesco heeft woensdagochtend de solidariteitsverklaring #WithRefugies van de vluchtelingenorganisatie van de Verenigde Naties ondertekend. Dat gebeurde in het tijdelijk opvangcentrum voor asielzoekers. “In Mechelen worden vluchtelingen niet aan hun lot overgelaten.” De bewoners bevestigen dat. “Ik heb mensen gedood zien worden. Hier is het veilig”, vertelt een van hen.

The UN Refugee Center roept steden, bedrijven, NGO’s en universiteiten op om een wereldwijde coalitie te vormen die samenwerkt om vluchtelingen en asielzoekers hoop, hulp en een stem te geven. Mechelen schaarde zich woensdag achter die oproep, een symbolische daad. De stad stelt de vroegere ziekenhuiscampus op de Zwartzustersvest ter beschikking van het Rode Kruis voor de opvang van eerst 180, intussen 230 asielzoekers. Sindsdien staat een netwerk van organisaties en vrijwilligers klaar om het verblijf zo goed mogelijk te begeleiden.

De vijftig kinderen kregen eerst een taalbad en zitten nu in reguliere klassen in het basis- en secundair onderwijs, voor de volwassen bewoners wordt vrijwilligerswerk georganiseerd. Zo konden ze meewerken aan bijvoorbeeld de opbouw van Maanrock en, afgelopen weekend nog, M-Fair. Vrijwilligers zamelden dat weer spullen als speelgoed en kledij in – momenteel heeft het opvangcentrum overigens nog nood aan mannenkledij voor de winter. Er wordt gratis aerobic en hiphop aangeboden, binnenkort nemen de jeugdverenigingen de kinderen mee voor een kennismaking.

“Bij het eerste opvangcentrum aan de Nekkerhal was er veel solidariteit, nu opnieuw. De Mechelaar is heel geëngageerd en heeft het hart op de juiste plaats. De roepers schetsen op sociale media misschien een ander beeld, maar wij weten dat het niet zo is”, zegt De Francesco.

Warme stad

Adam Ilwes uit Somalië voelt zich goed bij de Maneblussers. “Mechelen is een stad die vluchtelingen een warm welkom heet”, vertelt hij. Dat dit niet overal zo is, ondervond hij op zijn maandenlange tocht. “Ik ben mijn land ontvlucht omwille van geweld en vervolging. Ik heb onderweg veel miserie gezien. Vluchtelingen werden gedood, gearresteerd, gegijzeld. Ik wil een plek waar ik kan leven.” Hoe welkom Mechelen ook is, ooit gaat hij terug. “Ik heb nostalgie naar huis. Ik ga terug wanneer het veilig is.”

Ali Alzamma, een Palestijnse danser en timmerman uit Libanon, wil wel blijven. Hij wil hier met zijn familie een leven opbouwen. “Ik heb mijn ganse leven in Libanon gewoond, mijn ouders al sinds 1948, maar kreeg nooit papieren en had dus geen rechten om bijvoorbeeld naar het ziekenhuis te gaan of bepaalde jobs uit te oefenen.” De Indonesisiche Neng Dasori heeft een gelijkaardig verhaal. “Mijn Koeweitse man is staatloos.”

De vrouw van Mohammed Sakallah uit Syrië beviel in ons land van hun tweede kindje. “We zoeken een plek om in vrede en vrijheid te leven. Dat vinden we hier. De mensen zijn vredig en vriendelijk.”

Steekpartij

Nochtans vond begin juli in het centrum nog een ernstige steekpartij plaats tussen twee bewoners. Volgens centrummanager André Bockstal ging het om een geïsoleerd incident. “Zet 230 Vlamingen bijeen en je hebt ook regelmatig akkefietjes. Daarbovenop komt nog dat hier mensen met een verschillende taal, cultuur en religie moeten samenleven die ook nog eens met stress van hun asielprocedure en mogelijke traumatische ervaringen zitten. Er zijn incidenten, maar dat beperkt zich doorgaans tot wat roepen of een handgemeen. Eigenlijk is dit een rustig en kalm centrum.”




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.