Ook mensen met beperking moeten wennen aan de nieuwe maatregelen: “Ze zijn verantwoordelijk dan sommigen zonder beperking”

Opvoedster Talitha Haerden met een van de bewoners, Jeanine (55), op de foto nog voor het virus uitbrak in ons land.
RV Opvoedster Talitha Haerden met een van de bewoners, Jeanine (55), op de foto nog voor het virus uitbrak in ons land.
De maatregelen tegen de verspreiding van het coronavirus zijn momenteel dé uitdaging bij zowat de hele bevolking, maar bij Covida, een voorziening voor mensen met een mentale beperking, zijn dit soort scenario’s nog minder evident. “Ze waren eerst hard geschrokken, maar zijn verantwoordelijker dan sommigen zonder beperking", zegt opvoedster Talitha Haerden (27) van leefgroep Ter Linde in een open brief die op sociale media circuleert.

Hoe leg je aan iemand met een mentale beperking uit dat ze geen bezoek meer mogen ontvangen? Of dat het wekelijkse tripje naar de markt even moet wachten door een woekerend virus. Bij Covida in Maaseik, waar tientallen mensen wonen in leefgroepen, kwamen de maatregelen aanvankelijk hard aan. “Een normale werkdag gaat gepaard met mopjes, kusjes, knuffels en tripjes binnen en buiten onze voorziening”, klinkt het in de open brief van Talitha Haerden uit Maasmechelen. 

“Allemaal leuke verhalen vanuit het dagcentrum, thuis of op hun werk, maar plots valt dat allemaal weg. Vandaag zitten ze de hele dag met tientallen bij elkaar. Een klein deel daarvan is zich bewust van wat er daarbuiten gaande is, een groot deel totaal niet.”

Bewoners die al eens met elkaar in de clinch gingen, zijn plots veel zachter voor elkaar

Talitha Haerden

“Dat zorgt ook hier voor aparte sferen, al zal ik ze daarom niet negatief noemen. Want ongeacht of ze nu wel of niet begrijpen waarom er ineens ‘nieuwe regels’ gelden, ze némen het. Beter en verantwoordelijker dan sommigen buiten de muren van onze voorziening.”

Traantjes

En dan zijn de maatregelen eigenlijk nog maar net begonnen. “Ja, er zijn traantjes gevloeid. Geen Schlagerfestival, geen bezoek aan de krantenwinkel, niet meer naar de markt en héél veel handen wassen. We zijn nog maar enkele dagen ver, maar ik moet het hen nageven: ze doen het goed hier binnen die vier muren.”

Knuffelen met elkaar zoals op deze archieffoto kan een tijdje niet meer.
Rv Knuffelen met elkaar zoals op deze archieffoto kan een tijdje niet meer.

Geeft het dan echt géén probleem? “Natuurlijk kan dat gebeuren, maar we zitten plots wel allemaal in hetzelfde schuitje. Ik zie dat bewoners die vroeger al eens met elkaar in de clinch gingen, nu heel anders met elkaar omgaan. Ze nemen meer van elkaar. Sommigen beseffen heel goed dat het ernstig is, en worden dan bang. Maar degenen die het wat minder goed begrijpen, voelen wel de angst bij de anderen en worden daardoor ook wat rustiger. Ze zijn lief met elkaar, en natuurlijk kan het nog eens gaan botsen, maar dat lossen we dan wel op.” 

Talitha beseft naar eigen zeggen dat de maatregelen niet in alle leefgroepen even vlot worden aangenomen, maar hoopt dat de tijd daar wel voor zal zorgen. “Ik ben zo fier op ieder van hun, want geloof me: dit zijn zij helemaal. Iedere dag met of zonder gevaarlijk virus in de lucht. Ze maken een zwaar hart weer vederlicht en laten het glimlachen. Zorgen voor warmte, geven - momenteel een alternatieve - knuffel met alles wat ze in zich hebben en ménen het wanneer ze het menen.”

‘Gij zijt mijn beste vriendin.’ woorden die niemand harder meent dan dat kranig vrouwtje met het syndroom van Down

Talitha Haerden

“Met het hart op de tong weten ze me telkens weer wakker te schudden en erbij stil te staan waar het écht allemaal om draait. ‘Gij zijt mijn beste vriendin.’ Woorden die door niemand harder gemeend zijn dan door dat klein kranig vrouwtje met het syndroom van Down. En het zijn dié woorden die je nodig hebt wanneer het weer eens dagen aan een stuk regent en alles alleen nog maar grijs lijkt te kleuren, of als je uren met elkaar binnen moet doorbrengen. Zij zijn geen vereenvoudigde versie van ons, wij zijn de complexe versie van hen.”