Sint-Martinuskerk vele maten te klein voor afscheid ‘meneer Frank’

Frank Govaert.
Repro Moreau Frank Govaert.
De alomtegenwoordige en geëngageerde Frank Govaert uit Oordegem bracht zaterdagochtend voor een laatste keer een massa volk op de been. Dit keer geen activiteit van het Davidsfonds, Gezinsbond of activiteit van zijn geliefde Aalsters Don Bosco Instituut. Wel zijn eigen uitvaart, nadat hij op vrijdag 17 mei op 61-jarige leeftijd totaal onverwacht aan hartfalen overleed tijdens een fietsuitstap met zijn klas.

Twee schoolbussen met tientallen leerlingen en leerkrachten van het Don Bosco instituut voor Buitengewoon Onderwijs uit Aalst, allen met een wit lintje opgespeld, alsook een massa vrienden en kennissen van Frank, zijn echtgenote Christine en hun kinderen Peter, Wim, Bart en Katrien zorgden ervoor dat de Sint-Martinuskerk van Oordegem zaterdagochtend vele maten te klein was voor de uitvaartplechtigheid van leerkracht Frank Govaert.

Die vond plaats op amper vijftig meter van de plaats waar Frank 61 jaar geleden op ‘den hof’ bij hem thuis het levenslicht zag. Hij bleef zijn ‘stad Oordegem’ - zoals hij steeds vol overtuiging op school verkondigde - trouw en bleef altijd een doodgewone jongen. “Onze pa typeerde zich door overal en op elk moment van de dag – tot frustratie van ons moeder - op te dagen op zijn ‘sletsen’ en met een trui die al tien jaar afgedankt had moeten zijn”, bracht zoon Wim zijn vader in herinnering. Die dingen deden er voor Frank dan ook helemaal niet toe. Bezig zijn met de mensen. Ten dienste van iedereen. Weliswaar op zijn eigen tempo. Daar was het hem altijd om te doen.

Babbelen en zwanzen

Waarom zou je na vijf minuten terug moeten zijn van de bakker als je onderweg zoveel mensen kon spreken. Babbelen en zwanzen. Het was zijn lang leven. Elk excuus om onder de mensen te zijn, greep hij aan. Na een carrière als jeugdtrainer bij het intussen ter ziele gegane FC Oordegem - meer dan twintig jaar geleden bracht hij er met twee van zijn zonen de beker van Oost-Vlaanderen mee naar huis na een overwinning op Racing Wetteren - hield hij zich nog altijd bezig met de sportactiviteiten op school.

In zijn ‘stad’ Oordegem was hij aan de slag bij het Davidsfonds en de Gezinsbond, maar op ‘den hof’ bleef hij zijn liefde voor de natuur die hij van thuis had meegekregen trouw. Kippen, konijnen, geitjes, schaapjes, … Hij had ze allemaal en trok er – vanaf februari in korte broek - fier als een gieter geregeld met zijn kleinkinderen heen. Die deden niets liever dan samen met hun pepe de beestjes eten geven. Een andere passie van Frank waren zijn duiven. Als overtuigd duivenmelker ging hij geregeld vrienden helpen toen de duiven moesten vallen.

En ook zijn moestuin was zijn levenswerk. Al stond het kruid aan zijn kant van de tuin meestal wel iets hoger dan aan Christines kant. “Dat is zodat het ongedierte niet aan mijn prei kan”, vertelde hij daarover. De man was dan ook bijzonder druk bezet met al zijn engagementen, familieverplichtingen, zijn beesten en zijn werk op ‘den hof’. Genieten deed hij desondanks - of net daardoor - op elk moment van de dag.

Klaterende lach

“We horen zijn lach nog steeds door de gangen klateren als we aan hem denken”, vertelde een collega. Dagelijks verscheen Frank goedgemutst op school en in de leraarskamer. Daar vertelde hij vol enthousiasme dat hij alweer een snellere weg naar de Bergenmeersenstraat had gevonden. Geen sinecure als je Aalst een beetje kent. Voor zijn collega’s stond hij steeds klaar met goeie raad of een goed verhaal. Stagiairs die een kijkje kwamen nemen, zette hij onvoorbereid meteen voor de klas. “De praktijk is de beste leerschool”, motiveerde hij die aanpak.

Zijn leerlingen droeg hij op handen en dat respect was wederzijds. Een echte vaderfiguur. Streng maar rechtvaardig. Steeds bereid om iemand een tweede of derde kans te geven. Vol vertrouwen over de toekomst van ‘zijn’ kinderen, want dat waren ze allemaal. Lokaal 105 blijft nu verweesd achter. De herinnering aan ‘top’-leerkracht Frank en zijn formidabele carnavalskostuums, de indrukwekkende theaterworkshops, het journalistieke talent voor de lessen media en de schoolkrant, het computervernuft omtrent Smartschool en Excel, en honderden anderen mooie momenten blijven gelukkig in het collectief geheugen van de school gebrand. Zo ook die allerlaatste fietstocht. Op een zucht van Franks pensioen.

Rouwprentje Frank Govaert.
Repro Moreau Rouwprentje Frank Govaert.



Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.