Slachtoffers gewelddadige home invasion getuigen op assisenproces kappersmoord: “Met brute kracht geslagen en vernederd tot op het bot”

Beschuldigde Shane R. werd door de correctionele rechtbank veroordeeld voor de gewelddadige home invasion in kasteel Vilain XIIII in Leut.
BELGA Beschuldigde Shane R. werd door de correctionele rechtbank veroordeeld voor de gewelddadige home invasion in kasteel Vilain XIIII in Leut.
Op 19 november 2012, amper tien dagen voor de moord op Hilmi Gedik, pleegde beschuldigde Shane R. een gewelddadige home invasion in kasteel Vilain XIIII in Leut. Volgens Shane deed hij dat samen met medebeschuldigde Brian V.G., maar die ontkent dat hij erbij was. Woensdag getuigden slachtoffers B. (41) en W. (54) over het zware geweld dat hun leven voorgoed veranderde. “We werden met brute kracht afgeranseld en vernederd tot op het bot terwijl we constant verwijten naar ons hoofd kregen geslingerd.” W. weigerde om de beschuldigden aan te kijken. “Toen mocht ik het niet en nu wil ik het niet.”

Beschuldigde Shane R. werd aan de gewelddadige home invasion gelinkt omdat zijn DNA werd teruggevonden op een sleutel van de achterdeur van het kasteel. Hij werd veroordeeld voor de feiten, Brian V.G. niet. Maar Shane noemt zijn medebeschuldigde wel als zijn kompaan. Acht minuten lang duurde de home invasion. Voor slachtoffers B. (41) en W. (54) duurde het een eeuwigheid. “Of ik toen schrik had? Dat heb ik vandaag nog altijd”, begon W. zijn getuigenis.

Brief vol gruwel

Gesteund door zijn partner, las W. een brief voor om de gruwel van die nacht te beschrijven. “Zeven jaar geleden om kwart voor drie ‘s nachts veranderde ons leven voorgoed in angst, verdriet en boosheid. Mijn partner B. dacht dat het de kat was die het alarm had doen afgaan, maar we kwamen andere beesten tegen. Met brute kracht werden we vernederd. De onzichtbare littekens zijn nog altijd zichtbaar. We werden onmiddellijk geslagen, hard en ongeremd, terwijl we constant smerige verwensingen naar ons hoofd geslingerd kregen. De herinneringen aan deze laffe daad steken nog vaak de kop op. Ze waren zo laf, ze ranselden ons af en vernederden ons tot op het bot. Het getuigt van een intrinsieke slechtheid.”

Die acht minuten hebben ervoor gezorgd dat we nooit meer hetzelfde in het leven zullen staan

W., slachtoffer van de home invasion

W. hapte af en toe naar adem en trilde. Met een ondersteunend gebaar van partner B. las hij verder. “ We werden van kamer naar kamer gesleurd en constant bedreigd. De angst was onbeschrijfelijk. Opgesloten worden in je eigen huis, in de kamers die je kende als thuis. Die acht minuten hebben ervoor gezorgd dat we nooit meer hetzelfde in het leven zullen staan. Onder zware dwang zeiden we waar het geld lag. Daarna verdwenen ze als dieven in de nacht met onze spullen. Wij bleven bang en gebroken achter. We leven nog, zeiden we tegen elkaar, maar daar was dan ook alles mee gezegd. Een half jaar later ben ik in elkaar gestuikt. Ik ben er zeker van dat die hersenbloeding van toen in rechtstreeks verband staat met de overval. Ik weet niet of ik die aanvallers recht in de ogen kan kijken. Ik kan alleen nog maar zeggen dat ik hoop dat ze hun verdiende straf krijgen.”

Verwensingen

Partner B. zag nog hoe een van de overvallers W. met zijn hoofd tegen de kluis sloeg omdat hij de lege kluis in een kamer niet open kreeg. “De batterijen waren leeg maar daar hadden ze geen oor naar.” De twee mannen werden van de trap gesleurd en in de badkamer bewerkt met ‘een stomp voorwerp’. “Wat dat was, konden we niet zien. Als we durfden achteromkijken of spreken, kregen we alweer een slag.” Naast het geweld kreeg het homokoppel ook heel wat verwensingen te horen.

Excuses

Aanklager Boyen bedankte de heren voor hun moedige getuigenis. “De verdediging van Shane R. had zich sterk verzet tegen uw getuigenis, omdat die acht minuten van die overval niets zouden kunnen zeggen over zijn persoonlijkheid. Wat vindt u daarvan?”

W. : “Dit geweld wens ik mijn ergste vijand niet toe.” Of er een verschil was in het geweld dat gebruikt werd tussen de twee overvallers? “Neen, ze klopten alle twee even hard.”

Ik kan alleen maar mijn spijt betuigen en hen zeggen dat ik geen vervroegde vrijlating zal aanvragen

Beschuldigde Shane R.

Boyen confronteerde Shane R. met het verhaal van de slachtoffers en vroeg hem of hij er nog steeds bij blijft dat Brian bij de overval aanwezig was. Shane: “Ja, dat klopt.” Boyen: “Die mensen vertellen hier wel dat er door beide overvallers evenveel geweld gebruikt is, terwijl u in uw verklaringen beweerde dat V.G. het meeste geweld gebruikte. Wat heeft u daarop te zeggen?” Shane: “De dingen die gebeurd zijn, zijn gebeurd. Ik kan alleen maar mijn spijt betuigen aan de slachtoffers en hen zeggen dat ik geen vervroegde vrijlating zal aanvragen. Ik ga mijn straf uitzitten.”

Waarom ik mij verstop? Omdat ik dat beest niet in de ogen wil kijken

Slachtoffer W.

Niet kijken

Ook Brian wilde nog iets vragen aan de slachtoffers. Hij vroeg hun aandacht, maar de twee heren weigerden hem aan te kijken. “Heeft u mij ooit gezien?” Met afgewende blik antwoordde slachtoffer W. “Wij hebben niemand gezien, alleen maar gehoord en gevoeld. Wie het is links of rechts, het moet in elk geval iemand van jullie geweest zijn.” Brian: “Dat begrijp ik, maar dan moet u wel weten wie het gedaan heeft. De mensen die jullie haten omdat jullie homo zijn, zijn net zo dom dan de mensen die mij haten omdat ik een andere huidskleur heb.”

Het geld, de horloges en de andere spullen van de overval verkocht Shane R. voor een paar duizend euro op de markt in Roermond, gaf hij nog mee. Slachtoffer W. keek ostentatief weg van de beschuldigden en verstopte zich wat achter partner B. Voorzitter Liesens vroeg uitleg: “Waarom verstopt u zich?” W.: “Omdat ik dat beest niet in zijn gezicht wil kijken. Toen mocht ik het niet, nu wil ik het niet.”

Overval krantenwinkel

Na hun getuigenis, kwam ook nog de uitbaatster van de krantenwinkel in Overpelt getuigen. Koelbloedig waren Shane en Brian toen ze op 26 maart 2014 op klaarlichte dag wilden binnenstormen in haar zaak. Ze zag Shane R. met een zak over het hoofd en een pistool in de hand in haar ooghoek opduiken, terwijl Brian in de auto zat. Maar de deuren waren geblokkeerd, omdat glazenwasser J. net aan het werk was. “Ik denk nu dat ik toen potverdorie een goede engelbewaarder heb gehad”, getuigde uitbaatster C. (51). Glazenwasser J. werd door Shane met het pistool bedreigd en van zijn trapje geduwd, waardoor hij zijn arm kwetste. “Dat gebeurde net nadat ik hem zei dat hij op een slecht moment kwam”, getuigde de man. In zijn vlucht bedreigde Shane R. ook nog een 18-jarige ooggetuige.

Ik was de lafaard die in de auto zat. Het spijt me

Beschuldigde Brian

Beschuldigden Shane en Brian werden voor die feiten samen veroordeeld. Brian stond recht en wreef krampachtig in zijn handen. “Ik was de lafaard die in de auto zat. Het spijt me heel erg en ik wil u mijn excuses aanbieden.” Getuige C.: “Excuses aanvaard, maar maak toch alstublieft iets van uw leven in plaats van bij mensen overvallen te gaan plegen die hun boterham proberen te verdienen. Het is jammer, zo’n jong leven is nu helemaal om zeep.”

Oma getuigt

Enkele andere moraliteitsgetuigen hadden wel wat goeds te vertellen over de beschuldigden. Als instellingskind had Shane R. al van zijn zesde geen enkel contact meer met zijn familie. Ook zus kon niets over haar broer Shane vertellen. Want ze was zelf als vierjarig kind letterlijk met haar koffers op straat gezet en zag haar ouders nadien niet meer. Een 64-jarige vrachtwagenchauffeur die Shane op zijn achttiende van straat haalde en een jaar lang in huis opnam, beschreef hem als ‘een zoon die hij altijd zou willen hebben’. “Maar jammer genoeg is hij daarna de verkeerde kant uitgegaan.”

Bij Brian was het zijn oma die geen kwaad woord over haar kleinzoon wilde horen. “Voor mij was hij een hele fijne jongen. Hij kon al wel eens een klap uitdelen als iemand zijn familie iets aandeed, maar hij had een heel fijn karakter.” Voor het eerst dit assisenproces kreeg Brian V.G. de tranen in zijn ogen. “Ik heb ook andere kleinkinderen, maar die hebben niet zo een moeilijke jeugd gehad als Brian.”

Oma, je bent de liefste vrouw die ik ken. Ik hou heel veel van je. Wat hier ook gebeurt, weet dat ik hier niets mee te maken heb

Beschuldigde Brian V.G.

Ze geloofde er niets van dat Brian betrokken zou zijn bij de moord op Hilmi Gedik. “Waarom staat hij hier eigenlijk? Hij heeft me gezegd: ‘Oma, je bent mijn alles en ik zweer op jou dat ik het niet gedaan heb’.” Brian stond met de tranen in de ogen recht. “Oma, je bent de liefste vrouw die ik ken. Ik hou heel veel van je. Wat er ook gebeurt, ik wil dat je weet dat ik hier niets mee te maken heb.”

De getuigenverhoren werden afgesloten met de passage van advocate C.S. Die was helemaal uit Nederland naar het hof gekomen om haar verklaring over de ‘anonieme getuige’ af te leggen. Maar ze kon door haar beroepsgeheim niets prijsgeven. Ook stiefvader J., die genoemd werd als mogelijke anonieme getuige, wilde niets meer toevoegen. “U weet toch over die ontsnappingspoging”, merkte hij alleen nog op. Hij bleef ontkennen dat hij de man was die de speurders in de richting van Shane en Brian wees.