Jos Dewit (80), de man die meer dan 30 maal De Ronde reed: “De schoonste keer? Met Merckx in de gietende regen”

Jos Dewit (80) verruilde zijn motor voor een elektrische fiets.
Vertommen Jos Dewit (80) verruilde zijn motor voor een elektrische fiets.
Wie kan zeggen dat hij meer dan dertig keer de Ronde Van Vlaanderen en de Tour de France heeft gereden? Jos Dewit (80) uit Kessel-Lo. Hij was én is nog altijd Vlaanderens bekendste wielermotard. Welke koersfanaat herinnert zich niet de priemende snor onder de helm die altijd op kop reed in het peloton met een cameraman achter hem in het zadel?

Zijn tv-motor heeft hij ondertussen ingeruild voor een elektrische fiets. Jos - Jokke voor de de vrienden - Dewit moest op zijn 70 jaar noodgedwongen stoppen omdat hij volgens de verzekering te oud was om zich nog in een wielerwedstrijd te begeven. Als zijn heupen het toelieten, zou hij zondag nog altijd op kop in het peloton rijden om Vlaanderens Mooiste in beeld te brengen.

Rijd je nog met de motor?

Ik heb mijn moto drie weken geleden pas weg gedaan. Hij stond daar, de batterij was kapot. Verleden jaar heb ik er nog een ritje mee gedaan. Het rijden op zich was niks, maar het stoppen wel. Dat werd alsmaar moeilijker. Het gewicht op je benen bij het stilstaan, dat kon ik niet meer verdragen. En zeker als de baan niet vlak was. Ik sukkel met mijn heupen en dat helpt helemaal niet.

Hoe volg je De Ronde van Vlaanderen zondag?

Op televisie, daar zie je nog altijd het beste en meer dan dat je ter plaatse gaat kijken. Dat heeft ook geen zin meer. Coureurs uit mijn tijd rijden er niet meer bij. En ook mensen uit de organisatie van vroeger zijn al lang gestopt. Trouwens, ik kijk ook altijd maar de laatste 80 kilometer. De televisie staat van meet af aan wel aan, maar ik volg dan maar met een half oog.

Is er in de koers veel veranderd ten opzichte van vroeger?

Er wordt veel sneller en nerveuzer gereden. En iedereen kan volgen nu. Vroeger kon een deel mee tot een bepaald aantal kilometers en daarna vielen ze af. Maar als je nu ziet op die cols, er rijden er twee of drie weg voor de sprint. En in de afdaling komt iedereen weer samen. De mentaliteit is ook veranderd. Echt in ‘den beginne’ was de koers nog voor arme mensen. Toen zag je geen dokter of advocaat op de fiets. Ik had toen ook een goed contact met alle renners. We sloegen regelmatig een praatje. Nu is dat na de koers het blad tekenen en die bus in. Een kwartier na een wedstrijd is alles opgeruimd en is er niemand meer te bespeuren. Het is allemaal strenger geworden.

De veiligheid, bedoel je?

Ik heb nog Tours de France gereden in een T-shirt, zonder beschermende kledij en met sportschoenen. Dat is vandaag de dag uit den boze en dat is ook niet meer dan normaal natuurlijk. Nu moet iedereen die meerijdt in de karavaan testen ondergaan. Maar eerlijk, als je daar niet in slaagt, dan ben je geen motard. Het is normaal dat je fysiek in orde bent en dat je je reglementen kent. En anders communiceert de directie wel via de radio wat je moet doen. Zo moeilijk is dat allemaal niet.

Hoe komt dat het dan toch nog zo vaak fout loopt tijdens een wedstrijd?

Het peloton is gewoon veel groter geworden. Vroeger waren er hoogstens 120 beroepsrenners die meereden. Nu zijn er wedstrijden met soms meer dan tweehonderd renners. En ze zijn ook allemaal beter geworden en sneller. Het materiaal is lichter en dat maakt een wielrenner minder stabiel. Meer renners betekent ook meer volgwagens. Het aantal motards in een koers is volgens mij niet toegenomen. Het zijn ook niet zij die de koers onveilig maken. Maar sommige seingevers zonder ervaring worden soms voor de leeuwen gegooid en dan loopt het al eens fout. De wegen zijn ook veranderd. Overal wegverhogingen, middenbermen, bloembakken, noem maar op.

Heb je zelf een feilloos parcours gereden?

Ik heb nooit echt problemen gehad. Ik deed altijd wat ze me vroegen en zonder morren. Ik was niet de man van de grote woorden. Als ze zeiden dat ik ergens om 6 uur moest staan, dan stond ik er. En pas op, vroeger bestonden er nog niet van die telelenzen voor cameramannen. Dan moest je nog kort op de renner zitten. Vandaag rijden ze 15 tot 20 meter voorop en heb je thuis op tv het gevoel dat ze tegen je scherm plakken. Dat was vroeger anders. Het heeft wel geholpen dat ik in een ver verleden nog beroepsrenner was. Ik kon zo’n peloton beter inschatten. Ik ben een keer wel betrokken geweest bij een accident in een afdaling. Toen heb ik alles moeten toegooien en ben ik gestopt in het midden van het peloton. 

Heb je ooit afgezien op die motor?

De koude was het ergste. Zeker omdat we toen nog niet zo’n bescherming hadden als er nu is. En er was ook geen verwarming op de motor. En als het regende, was je sowieso doorweekt. Maar ik heb het altijd graag gedaan. Tot mijn leeftijd een spelbreker bleek te zijn voor de Wielerbond. Anders had ik misschien nog gereden (lacht).

Welke was jouw Vlaanderens Mooiste?

Mijn schoonste Ronde van Vlaanderen was in de gietende regen, met Merckx nog. Een jaartal herinner ik mij niet meer (1969, nvdr.) Dat was pas een echte Ronde. De regen maakt het veel ingewikkelder, je moet voorzichtiger zijn en het is veel zwaarder. Anders is het gewoon op snelheid. Als je dat vergelijkt met de Tour De France. De Ronde dat zijn allemaal molhoopjes, hé. Dat zijn geen cols. 

De aankomstplaats in de Ronde is nu verhuisd naar Oudenaarde. Goeie zet?

Dat draait allemaal om geld. Ik ben altijd in Merelbeke aangekomen en dat was een schone arrivée. De opkomst van die vipdorpen, dat is het ook allemaal niet. Maar feestjes waren sowieso niet aan mij besteed. Eenmaal de aankomst op de Champs-Élysées was gepasseerd, was het recht naar huis voor mij. Geen champagne, geen feestjes.

Op wie zou jij je geld zondag zetten?

Sagan is voor mij altijd kandidaat. En van der Poel, dat is een uitzondering. Dat is een echte vechtersbaas. Daar zou ik mijn geld nog op durven zetten. Maar Sagan, die heeft al te veel geld, denk ik. Hij wordt ouder en heeft het allemaal al gezien. 

En die snor, die blijft? 

Zo lang als hij wil groeien wel (lacht). Dat was nog ten tijde van de motorcross, dat heb ik acht jaar gedaan. Toen ben ik een weddenschap aangegaan.  Een uit de hand gelopen grap eigenlijk. De collega’s hebben me uitgedaagd: ‘komaan Jokke, laat uw moustache eens staan!’ Ik heb hem sindsdien nooit meer afgeschoren. Hij is alleen wat minder volumineus. 

Jos Dewit met Carl Berteele toen hij reed voor de VRT.
Vertommen Jos Dewit met Carl Berteele toen hij reed voor de VRT.
Jos Dewit (80) verruilde zijn motor voor een elektrische fiets.
Vertommen Jos Dewit (80) verruilde zijn motor voor een elektrische fiets.



Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.