Amateurkunstenaar met spieraandoening maakt prachtportret van overleden ‘Wielemie’

Amateurkunstenaar Lucien Heuninckx maakte een portret van 'Wielemie' en haar hond 'Zenn'.
ADPW Amateurkunstenaar Lucien Heuninckx maakte een portret van 'Wielemie' en haar hond 'Zenn'.
De Leuvense amateurkunstenaar Lucien Heuninckx heeft een erg mooi portret gemaakt van Marieke ‘Wielemie’ Vervoort, die op 22 oktober voor euthanasie koos nadat een slepende spierziekte een te grote impact kreeg op haar leven. “Ik heb Marieke met hart en ziel getekend omdat ik haar zo bewonderd heb door haar vele prestaties, ondanks haar aandoening”, zegt Lucien, die zelf ook een spieraandoening heeft.

“Ik weet wat pijn is, maar is wel niet te vergelijken met wat Marieke doorstaan heeft. Ik zag haar pijnen in het programma ‘Het Huis’. Daardoor noemde ik haar ‘de echte Supervrouw’. Amerika heeft Superman. Maar zij was wel de echte. Zij was en zal altijd een groot voorbeeld zijn voor zowat iedereen”, meent Lucien, die de tekening ingelijst zal overhandigen aan de ouders van ‘Wielemie’.

Amateurkunstenaar Lucien Heuninckx
ADPW Amateurkunstenaar Lucien Heuninckx

Lucien heeft zelf spieraandoening “Sudeck’ fase 3. Dat zorgt voor veel belemmeringen in het dagelijkse leven. “Het Sudeck-syndroom is een pijnlijke ziekte die kan optreden na een operatie en/of een gipsverband. Ik heb pech gehad na een operatie. Het is een pijnlijke ziekte die gewrichten aantast, in mijn geval de knie en de enkel. Dan bestaat de kans dat er te veel druk komt op de zenuwen. Die worden als het ware letterlijk samengedrukt zodat bloeddoorstroming fel vermindert. Het is een beetje vergelijkbaar met een trombose. Er bestaan drie fasen. Ik heb Sudeck fase 3 en dat is onomkeerbaar. Pijn is voor mij een dagelijks fenomeen. Ik heb alle mogelijke pijnkuren gehad in het Multidisciplinair Centrum in Gasthuisberg zonder gewenst resultaat, jammer maar helaas. Er mee leren leven, zeiden de artsen. Men leert er mee leven, maar men wordt het nooit gewoon. Toch ben ik gelukkig door mijn inzet als vrijwillig mantelzorger. Want net dát is mijn pijnstiller”, vertelt Lucien. 

Kinderkunstwerkjes nooit teruggezien

Een echte kunstenaar is hij niet, maar aanleg heeft Lucien zeker. Dat blijkt zeker uit het portret van ‘Wielemie’. Van kinds af aan zat tekenen in mijn hand. Zo heb ik eens in de les plastische opvoeding, zoals men dat toen noemde, twee opdrachten moeten maken. Een tekening van de schilder Van Gogh en daarnaast net dezelfde maar dan in snippermozaïek. De leerkracht was zelf een kunstenaar. Iedereen kreeg zijn tekening terug, behalve ik. Ik vroeg: ‘Meneer, u bent mijn tekeningen vergeten’. Neen hoor, Lucien, zei de leerkracht lachend. Ik heb volgende week een expositie georganiseerd. Mag ik jouw kunstwerkjes tentoonstellen? Ik geef je ze erna terug. Blij dat ik was gaf ik meteen toe. Wel, ik heb ze nooit weer gezien. Ik was toen 12 jaar”, lacht Lucien. 




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.