"Ondanks al haar miserie heeft zij óns altijd recht gehouden"

OUDERS OVERLEDEN ELS BOLSENS VERTELLEN OVER HAAR LEVEN VOL TEGENSLAGEN

Els Bolsens (36) overleed vorig weekend in haar slaap aan de gevolgen van een hersenbloeding.
Foto RV Els Bolsens (36) overleed vorig weekend in haar slaap aan de gevolgen van een hersenbloeding.
Op Facebook hadden Luc en Vera Bolsens nog gezien hoe hun dochter aan het dansen was tijdens de barbecue die ze had georganiseerd in haar restaurant Tapati in Tenerife. Een dag later kregen ze plots een telefoontje. Els was na het feest gaan uitrusten en bewusteloos teruggevonden. "Ik dacht nog: Els heeft al zoveel meegemaakt, ook hier komt ze wel door", zegt Vera. Maar hulp mocht niet meer baten. Els was gestorven in haar slaap, ten gevolge van een hersenbloeding; amper 36 jaar oud.

Het levensverhaal van Els is er één van tegenslag na tegenslag. "De eerste 18 jaar van haar leven kende Els een doodnormaal leven. Ze zat op de dansschool, ging naar de chiro, en paardrijden was haar passie. Altijd was ze op schok met vrienden", vertelt Vera, kapot van verdriet.

Hersenvliesontsteking

Maar als Els op haar 19de naar Leuven trekt om er bedrijfsbeheer te studeren, slaat het noodlot toe. "Els belde me tussen Kerst en Nieuwjaar op: ze voelde zich niet goed. Dat deed ze normaal nooit, ik wist meteen dat er iets ernstig was." Vera neemt haar dochter mee naar huis, maar midden in de nacht gaat het van kwaad naar erger. "Op m'n rug heb ik haar de trap af gedragen, ze was doodziek", zegt papa Luc. In het ziekenhuis krijgen Vera en Luc het verdict. Els had een bacteriële hersenvliesontsteking en het was de komende uren afwachten of ze het zou halen of niet. "De meest verschrikkelijke 72 uren van mijn leven", zegt Vera.

'Vergiftigde' benen

Maar Els is niet klein te krijgen en slaat er zich doorheen. Weken wordt Els in een kunstmatige coma gehouden. Toch, de bacterie had het bloed in haar benen vergiftigd en haar twee benen moesten geamputeerd worden. "We waren uit het lood geslagen, Els was haar benen kwijt."


Maar dan keert het tij, Els komt stilaan terug bij en herkent haar moeder. "Amai mama, jij bent vermagerd", mompelde ze. "Ik was zo opgelucht, voor hetzelfde geld had de infectie ook haar hersenen beschadigd." Toch, wat volgt zijn harde jaren voor Els. Ze krijgt prothesen en twee jaar lang leert ze opnieuw stappen, schrijven en spreken. Maar Els is optimistisch als altijd. "Nooit heeft ze geklaagd. Het is zij die óns heeft rechtgehouden, niet omgekeerd." Els werkt hard en doet er alles aan om zelfstandig te worden. Ze leert opnieuw autorijden en vindt een eigen appartementje. Even vindt ze zelfs ook de liefde, maar dat loopt verkeerd af. Haar vriend verlaat haar, voor haar beste vriendin nota bene. Het was het enige moment dat haar levensmoed knakte en ze in de put terecht kwam.


Maar Els blijft lachen en stilaan vindt ze de vreugde terug. "Ze ging weer uit, maakte plezier en leerde Nico, haar huidige man kennen." Bij hem vindt ze het geluk. Hoewel ze geconfronteerd worden met een miskraam, slaan Nico en Els zich ook daar doorheen en stappen in het huwelijksbootje.

Tenerife

Over de bestemming van hun huwelijksreis moeten ze niet lang twijfelen: naar Tenerife, het eiland waar ze beiden verliefd op zijn. Els en Nico besluiten hun hart te volgen, kopen een appartement en openen er hun eigen restaurant Tapati. "Eindelijk had ze haar droom bereikt", zegt Luc. "Wat een succesverhaal." Het leek wel of al haar miserie eindelijk voorbij was.


Maar het sprookje mocht niet duren. Op hun barbecuefeest op 1 mei gaat Els na een avond vol dansen uitrusten op het veldbed die voor haar speciaal in het restaurant staat. Ze krijgt een hersenbloeding en wordt niet meer wakker.

Mascotte Bruno

"Els is gegaan zoals ze geleefd heeft, al feestend", zegt Luc terneergeslagen. "Nog één ding kan ik voor mijn dochter doen", zegt Vera. "Els was een grote dierenvriend. In Tenerife had ze een wit straathondje geadopteerd uit het dierenasiel, Bruno, de mascotte van het restaurant. Ze organiseerde vaak een benefiet in het restaurant en de opbrengt ging naar het asiel. Op haar begrafenis moeten de mensen geen bloemen meebrengen, maar kunnen ze een centje storten voor het asiel", zegt Vera. "Zo zou ze het gewild hebben."