Beleid De Block zet jonge mama voor keuze: ondraaglijke pijn lijden of om de 5 jaar 12.000 euro betalen voor neurostimulator

Enkel een neurostimulator kan Lies van haar helse pijnen afhelpen maar die kost elke vijf jaar 12.000 euro.
Frank Eeckhout Enkel een neurostimulator kan Lies van haar helse pijnen afhelpen maar die kost elke vijf jaar 12.000 euro.
Veel keuze heeft de 36-jarige Lies Van Snick uit Lierde niet. “Al jaren leef ik met helse pijn in mijn pols. Onlangs ontdekte ik dat een neurostimulator die pijn kan wegnemen. Maar op 1 januari wijzigde minister De Block de reglementering voor de terugbetaling van dit toestel en kom ik niet meer in aanmerking. Het is pijn lijden of om de vijf jaar zo’n neurostimulator laten inplanten. Om de vijf jaar 12.000 euro ophoesten dus om opnieuw een leven te hebben", zucht Lies.

De pijn dook voor het eerst op in april 2012 kort na de geboorte van haar dochtertje. “Het lukte amper om haar melk te geven, laat staan haar te verschonen. Onderzoek wees op een peesontsteking. Vier weken gips zouden soelaas brengen. Even leek de pijn ook echt weg, maar een paar maanden later was die terug. Nog drie keer ging mijn pols voor een maand in het gips. Tot ik drie jaar later uiteindelijk te horen kreeg dat er geen andere uitweg meer was dan een operatie", steekt Lies van wal.

De operatie was echter geen succes en de pijn in Lies haar pols werd alsmaar erger. De arts stelde toen Sudeck als diagnose en startte een behandeling op met medicatie via injecties. De pijn bleef echter aanhouden en werd steeds feller. Mijn man vond dat het genoeg geweest was en maakte een afspraak in het UZ Leuven. Door de lange wachtlijst duurde het nog tot augustus 2016 voor de professor mij kon zien. Daar kreeg ik te horen dat ik niet leed aan het syndroom van Sudeck, maar dat er hoogst waarschijnlijk een zenuw geraakt was bij de eerste operatie. Tot twee keer toe werd ik in Leuven geopereerd. Helaas, zonder resultaat. De professor stuurde mij dan maar door naar de pijnkliniek", gaat Lies verder.

Neurostimulatie

Vandaag leeft Lies nog steeds met die helse pijn in haar pols. “Zelfs bij een lichte aanraking, ga ik al door de knieën. En dat ondanks 16 pillen per dag. Pillen die op termijn verslavend kunnen zijn en die, bij langdurige inname, steeds minder effect geven door gewenning. Ook een behandeling in het revalidatiecentrum verlicht de pijn niet. Ik dacht er zelfs over na om een deel van arm te amputeren om toch maar van de pijn verlost te zijn. Tot ik een artikel las over neurostimulatie. Hierbij wordt het pijnsignaal dat door de zenuw naar de hersenen wordt gestuurd, verstoord, waardoor de pijn exponentieel kan afnemen. Na overleg met het doktersteam van het revalidatiecentrum en de pijnkliniek van het UZ Gent bleek dit effectief een geschikte oplossing en werd ik doorverwezen naar AZ-Sint-Niklaas.”

Zelf voor kosten opdraaien

De hoop van Lies kreeg echter snel een ferme knauw, want sinds 1 januari blijkt de reglementering voor terugbetaling van zo’n ingreep gewijzigd en moet de patiënt zelf voor alle kosten opdraaien. “Ik heb die ingreep echt nodig. Een sociaal leven heb ik niet meer. Mijn rechter arm kan ik niet meer gebruiken en ik onderga elke dag een helse pijn. Het enige waarvoor ik hier nog loop, is mijn gezin. Al die tijd ben ik ook blijven werken. Om mijn zinnen te verzetten, om afleiding te hebben. Anders zou ik snel in een depressie belanden. Ik heb nooit van de maatschappij geprofiteerd, altijd alles netjes betaald. En nu ik hulp nodig heb, wordt mij die ontnomen. Wij zijn een jong gezin met twee kinderen en hebben gebouwd. De centen liggen hier niet op een hoop. En de spaarcenten van de kinderen, daar blijven we af. Toch ga ik de operatie laten uitvoeren. We passen onze levensstijl dan wel aan. En Maggie De Block, die wens ik één week de pijn toe, die ik elke dag al jaren onderga. Misschien zal ze dan van gedacht veranderen en haar onmenselijk beleid aanpassen. Door haar beleid ben ik mijn fierheid en zelfstandigheid kwijt en kan ik al een hele tijd niet meer de mama zijn die ik eigenlijk zou wil zijn. En daarover voel ik mij heel erg schuldig naar mijn kinderen toe", besluit Lies.




32 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Patrik De Weirdt

    Er zijn hier verschillende personen die zeggen: 200€ per maand opzij leggen is geen probleem. Ik ken echter verschillende gezinnen die op het einde van elke maand problemen hebben om rond te komen (en niet omdat ze het geld verkwisten). En dan durft mevrouw De Block, toen ze de job van Francken overnam, te beweren dat we terug menselijker moeten zijn.

  • Remi Kastaar

    wil baken, u heeft toch wel wat aandelen in de azijn industrie? toch?

  • deborah van de velde

    wil baken , ok je kan elke maand 200 euro opzij leggen hiervoor, ik ben daarmee akkoord. Maar denk eens even aan het feit dat wij, als werkende belg, gestraft worden omdat De Block haar geld liever in iets anders steekt... en ik ga niet zeggen waarin, maar ik denk dat iedereen mij wel zal begrijpen!! Ik vind het ronduit schandalig dat deze vrouw, en zo zijn er nog 1000den, hiervoor moeten opdraaien!

  • Luc Scheepers

    Dat mocht niet mogelijk zijn in ons land. Iedere Belg moet geholpen worden, zijnde het via een speciale, let wel: snelle, procedure. Wij moeten zoveel taksen, BTW, belastingen, accijnzen...... betalen. Maar ja, heel veel geld gaat naar de nieuwkomers, het regeringsapparaat, .......

  • wil baken

    Dat is 200 euro per maand, dat kan iedereen die werkt betalen. sluit u telenet en gsm af en je hebt het al, of ga een keer niet uit eten.