Dodentocht uitgelopen met as van vriend

GEORGES HOUBEN BEWIJST PAS OVERLEDEN TRAININGSPARTNER LAATSTE EER

Georges stapte lachend over de eindmeet met het rugnummer en een kistje met de as van Giel in de hand.
Repro Marco Mariotti Georges stapte lachend over de eindmeet met het rugnummer en een kistje met de as van Giel in de hand.
Georges Houben (61) heeft zaterdag de eindmeet van de Dodentocht in Bornem bereikt met de assen en het rugnummer van Guillaume 'Giel' Maussen in de hand. Maussen (60) nam normaal deel aan de Dodentocht, maar bezweek in juni tijdens een trainingstocht. "Het was ontzettend zwaar, maar Giel heeft me in die laatste kilometers kracht gegeven", zegt Houben.

Tussen de duizenden deelnemers van de Dodentocht moet nummer 3054 misschien wel de meest speciale deelnemer geweest zijn. Het is het rugnummer van de overleden Giel Maussen uit Maasmechelen die zich vorig jaar inschreef om samen met zijn KWB-vrienden deel te nemen. Het loodnot sloeg in juni tijdens een trainingswandeling van zo'n 50 km toe. Giel stuikte ter hoogte van de Maasdijk op het Molenveld in Stokkem in elkaar en stierf ter plaatse aan een hartslagaderbreuk.

GIel Maussen overleed in juni.
Georges Houben GIel Maussen overleed in juni.

Twee nummers gescand

"Maar we wilden Giel koste wat het kost mee die eindmeet over. Hij is hier samen aan begonnen, en we wilden dit ook samen beëindigen", legt KBW-voorzitter Georges Houben uit. "Samen met de familie werd besloten dat ik zijn rugnummer zou meenemen en een klein kistje met assen van hem in. Ik begon de tocht met een vijftal personen van ons groepje. Indien ik het onderweg moeilijk zou krijgen, en moest opgeven, zou ik het nummer doorgeven."


Onderweg aan de controleposten scande Georges telkens zijn eigen nummer, maar ook die van Giel in. "Zo is hij ook effectief overal gepasseerd. De scanners keken soms raar op, maar ik legde dan telkens uit dat het om een uitzondering ging, en daar hadden ze begrip voor." Toen de 80km gepasseerd waren, kreeg Houben het heel moeilijk. "Ons groepje was uiteindelijk uiteengevallen, en de laatste twintig kilometer deed ik alleen. Mentaal een enorme strijd, echt waar. Ik heb toen letterlijk tegen Giel gesproken, en hij heeft mij van bovenaf energie gegeven. Ik moest en zou die eindmeet over, samen met hem."

Uitgestrooid

De ontlading aan de eindmeet waar de familie van Giel hem stond op te wachten, was dan ook enorm. De assen werd in de omgeving van de eindmeet uitgestrooid.


"Het helpt ook bij de verwerking van de groepsleden. We hebben hier allen samen naar toe geleefd, en kunnen dit nu ook afsluiten. Giel kreeg zelfs een diploma uitgereikt." De tiental leden van de KWB koppelden een aantal goede doelen aan hun tocht en zagen een ongeziene steun. Eén van de doelen was Sofie Voncken, het meisje dat aan een zeldzame vorm van epilepsie lijdt. Haar papa Jean Pierre en goede vriend Gunther Ve - die samen voor de legalisering van cannabisolie strijden - waren er die dag ook de hele tijd bij. "Gunther liep zelfs ook mee. Dit samen beleven doet zoveel met een mens. Het gaat niet zomaar om die 100km. Het gaat om de emotie, de strijd, de samenhorigheid", besluit Houben.