Jeugdschrijver Marc de Bel verzet zich tegen lancering van leesrobotje: “Mijn verhalen mag die uil niet voorlezen”

Marc de Bel
Foto De Coster Marc de Bel
Jeugdschrijver Marc de Bel is niet opgezet met een “uitvinding” van enkele uitgevers. Zij lanceren op de Boekenbeurs een robotje, dat aan kinderen kan voorlezen. “Een spuuglelijk plastic ding dat op een uil zonder zachte veren moet gelijken. Waar gaan we naartoe? Mijn boeken mag dat ding niet voorlezen”, verzet de bekendste jeugdauteur van Vlaanderen zich.

Een paar Vlaamse uitgevers hebben een voorleesrobot op de markt gegooid. Het is een plastic uiltje dat aan kinderen verhaaltjes kan voorlezen. Nu al staan een honderdtal werken van uitgeverijen Clavis, De Eenhoorn en Rubinstein op het “repertoire” van de uil, die op de Boekenbeurs in Antwerpen zal worden gelanceerd.

Maar uit het oeuvre van Marc de Bel zal het uitvinding van Chinese makelij niet voorlezen. De meest gelezen jeugdauteur van Vlaanderen, bekend van onder meer de verhalen over  Blinker, de Boeboeks en de Zusjes Kriegel, verzet zich hevig tegen de lancering van wat hij noemt “een spuuglelijk plastic ding dat op een uil zonder zachte veren moet gelijken”.

“Oefenen met een katapult, ja!”

“Wat voor ondingen gaan we nog allemaal in de strot van onze (klein)kinderen duwen? Dit doet me denken aan een van de meest zielige foto’s die ik ooit zag. Die van dat kleine aapje, wiens moeder ze, bij wijze van experiment, door een robot hadden vervangen. Het beestje moest er wijselijk niets van weten. Tot ze er een pels over trokken en het aapje zich daarop ten lange leste uit armoe neervlijde, weliswaar eenzaam bibberend en met een intrieste blik in de ogen. Bovendien kan men die robotuil desgewenst ook nog eens de stem van oma of opa geven. Ik hoop dat, mocht iemand ooit een van mijn kleinkinderen zo’n ro(bo)tuil cadeau doen, zij die zullen gebruiken bij het oefenen met hun katapulten”, reageert de Bel fors.

Niets gaat boven het echte voorlezen. Leve de zachte, knusse en warme knuffelschoot van mama, papa, oma en opa

Jeugdauteur Marc de Bel

“Niets gaat boven het echte voorlezen. Leve de zachte, knusse en warme knuffelschoot van mama, papa, oma en opa. Al een halve eeuw voer ik leespromotie bij te kinderen. Toen ik nog les gaf, las ik ook verhaaltjes voor. En ook nu lees ik nog heel vaak voor. Voorlezen doe je met interactie: je speelt in op de reacties van de kinderen, stuurt bij als de aandacht verslapt. Kinderen geven al eens commentaar, waarop je kan inpikken of stellen al eens een vraag. Daar zal die uil alvast niet kunnen op antwoorden”, bedenkt de Bel.

Gebrek aan tijd?

De uitgeverijen voeren aan, dat ze het voorleesuiltje in de markt zetten, omdat ouders en grootouders niet altijd de nodige tijd hebben om voor te lezen.

“Dat is larie: als je kinderen of kleinkinderen hebt, dan mààk je daar tijd voor”, oppert de Bel. Hij stelt alvast zijn veto: “Mijn boeken worden door dat onding niet voorgelezen”, maakt de schrijver uit Kruisem zich sterk.




8 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Jan Desmedt

    @Davy Vdvergh. Als toekomstig STEM leerkracht ben ik wel eens nieuwsgierig naar je robot. Is deze ergens te bewonderen?

  • Davy Vdbergh

    Ik heb een aantal jaar geleden zelf zo een robot gemaakt. In een STEM context zie ik daar dan weer wel het nut van in. Het was een robot hondje dat een verhaal vertelde, ‘a boys best friend’ van Isaac Asimov. Er is dus wel degelijk een draagvlak in mijn opinie, maar inderdaad niet om de gezinswarmte te vervangen.

  • hilde dehoux

    waarom alles in robotten gestoken worden ,niks is mooier om zelf voor te lezen ook

  • Jef goossens

    Voor één keer heb je gelijk Marc, weg met die rotzooi .

  • Karien Verkerke

    ik was vroeger geen leeswonder. Maar dank zij de prachtige boeken van Marc de Bel en men mama die me bijstuurde als ik een woord verkeerd las en me hielp als ik het toch niet zo goed begreep ben ik nu een echte boekenworm. ik zie zo een uil-ding echt niet geduldig wachten of corrigeren als je het verkeerd leest. je maakt de kinderen er alleen maar lui door. waarom lezen als het voor jou wordt gedaan? (ik moest wel leren lezen want de verhaaltjes waren te spannend om te wachten tot bedtijd)