Getuigen Groote Oorlog 'schrijven' dagboek

HILDE BRENGT MENSEN DIE 100 JAAR GELEDEN IN LEUVEN WOONDEN WEER TOT LEVEN

Hilde Verboven laat mensen uit de tijd van WO I een dagboek 'schrijven'.
Vertommen Hilde Verboven laat mensen uit de tijd van WO I een dagboek 'schrijven'.
De Leuvense historica Hilde Verboven heeft een originele website ontwikkeld om het oorlogsgeweld van WOI in Leuven te herdenken. Tussen 22 juli en 28 oktober plaatst ze elke dag een verhaal van ooggetuigen van toen, die ze laat vertellen over het dagelijkse leven in Leuven tijdens de oorlog.

De turf boeken en websites over de Eerste Wereldoorlog is intussen eindeloos, maar toch slaagde Hilde Verboven er in om met haar 'Oorlogsdagboek Leuven' nog origineel uit de hoek te komen. "Wat het project zo uniek maakt, is het vertelperspectief", zegt Verboven. "Ik hanteer geen afstandelijke, historische blik, maar ik vertel het verhaal van tien mensen die leefden tijdens WOI. Heel gewone mensen, zoals u en ik: een student, een zakenman, een zuster, de burgemeester, een journalist, een wijnhandelaar. Die gewone mensen van toen wilde ik een stem geven, omdat zij het best kunnen vertellen hoe het dagelijkse leven er toen uitzag: de geluiden, de geuren, de gevoelens,.. Uiteraard ook de twijfels (zal de oorlog Leuven bereiken?), de feiten en de gruwel."


Alle getuigen posten tussen 22 juli en 28 oktober regelmatig een verhaal of anekdote op Facebook of de website www.oorlogsdagboekleuven.be. "Eigenlijk verslaan zij letterlijk het nieuws uit die periode", zegt Verboven.

De getuigen zullen het onder meer hebben over de brand van Leuven en alle andere vernielingen.
Vertommen De getuigen zullen het onder meer hebben over de brand van Leuven en alle andere vernielingen.

Elk hun eigen verhaal

In werkelijkheid pent Verboven de verhalen zelf neer: ze haalde die één voor één uit oorlogsdagboeken, archieven en publicaties van toen. "Elk van de tien personages vertelt het verhaal vanuit zijn eigen perspectief", vervolgt Verboven. "Heel aangrijpend zijn bijvoorbeeld de getuigenissen van de Vlaamse kapucijn Valerius Claes. Hij bezorgde een laatste rustplaats aan alle lijken die na de gruwelweek verspreid lagen in de stad. Of de Zwitserse zakenman Fuglister, die al vijf jaar in Leuven woonde toen de oorlog uitbrak. Hij was in het geheim Leuvenaars gaan interviewen om bewijslast te verzamelen over de schendingen van de mensenrechten."

Albert Fuglister

De motivatie voor haar oorlogsdagboek vond Verboven in het boek 'Louvain. Ville martyre' van Albert Fuglister. "Als historica was ik al enkele jaren beroepshalve bezig met het erfgoed van WOI", aldus Verboven. "En zo stootte ik ook op het werk van Fuglister. De ooggetuigenverklaringen die hij optekende, grepen me werkelijk bij de keel. Was dit wat mijn stadsgenoten 100 jaar geleden overkwam? Vandaar het idee om dit oorlogsdagboek te maken. Het is iets helemaal anders dan wat ik gewoonlijk doe: meestal schrijf ik met de nodige afstand over een onderwerp, maar dat werkt hier niet. Eigenlijk wilde ik hetzelfde gevoel meegeven als wat ik ondervond toen ik Fuglisters werk las. Wat betekent het om zelf een oorlog mee te maken? Het beste idee leek me om ooggetuigen via sociale media zelf aan het woord te laten."


Wie een totaalbeeld wil krijgen van het dagelijkse leven ten tijde van oorlog in Leuven in 1914, kan best elke dag een kijkje nemen op www.facebook.com/oorlogsdagboekleuven of www.oorlogsdagboekleuven.be.