GOOSE start zomer vrijdag op uitverkocht Cactus: “Energie van het publiek is verslavend”

Een jaar geleden is het intussen dat de vier muzikanten achter Goose hun intrek namen in een pand in de Kortrijkse Magdalenastraat, vlak bij Kortrijk Weide.  En ze plannen er te blijven.
Henk Deleu Een jaar geleden is het intussen dat de vier muzikanten achter Goose hun intrek namen in een pand in de Kortrijkse Magdalenastraat, vlak bij Kortrijk Weide. En ze plannen er te blijven.
Een jaar geleden is het intussen dat de vier muzikanten van GOOSE hun intrek namen in een pand in de Kortrijkse Magdalenastraat, vlak bij Kortrijk Weide. En Bert Libeert, Mickael Karkousse, Tom Coghe en Dave Martijn zijn in de verste verte niet van plan om Kortrijk in te ruilen voor een grootstad. “Je moet niet elders gaan waar het leuk is, je moet het hiér gewoon leuk maken.” Wie ze dicht bij huis aan het werk wil zien: komende vrijdag staan ze op Cactusfestival.

Jullie hadden jullie stek vroeger in de uitgaansbuurt?

Mickael: Tot we naar hier verhuisd zijn vorig jaar, zaten we boven café Den Bras. Dat was vroeger een hotel, met kamers op de eerste en tweede verdieping. Wij zaten in de suite op de tweede verdieping.

Tom: Dat klinkt beter dan het was hoor, die ‘suite’.

Mickael: Dat is heel lang echt de max geweest. Het was een hele dynamische omgeving, met het café op de gelijkvloerse verdieping. Maar we waren een beetje uit onze werkruimte gegroeid daar. Moeten wachten tot het café open was om te kunnen beginnen werken, dat was al niet ideaal, en nu we met ons Safari Studios ook zoveel méér doen, was het daar ook veel te klein geworden.

Wat doen jullie nog, behalve muziek maken en optreden als GOOSE?

Mickael: Met Safari Studios doen we heel uiteenlopende projecten. Zo maakten we onder meer de soundtrack van De Dag en van Grenslanders. En we werkten samen aan muziek met John Noseda, de Belgische rapper Woodie Smalls, de Nederlandse dj Sander van Doorn, enzovoort. Sommige projecten doen we als team, andere alleen. Het hangt ervan af waar we ons het best bij voelen.

Bert: De ene is best in soundtracks, de andere is best als songwriter of producer. Dat is ook het succes van GOOSE en Safari Studios denken we, die diversiteit.

Mickael: We aanvaarden ook niet alle projecten waarvoor we gecontacteerd worden. Er moeten raakvlakken zijn. We moeten bijna een gevoel van verliefdheid hebben bij een opdracht voor we ons engageren.

Tom: Dat we onszelf ook toelaten om andere projecten te doen en andere horizonten te verkennen, dat heeft ook een positief effect op GOOSE. We keren dan telkens met een zekere friste terug naar de band.

Waarom zijn jullie net naar dit pand verhuisd?

Dave: Dit pand is echt wat we zochten. Het was in een vrij slechte staat, maar we zagen er meteen potentieel in. Het is vroeger nog een douanekantoor geweest, en daarna ook een tijdlang een garage. Er loopt hier een oud spoor naartoe, en je vindt beneden nog een garageput en bandenrekken. Dit pand heeft een ziel, vertelt een verhaal, en dat sprak ons geweldig aan. Bij de renovatie hebben we ook geprobeerd om dat karakter van het pand zoveel mogelijk te bewaren. We zitten hier heel goed.

Mickael: Leuke extra, je kan onze benedenverdieping huren. Binnenkort loopt hier bijvoorbeeld een expositie, er is hier ook al een plantenverkoop geweest. Een babyborrel? Ja dat zou in principe ook mogen, maar ik weet niet in hoeverre mensen de geschikte locatie zien in ons gebouw daarvoor. (Voor info, surf naar www.safaristudios.be, red.)

Jullie hebben het pand gekocht. Dat betekent dat jullie echt in Kortrijk plannen te blijven?

Mickael: Veel artiesten verhuizen naar grote steden. Wij zijn altijd heel blij geweest dat we hier in Kortrijk zijn gebleven. Onze familie en vrienden wonen hier, dit is onze bakermat.

Bert: Als je dan toch wil verhuizen om de wereld te zien, dan verhuis je beter gewoon meteen héél ver, naar pakweg Zuid-Afrika.

Mickael: We hebben dus echt wel getekend om hier in Kortrijk te blijven. We hebben er geen behoefte aan om te verhuizen. Onze studio is onze eigen wereld, en die zou in theorie overal kunnen zijn.

Mickael: Je moet niet naar elders gaan, je moet het hiér gewoon leuk maken.

Dave: Wij gaan niet naar Brussel, maar we brengen Brussel naar hier. Studio Brussel welteverstaan.

Over Studio Brussel gesproken, plannen jullie iets in het kader van De Warmste Week?

Mickael: We gaan iets doen, dat is zeker. Maar wát, dat weten we nog niet. We hebben hen al naar hier gehaald, dat was toch al een belangrijke bijdrage (lacht). Het is eigenlijk door de succesvolle GOOSE Nonstop For Life in Kortrijk vorig najaar, een optreden waarvan de opbrengst naar Artsen Zonder Grenzen ging, dat de gesprekken tussen de radiozender en de stad op gang zijn getrokken. We steken graag onze nek uit.

Deze zomer staan er een pak optredens op jullie programma. Eentje die jullie voorkeur wegdraagt?

Mickael: We zien ze allemaal zitten.

Dave: De leukste is toch wel het optreden op 6 juli op Corsica, voor het evenement Calvi On The Rocks. Dat was toch wel een droom van ons om daar eens te spelen. Dj’s draaien er plaatjes op het strand, terwijl feestvierders met de voeten in het water staan. Het is geen groot festival, maar het heeft zo altijd iets ‘mythisch’ gehad voor ons.

Bert: Daarnaast hebben we ook Suikerrock, Crammerock, Lokerse feesten, Cactusfestival,…

Dave: Vorig jaar hadden we het wat exclusiever gehouden, dan stonden we enkel op Pukkelpop. Dat was meteen ook de start van GOOSE Nonstop. Dat is één lange liveset, waarbij we alle nummer aan elkaar hangen, zonder pauze, en zonder applausmomentje. Een beetje zoals een dj draait, maar dan met onze eigen muziek. Géén enkele pauze inlassen is lastig, maar de energie die je terugkrijgt van het publiek maakt veel goed. Het voelt alsof je op een trein stapt die in één keer doorrijdt, naar zijn bestemming.

Mickael: Op Tomorrowland mogen we de hele dag een podium hosten. Dat wil zeggen: bevriende artiesten uitnodigen om mee een feestje te bouwen.

Dave: Dat wordt ook nog bijzonder, een hele dag feesten. Overdag. (lacht)

Is Tomorrowland een festival waar jullie als bezoeker naartoe zouden gaan?

Bert: We zijn er een paar keer naartoe geweest. En we proberen er dan op dat moment zoveel mogelijk van te genieten.

Dave: Dat is niet altijd evident, om als artiest een festival te bezoeken. Dat is niet zo ontspannend, vind ik. Als je zelf muziek speelt, kijk je met een andere bril.

Bert: Zélf spelen op een festival is nog altijd de allerbeste festivalbeleving.

Wat is voor jullie het mooiste aan GOOSE, en op de planken staan?

Bert: Dat we onszelf kunnen uitleven. Van de eerste noot tot de laatste worden mijn hersenen op dat moment losgekoppeld van alle andere gedachten. Als je dan ziet hoeveel positieve energie je terugkrijgt van het publiek, dat is bijna verslavend.

Tom: Je krijgt inderdaad veel terug van het publiek.

Hoe kunnen we jullie vriendschap inschatten?

Bert: We hebben al zo’n weg afgelegd samen. Het voelt eerder aan alsof we broers zijn. Elk van ons is ook even belangrijk in GOOSE. Neem één van ons weg, en er was géén GOOSE. Er is geen hoofdfiguur die zich laat omringen door muzikanten.

Dave: Nog iets waar we heel fier op zijn. Onze band heeft nog steeds zijn originele bezetting.

Zouden jullie elk een sterk karakterpunt van elkaar kunnen noemen?

Mickael: Neen. We houden het liever mysterieus. Wij willen niet de groep zijn waar je alles van a tot z kan over lezen. Als je te veel privé-info geeft, dan gaat een stukje magie verloren. We doen niet mee met de rest. We blijven eigenzinnig, willen kwaliteit maken. We gaan niet mee met trends, maar willen een rol spelen voor anderen, anderen inspireren om ook hun eigen pad te volgen.

Worden jullie vaak herkend?

Mickael: Hier wel, in onze streek. Maar daarbuiten valt dat nog mee. Dat komt vooral omdat we niet prominent in beeld komen. Onze foto staat niet op de hoes van onze platen, bijvoorbeeld. Toen we twee maanden geleden in Kyoto waren, stapten twee Italiaanse toeristen op ons af.

Bert: Juist, we dachten eerst dat die ons wilden vragen om een foto van hen te nemen.

Mickael: Are you from Belgium, vroegen ze. En daarna, are you guys from GOOSE? Blijkbaar hadden die ons al een paar keer zien optreden, onder meer op Werchter, en ze hadden ons herkend. Dat was toch wel bijzonder.

Dave: Maar herkend worden is niet iets dat we nastreven, integendeel. Het is geen drijfveer voor onze muziek. We voelen ons wel comfortabel bij dat redelijk anonieme bestaan.

En het gevoel als je een van jullie nummers op de radio hoort? Is dat nog altijd blijdschap, of voelt dat al lang niet meer speciaal?

Tom: Toch wel.

Mickael: Dat is nog altijd enorm leuk. Vanmorgen nog, op Studio Brussel. De presentator zei na Synrise nog even dat hij ons een echte goeie band vindt. Dat doet wel deugd. Hij móet dat niet zeggen hé.

Bert: Ik merk dat ik zelden zó goed en geconcentreerd naar onze eigen muziek luister als wanneer het op de radio wordt gespeeld. Het is alsof je zeker wil zijn dat het goed is, als er zoveel volk meeluistert.




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.