"Ik zie je graag, grote vriend"

HARTSVRIENDIN SILKE NEEMT VOOR VOLLE AULA AFSCHEID VAN JESON (18)

Hartsvriendin Silke krijgt een knuffel als steun.
Henk Deleu Hartsvriendin Silke krijgt een knuffel als steun.
In een volle aula van crematorium Uitzicht in Kortrijk is zaterdagmiddag afscheid genomen van Jeson Lambert (18) uit Lendelede. De jongeman overleed twee jaar na een ongeval met zijn fiets aan zijn school Atheneum Bellevue in Izegem aan een acute leukemieaanval. "Ik zie je graag", zei Silke (18), zijn schoolvriendin die de voorbije twee jaar aan de zijde van Jeson doorbracht.

'Ik neem je mee' zong Gers Pardoel bij de start van de afscheidsplechtigheid, die doorspekt werd met tal van foto's van Jeson uit zijn kindertijd, maar ook een pak uit de voorbije twee jaar in het ziekenhuis of het dienstverleningscentrum. Daar verbleef hij sinds de fatale dag van het ongeval, op 11 februari 2015, vaak.


"Je stralende ogen, je lach, je positieve ingesteldheid en je wilskracht zullen we onthouden", klonk het bij een begeleidster van het dienstverleningscentrum. "Je leerde ons dat geluk in kleine dingen zit."

Het bidprentje van Jeson.
Deleu Het bidprentje van Jeson.

Veel te vroeg

"Veel te vroeg, nog voor zijn leven begon, is Jeson van ons heengegaan", stond de priester nog even stil bij de jonge leeftijd van Jeson. "Elk woord schiet daarbij te kort."


"Je geest wou nog blijven, maar slapend deed de tijd zijn werk", verwoordde plusmama Chantal haar verdriet. "Je blijft voor altijd in ons hart." 'Bedankt mijn vriend, 't was te kort', zong André Hazes heel toepasselijk. 'Iedereen hield van jou, dat stilt mijn verdriet. Ik heb het fijn met je gehad. Jij hebt een plaats in mijn hart.'

Henk Deleu

Kattenkwaad

Het meest pakkende moment van de plechtigheid kwam er toen een tekst van hartsvriendin Silke, die de voorbije twee jaar nauwelijks van Jesons zijde week, werd voorgelezen. "Grote vriend. Al de eerste dag op school was speciaal. We deden alles samen. We waren twee handen op een buik. Jij stond altijd klaar om te plagen en kattenkwaad uit te halen. Ik volgde je overal, naar het ziekenhuis in Roeselare of Oostende, in Gent, het centrum in Deinze ... Ik zag dat je er toch gelukkig was en nieuwe mensen leerde kennen. Toen ik het droevige nieuws te horen kreeg, stond mijn wereld stil. Ik herinner me nog goed je laatste berichtje: 'ik zie je graag en dat zal nog lang blijven duren'. Ik zie je ook graag. Je kleintje." Op alle foto's in zijn rolstoel of bed, waar Jeson na het ongeval aan gekluisterd was, was zijn kenmerkende glimlach te zien.