Tot drie keer toe tot levenslang veroordeeld, en daar stopt het niet: Agent die vrouw doodde nu voor rechter voor oplichting nabestaanden

Johan Devriendt in het Leuvense assisenhof.
Photo News Johan Devriendt in het Leuvense assisenhof.
Voormalig politie-inspecteur Johan Devriendt, die veroordeeld werd voor de moord op zijn echtgenote Christel Van Bourgogne, riskeert nu ook 5 jaar cel voor oplichting. Hij zou de ouders van zijn slachtoffer opgelicht hebben door jarenlang gelden van zijn appartement, waarop beslag was gelegd, te blijven innen hoewel die aan een deurwaarder moesten overgemaakt worden. 

Johan Devriendt verwierf nationale bekendheid nadat hij maar liefst drie keer voor een assisenhof verscheen. De gewezen politie-inspecteur putte alle rechtsmiddelen uit, nationaal en Europees. Daardoor kende hij bijna veertien jaar na de feiten nog altijd zijn definitieve straf niet. Net als in september 2006 en juni 2016 werd Devriendt tijdens zijn derde assisenproces tot levenslang veroordeeld voor de moord op zijn partner Christel Van Bourgogne (29) in Linkebeek in de nacht van 24 op 25 augustus 2003. Hij was in 2006 een eerste maal tot levenslang veroordeeld. Nadat het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg had geoordeeld dat zijn rechten in dat proces geschonden waren, werd die veroordeling verbroken en kwam het tot een nieuw proces, waarbij Devriendt in 2017 opnieuw tot levenslang werd veroordeeld.

Slachtoffer Christel Van Bourgogne.
Rv Slachtoffer Christel Van Bourgogne.

Provisie bleef naar Devriendt gaan

Belangrijk is dat het arrest dat het assisenhof in 2007 had uitgesproken over de schadevergoedingen al die tijd wel overeind bleef. In mei 2008 legden de ouders van Christel Van Bourgogne daarom beslag op het appartement dat hun dochter samen met Devriendt had gekocht in gelukkiger tijden. “Dat beslag gold voor het appartement zelf, maar ook voor alle aanhorigheden, zoals de huurgelden en de provisie voor de kosten die de huurder maandelijks moest betalen”, zei meester Patrick Dillen, advocaat van de ouders van Christel Van Bourgogne die zich burgerlijke partij hebben gesteld. “De huur werd vanaf dat moment betaald op rekening van de deurwaarder, maar Devriendts nieuwe echtgenote L.C. ging wel nog steeds maandelijks de provisie voor de kosten innen bij de huurder zelf. Dat geld werd minstens gedeeltelijk overgemaakt aan Devriendt. Die moest het aan de mede-eigendom betalen als zijn aandeel als mede-eigenaar maar heeft dat nooit gedaan.

Eind 2013 oordeelde het Brusselse hof van beroep dat het appartement in volle eigendom toekwam aan de ouders Van Bourgogne, maar in dezelfde periode gaan Devriendt en zijn nieuwe echtgenote uiteen, waarna de huurder de provisie rechtstreeks aan Devriendt stort. En begin mei 2014 laat Devriendt aan de huurder weten dat het beslag is opgeheven en dat hij nu zowel de provisie als de huur rechtstreeks aan hem mag betalen, ook al weet hij al vier maanden dat hij niet langer de eigenaar is. Dit is een schoolvoorbeeld van oplichting, minstens van misbruik van vertrouwen

Patrick Dillen

Eind 2013 oordeelde het Brusselse hof van beroep dat het appartement in volle eigendom toekwam aan de ouders Van Bourgogne.“In dezelfde periode gaan Devriendt en zijn nieuwe echtgenote uiteen, waarna de huurder de provisie rechtstreeks aan Devriendt stort”, ging meester Dillen verder. “En begin mei 2014 laat Devriendt aan de huurder weten dat het beslag is opgeheven en dat hij nu zowel de provisie als de huur rechtstreeks aan hem mag betalen, ook al weet hij al vier maanden dat hij niet langer de eigenaar is. Dit is een schoolvoorbeeld van oplichting, minstens van misbruik van vertrouwen.” Het parket volgde die visie en vorderde 5 jaar cel voor Devriendt en 1 jaar cel voor L.C.

Burgerlijk

De verdediging betwistte de feiten niet maar voerde aan dat er geen sprake was van een misdrijf. “Dit is een puur burgerlijk geschil”, klonk het. “Het beslag werd enkel gelegd op het appartement en de huurgelden, niet op de provisie voor de kosten. Het klopt dat er een schuld tegenover de mede-eigendom was maar dat betekent niet dat Devriendt zijn aandeel in de kosten nooit heeft betaald, of de bedoeling had die niet te betalen. Daar zijn alvast geen bewijzen voor.” 

De verdediging stelt ook dat het niet bewezen is dat Devriendt de bedoeling had ook maar iemand te bedriegen of op te lichten: “Er is geen bewijs dat hij aan de huurder gevraagd heeft om die provisie rechtstreeks aan hem te storten. Die brief van mei 2014 heeft hij alleen gestuurd omdat het voor de huurder toen onduidelijk was aan wie hij nu precies zijn huur moest betalen. Hij zegt daarin niet dat hij de eigenaar is”, klonk het. 

Zowel Devriendt als L.C . vragen dan ook de vrijspraak. Het vonnis valt eind februari.